Acende a chama. Actos de Mans Unidas

O xoves 7 de novembro na Eucaristía das 20 h na Catedral Mans Unidas Lugo organiza un xesto solidario de sensibilización, para que o apoio das xentes de Lugo ilumine o camiño de persoas que merecen unha vida mellor.

Trátase de promover o compromiso solidario para acabar coa fame e para potenciar o desenvolvemento integral dos países máis empobrecidos.

O mércores 6 o acto foi na Fonsagrada.

Santiago dum cor nu

Recordo cando era seminarista don Jesús Guerra, sendo director do museo diocesano de Lugo, instalado daquela no primeiro piso do Seminario, nos propoñía sintagmas ou construcións latinas que aparentemente parecían sacadas dunha gramática de iletrados. A cambio de conseguir descifrar aquel enigma tamén nos facía algún que outro agasallo de valor parecido ó destas frases. Unha delas era esa: Santiago dum cornu. E de aí que esta frase pódenos orientar para vivir esta solemnidade que celebramos nestes días: “Tódolos Santos” ou todos os que pasaron pola vida facendo o ben e que están no ceo pregando por nós, que é o contrario a estar penando. Estes milleiros de persoas que pasaron pola vida facendo o ben tiñan ben clara a meta a onde querían chegar, pero non se renderon, e permaneceron nesa vocación á santidade. Non é que eles —os santos— desatenderan as realidades que lles tocaran vivir senón máis ben enchéronas de contido e sentido, integráronas nas súas vidas. Eles mentres —dum— camiñaron/nadaron, que é a traducción de nu, por este mundo fixeron —ago— corazón —cor— de santo —Santi—.
Aínda queda na nosa retina a imaxe dun santo, que por segundo ano consecutivo ocupa un anaco de tempo na nosa diocese (o sábado 26 de outono celebramos o 201 aniversario). Falamos de San José María de Suegos (1818-1857). Ó noso entendemento parecenos unha empresa imposible ir a un mundo descoñecido a falar da fe, algo tan íntimo e tan persoal. No caso del tiña ben claro que estaba chamado polo mundo das misións, que a súa meta non estaba aquí na terra, nin na súa propia terra. Tiña a convicción de que a súa vida cobraba sentido entregándoa a servir a Deus na ceifa do mundo. San José María escolleu ser misioneiro, unha profesión que non era habitual na súa familia. O normal era que el sendo o primoxénito, Díaz Sanjurjo quedara ó fronte da súa casa. O ser eclesiástico era algo que lles correspondía a algún dos segundos ou terceiros fillos. Claramente el non era o tipo de persoa que se conforma ou lle interesase ser eclesiástico, facer carreira. Podería escoller ser capelán da capelanía que pertencía á súa familia, ou gozar dun beneficio parroquial, ou mesmo ser sacerdote patrimonial. Pero tiña claro que a el iso non o enchía. O contacto coa orde dominicana, presente na cercana Montecubeiro, alimentou os seus desexos de servir a Deus nas misións. Nin mesmo o ser bispo entraba dentro das súas expectativas. Sabía o que significaba selo naquelas latitudes — Ton Kin, hoxe Vietnam —: que tarde ou cedo virían a por el, porque era o líder daquel vicariato e que ós seus antecesores pasáralles o mesmo. Era a cabeza visible dunha igrexa. El non perseguiu nada mundano nin mesmo que lle arrebataran a vida dun espadazo. El estaba convencido de que o seu destino era vivir con autenticidade o mandato de Xesús, “ide e facede discípulos”, de comunicar a Boa Nova á todalas criaturas.
Son os que connosco camiñan os que perciben signos que nos poden facer caer na conta que de que estamos a falar diso: de santidade, de autenticidade. O certo é que a historia en cada época produce persoas xeniais, persoas que nos demostran que é posible facer da nosa casa común, o mundo, un fogar onde todos poidan ser felices. Vivir desa maneira encarnando na nosa realidade a Palabra de Deus é unha tarefa que nos leva toda a vida. Despois outros serán os que recoñezan os nosos valores, a nosa santidade.

Óscar G. Murado
Director Archivo Diocesano de Lugo

Charla de Ana López Castaño sobre a súa experiencia como misioneira

O 28 de outubro a misioneira segrar vicenciana Ana López Castaño deu a charla titulada “Como vivir a misión hoxe?”. Condensou os 12 anos de experiencia en Bolivia e Honduras achegando 3 claves:

– Esquecerse dun mesmo. Se para describir a colaboración que un fai nas misións, na Parroquia… inclúense as expresións “Eu…, para min….” hai que revisar a actitude.

– Descóbrese a apertura ao outro, algo necesario nun mundo no que cada vez máis estamos pechándonos a realidades como as migracións, a soidade dos maiores.

– Abrirse a outras ideas en vez de refuxiarse en que “sempre se fixo así”

E hai outros 3 puntos necesarios para levar adiante o anterior:

– felicidade e alegría profundas

– comunidade

– oración

Finalmente, Ana López Castaño fixo un chamamento para estar pendentes de Bolivia, ao bordo da guerra civil, e de Honduras, que tampouco pasa por un bo momento social.

Da Fonsagrada a México

O papa Francisco instituíu este outubro como Mes Misioneiro Extraordinario. Na Fonsagrada temos unha misioneira saída destas terras.

Esther Fernández López naceu en Villagocende, parroquia de San Martín de Suarna, no ano 1954, nunha familia cristiá, como a maioría das da época, na que destacaba a fe do seu pai Armando. Esther é a maior de catro irmáns.

Segundo contaba ela mesma, durante as súas vacacións no verán deste ano, desde moi nena sentiu desexos de consagrar a súa vida como relixiosa, aínda que ao mesmo tempo lle gustaba a vida matrimonial; por iso, sempre lle pedía ao Señor nas súas oracións que lle concedese un matrimonio como o dos seus pais.

Na cidade de Lugo estuda o bacharelato. Alí é onde coñece algunhas congregacións relixiosas e é cando se pensa máis fortemente na súa vocación relixiosa. Pero non lle convence ningún dos carismas destas congregacións. Fala o tema con D. Ramón, o sacerdote da súa parroquia, e este coméntalle que hai unha congregación bastante recente en Palencia, fundada por un bispo (que agora é santo: San Manuel), cuxo carisma é misioneiro e catequético.

Ao mesmo tempo que considera a vida relixiosa segue tamén pensando no matrimonio. Pero un día fai o seguinte razoamento: é bonito o amor entre un home e unha muller, pero un día terminará, en cambio o amor a/de Xesucristo será para sempre. Así é como Esther entra na congregación das Misioneiras Eucarísticas de Nazaret.

A maior parte da súa vida como Misioneira Eucarística pasouna no estranxeiro, concretamente en Latinoamérica, que é onde ela se atopa realmente a gusto. Primeiro en Venezuela, despois en Arxentina e agora en México estes últimos 20 anos.

As Misioneiras Eucarísticas de Nazaret están presentes en España (cunha pequena comunidade tamén en Lugo), Portugal, Italia, Perú, Ecuador, Venezuela, México, Arxentina e Cuba.

Na súa misión actual en México, concretamente na Diocese de Tacámbaro, Esther e as irmás da súa comunidade, de acordo co carisma da súa congregación, viven e proclaman o misterio eucarístico anunciando a aquelas xentes a vida que brota da Eucaristía, sacrificio, memorial, comuñón e presenza permanente, cunha dimensión reparadora. Forman e estenden os grupos laicos da Unión Eucarística Reparadora (UNER), Obra fundada por San Manuel González García. Ademais, dedícanse ao coidado do culto eucarístico na Catedral da súa Diocese e á catequese dos máis de 350 nenos que teñen nas parroquias nas que colaboran.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

Conferencia de Ana López Castaño sobre a misión

O luns 28 de outubro a misioneira segrar vicenciana Ana López Castaño pronuncia a conferencia titulada “Como vivir a misión hoxe?”. Será no salón de actos do Seminario Diocesano ás 20 h. O acto está organizado pola Delegación Diocesana de Misións dentro das actividades programadas con motivo da celebración do Mes Misioneiro Extraordinario..

 Ana López Castaño estivo 12 anos nas misións, primeiro en Bolivia e os últimos anos en Honduras.

A %d blogueros les gusta esto: