Devoción a San Froilán

Desde o momento mesmo do seu falecemento, San Froilán foi obxecto de veneración. O seu culto en Lugo está testemuñado desde os séculos medievais pois existe unha capela dedicada a el e celébrase o seu oficio litúrxico, que está incorporado ás cerimonias catedralicias.

No seu momento debeu ser unha devoción moi arraigada,  non tanto nos séculos baixomedievais, pero si a partir do século XVII.

Desde o ano 1600,  o día de San Froilán é “festa de táboa”, isto é, solemne e obrigatoria para todos os clérigos catedralicios. En 1605, é confirmado como patrón da cidade e da Diocese, polo que se introducirá a súa festa como obrigatoria en todas as igrexas. Pouco despois (1610) fúndase unha confraría para renovar e honrar a súa memoria. E cando en 1614 chega a reliquia a Lugo, a cidade espera con gran expectación e fervor o regreso dun dos seus fillos máis queridos.

Co testemuño da súa vida, san Froilán proporciónanos unha serie de ensinanzas, que motivan a devoción que se lle ten. Aínda que durante un tempo levou unha vida retirada, abandonouna e consagrouse ao ministerio da evanxelización con gran proveito para os seus oíntes . Tamén se implicou con toda a alma en organizar a vida monástica do seu tempo. En fin, a vida de san Froilán xirou sobre estes dous eixos: fe e amor. Fe en Deus e amor a El e á humanidade.

Día de San Xoaquín e Sta. Ana, Día dos avós

O 26 de xullo é San Xoaquín e Santa Ana, entrañable parella considerada como os pais da Virxe María e que representa a todos aqueles que poñen un especial acento de tenrura na vida dos seus netos e teñen con eles esa sintonía tan característica entre a vida que empeza e a que declina.

Hai moitas razóns polas que os avós ben merecen ter polo menos un día de homenaxe ao ano. Aquí lembramos algunhas delas.

Espírito de ponte. Os avós encarnan este espírito ao ser enérxicos e conciliadores á vez. Conciliadores ser renderse deseguida, firmes sen peder o sorriso. E sendo así un avó, a familiar elixirao como árbitro, cando se necesite un pacificador. Pero isto non é doado, porque o avó pode ser unha ponte insegura se transixe todo ou unha ponte pechada se cae no extremo oposto.

A tranquilidade é unha cualidade moi apreciada cando un neto quere pedir un consello. Os avós soen ter máis paciencia cós pais, fanlles máis caso aos netos os avós cós pais e incluso poden comprendelos mellor e desa maneira aconséllanos con máis tranquilidade. Unha adolescente dicía: “Cos avós pode falarse de todo o que se queira sen que se enfaden decontado”. A este permanecer tranquilos axuda o non ter tantas responsabilidades educativas. Pero aquí tamén hai as súas dificultades, pois hai que esforzarse para non contradicir a educación que dan os pais.

A paciencia, o sentido da limitación. Os netos son bombardeados pola publicidade coa idea de que non hai que agardar nada para conseguir o desexado. Os avós contrarrestan isto facendo ver que non todo é posible e incluso o posible ás veces é discutible.

Transmisores da fe. Ás veces a unha persoa maior os fillos encárganlle que se ocupe da educación relixiosa dos netos. Outras veces, os fillos opóñonse a que interveñan os avós nese ámbito. E entón non queda outra que manter un comportamento de crentes e facelo con coherencia. Aínda que un neto esaxere nalgunha ocasión cando di algo como “meu avó vai a misa pero fala mal dos demais, non me parece lóxico” o mellor é que o avó non dea pé para pensar así.

Aseguran a continuidade humana. Os avós poden ocupar moito tempo da vida dos netos. E das moitas cousas das que falan están as lembranzas do pasado do avó. E así, sen decatarse, o neto aprende que as cousas non sempre foron como son agora.

Sabedoría. O neto poderá manipular instrumentos mellor có avó, poderá ter algún dato máis, pero o avó sabe vivir, comprender a existencia humana. O avó transmite a xenuína sabedoría, os valores inmutables.

Indalecio Gómez: San Xosé Mª Díaz Sanjurjo, personaxe universal

A autoestima non é vaidade persoal, senón recoñecemento da herdanza recibida dos maiores e do que alcanzamos co noso esforzo. Desde a psicoloxía, a autoestima estimula o espírito de superación. Vista desde a ética, a autoestíma non é deterioración da propia imaxe, senón afirmación da dignidade persoal. Autoestimarse é valorarse desde a responsabilidade.

A autoestima, cando é colectiva, identifícase coa valoración positiva que un pobo fai de si mesmo: da súa riqueza, da súa cultura, das súas xentes. E moitos son os índices indicadores da riqueza dun pobo: a fertilidade das súas terras,a rendibilidade da súa industría, a proliferación das súas cabanas … Pero o signo máis elocuente    da riqueza dunha comunidade é a memoria. dos personaxes ilustres das xeracións pretéritas. Eles son a riqueza máis eminente dos pobos. Nalgúns deles están encarnados os ideais evangélicos, plasmados en actitudes cristiás que perduran (deben perdurar) nas xeracións de hoxe e nas do mañá.

A este respecto, a historia dinos que Galicia foi sempre terra de sabios e de apóstolos e de mártires. E na lista de galegos ilustres ocupa un posto singular o noso paisano San José Mª Díaz Sanjurjo. Da súa universalidade fálannos os 20.000 Kms. que separan o seu berce da súa tumba: Lugo e Vietnam.
A súa imaxe venérase en varios lugares da Diocese lucense: Suegos (Pol), a súa patria moza; no Seminario lucense, centro da súa formación eclesiástica; na parroquia de San Pedro da nosa cidade, templo no que, sen dúbida, o seminarista lucense pediu luz para ver cales serán os plans de Deus sobre o seu futuro.
Tamén é venerada a súa imaxe en Filipinas, sede da súa cátedra universitaria; en Ocaña, noviciado da súa formación misioneira; na Catedral de Cádiz, onde recibiu a ordenación sacerdotal, o 23 de marzo de 1.844, de mans do Bispo gaditano Mons. Silos Moreno. En Cádiz celebrou a súa primeira misa, e de alí partiu para as misións de oriente. Alí dixo adeus á súa patria, á que xamais deixou de querer.

A valoración que de San José Mª de Suegos faise mais alá das nosas fronteiras é notoria. Silenciar tal valoración aquí na súa casa, sería falsa humildade pola nosa banda e ausencia de autoestima colectiva na conciencia dos lucenses. Que a singular valoración que, desde fóra das nosas fronteiras faise dos ilustres fillos de Galicia estimúlenos a engadir novos elos á xa longa cadea de galegos eminentes en ciencia, arte e santidade.

Importancia do Códice Calixtino

Codice-Calixtino

Valor espiritual

Tamén é máis que suficiente, polo menos para unha comunidade crente, reunida ao redor da liturxia que se recolle no Códice. E polos milagres atribuídos á intercesión do Apóstolo ou unha longa narración do traslado dos seus restos desde o porto de Haifa, en Israel, a Galicia

Xoia moi importante do patrimonio común cun gran valor material

Cando non se di que é incalculable o valor material do Códice Calixtino  fálase de varios millóns de euros. A valoración deste tipo de libros está baseada na rareza do exemplar, na cantidade de ilustracións e no completo que estea o libro. E nisto, o Calixtino figura entre os máis destacados por conservarse íntegroa .

Valor histórico

O valor do Códice está vinculado á gran catedral que o alberga. É tamén valioso como unha mostra do xenio de Diego Xelmírez, empeñado en levar a cabo a glorificación do culto católico na súa Igrexa.

É símbolo dunha época

O Códice Calixtino resume a mentalidade dunha época e pode considerarse un símbolo desta. Algúns aspectos desa mentalidade: devoción na liturxia, aos santos, percepción do espazo.

Valor cultural

O Calixtino sistematiza a importancia dada a Santiago o Maior, que, integrándose na colectura europea, contribuíu a conter unha cultura expansionista, a islámica,.

Para crear e logo copiar un libro tardábanse meses. Os códices dispoñibles na Idade Media eran escasísimos (o normal era que un mosteiro tivese uns 50 libros en propiedade). Esa circunstancia xa dá valor a un códice do século XII.

Obra miniada, é dicir, con ilustracións nas súas páxinas. Só os libros moi importantes, con información transcendental, pasaban polas mans dun ilustrador. Unha obra miniada era un luxo: os soportes das tintas que daban cor sacábanse de pedras preciosas. E realizar un libro como o Códice Calixtino tiña que ter un equipo formadísimo, uns pintores moi destros, moitos irmáns adicados ao horto e á granxa que puidesen dar para sustentar aos que traballan no scriptorium.

Primeira guía coñecida para facer o Camiño de Santiago.

Non hai nada comparable na súa época en canto á atención que presta á realidade cotiá do Camiño. Un dos motivos polos que a obra ten un valor único para a historia da peregrinación compostelá é que o autor parece ter vivido o que conta. 

Peza fundamental na historia musical europea

Para moitos, o máis importante do códice son as cento cincuenta composicións musicais:

  • É o corpus musical completo más antigo do continente europeo.
  • Contén o primeiro repertorio polifónico verdadeiramente artístico de Europa
  • Aparecen os máis antigos exemplos de música polifónica da Península Ibérica
  • Recolle de forma variada a monodia orixinal dos séculos X e XI
  • Vese a evolución das formas litúrxicas e musicais dos séculos XII e XIII
  • Dá a coñecer tropos, prosas, conductus e órgana polifónicos.
  • Exemplo único en todo o século XII da polifonía a tres voces: “Congaudeant Catholici”.
  • Algún texto da antífona “O lux et decus Hispaniae” foi tratado e adornado coas mellores galas polifónicas por grandes compositores españois, italianos, alemáns, franceses, ingleses, holandeses, portugueses…Un único texto xacobeo realzado con polifonías moi diversas

  • Permite saber como era a música relixiosa da época; por exemplo, cando trae anotacións como “agora entran os nenos” ou outras voces.

As oportunidades da visita da reliquia de Don Bosco

Despois de pasar por numerosos países de América, Asia, Oceanía e África, onde traballan os salesianos, a reliquia de San Xoán Bosco chegou a España o 1 de maio de 2012, percorrendo o País Vasco, Navarra, A Rioxa, Cantabria, Asturias e Lugo. Seguirá polo resto do Estado.

A acollida dunha parte das reliquias de Don Bosco facilita achegarse a Cristo como el o fixo. E, en comuñón coa Igrexa, moveranos a avanzar polo camiño da santidade.

A visita da reliquia de Don Bosco é unha boa ocasión para renovar, persoal e comunitariamente, o noso compromiso pola evanxelización, unindo noso camiñar ao camiñar da Igrexa universal.

Tamén dará un novo vigor á vivencia do carisma de Don Bosco e resulta unha oportunidade de acción pastoral, non só para a Familia Salesiana senón tamén para a Igrexa local. Pois o exemplo e a intuición de Don Bosco deben impulsar en cada Diocese a acción pastoral cos mozos. Aos que acudan a recibilo pode suscitarlles unha experiencia de fe. A visita da reliquia de Don Bosco axúdanos a lograr ser testemuños cribles das realidades e os valores católicos.

Ademais é unha oportunidade para obter indulxencia plenaria, coas condicións que establece a Igrexa. O Papa Benedito XVI concedeuna aos fieis que “ante as reliquias do Santo expostas solemnemente, participen devotamente nunha función sacra celebrada na súa honra ou que polo menos se deteñan ante ela durante un tempo conveniente para reflexionar piadosamente, concluíndo coa Oración do Señor, o Símbolo da Fe e a invocación da Virxe e de san Xoán Bosco”.

Don Bosco

A súa única riqueza…. Xesús.

O seu tesouro…. os xoves.

A súa herdanza…. unha forma de educar baseada no Evanxeo

O seu futuro… nós mesmos

A %d blogueros les gusta esto: