Solemnidade do Corpus Christi na Catedral de Lugo

O domingo 23 de xuño na Catedral de Lugo, o Bispo da Diocese, Mons. Alfonso Carrasco, presidiu a Solemne Eucaristía de Corpus.

Centos de fieis asistiron a esta celebración, na que tamén participaron as seguintes agrupacións musicais: Orfeón Lucense, ogrupo de cámara da Banda Filarmónica de Lugo e a coral Xeral-Calde.

Despois da Eucaristía, as autoridades, movementos, asociacións, confrarías, representantes das parroquias, colectivos doutros países con presenza na Diocese lucense e fieis participaron na procesión de Corpus que, debido ao mal tempo, só percorreu os arredores da Catedral.

Na súa homilía, o Bispo de Lugo, Mons. Alfonso Carrasco Rouco, lembrou que este ano cúmprese o 350 aniversario da Ofrenda do Reino de Galicia ao Santísimo Sacramento: “a fe fixo posible esta tradición; a decisión do Reino é expresión dunha conciencia compartida, é a expresión da fe e esperanza deste pobo na Eucaristía, que é fonte do Amor inmenso co que queremos construír a nosa terra”. Insistiu: “Ante o Santísimo Sacramento expresamos a conciencia que temos de nós mesmos, da nosa fe e da nosa identidade”.

Nesta festa do Corpus, que celebramos con toda solemnidade e na que honramos o Corpo de Cristo expresamos e “afirmamos que o seu amor é a nosa esperanza. Na Eucaristía móstrase toda a plenitude do amor inmenso de Deus cara aos homes”

Terminou a súa homilía lembrando que o Corpus é tamén a festa de Caridade: “movidos intimamente por este sacramento da unidade, da caridade e da paz, somos interpelados a vivir no Amor, que é o que nos empuxa ao ben; nel cobra sentido a xustiza, a caridade, o facer o ben aos demais “.

Carta Pastoral con motivo da solemnidade do Corpus Christi

Queridos irmáns,

O vindeiro domingo 23 de xuño celebraremos de novo cheos de alegría a gran festa do Corpus Christi. Neste día expresaremos publicamente o íntimo da nosa fe en Xesucristo, a quen recibimos de corazón como verdadeiro Señor, de quen aceptamos a comuñón do seu Corpo e do seu Sangue, cuxa vitoria alcanzada na cruz e a resurrección dura para sempre. E, ao mesmo tempo, honrando a Xesús Sacramentado, lembraremos que a caridade é o principio e o camiño dunha vida plenamente humana; pois vémola realizada en El, que se entregou por nós, e participamos dela, entrando en comuñón con El e deixándonos conducir polo seu Espírito de amor.

O día de Corpus é o día da Caridade, que encheu o Corazón do Señor e ha de encher o noso, e renovar o mundo. Non poderiamos profesar a nosa fe no misterio da Eucaristía, dar testemuño solemne dela na festa do Corpus, e non recoñecer a Xesús presente no irmán e no pobre. Celebramos este día o misterio da caridade máis real, contemplámola no Santísimo e alimentamos con ela a nosa vida; non podemos contradicila, negala ante o irmán necesitado.

Tamén cando este ano, o domingo da oitava de Corpus, se festexe na nosa Catedral o 350 aniversario da Ofrenda do Reino de Galicia ao Santísimo Sacramento, estaremos celebrando este misterio de Caridade, a realidade deste Amor perenne, da Comuñón ofrecida como fundamento do noso existir, dos nosos valores máis íntimos, da nosa esperanza nesta terra. Proclamaremos a nosa certeza dunha vida sen medo á morte, que atravesa os séculos vencedora da mentira e a inxustiza; que nos fai esperar polos nosos seres queridos, polos nosos irmáns, non só 350 anos, senón por toda a eternidade.

O culto eucarístico sustentou desde sempre a vida das nosas parroquias e pobos, e constituíu como un lugar, unha escola de caridade, de convivencia e de cercanía fraterna. Ante a Eucaristía sabemos que somos coñecidos, que somos amados polo Señor, e que temos todos unha misión no mundo que só se cumpre na caridade. Xesús Sacramentado chama constantemente a cada un para desenvolver e poñer en acción os seus talentos, a non paralizar a caridade, dándolle forma segundo esixa a realidade da vida.

Con ocasión do aniversario da Ofrenda e contemplando así tamén o inevitable paso do tempo, quixera lembrar en particular nesta festa de Corpus aos anciáns e a todos aqueles que están enfermos – no corpo e na alma–, aos que senten con maior urxencia a necesidade de esperanza. En efecto, “a todos e a cada un diríxese o chamamento do Señor: tamén os enfermos son enviados como obreiros a súa viña. O peso que oprime os membros do corpo e menoscaba a serenidade da alma, lonxe de retraelos do traballar na viña, chámaos para vivir a súa vocación humana e cristiá e a participar no crecemento do Reino de Deus con novas modalidades, mesmo máis valiosas” (San Xoán Paulo II, ChL 53).

Para a fe verdadeira ningunha vida é insignificante, como indica a campaña de Cáritas dicindo a cada un: “Pon en marcha o teu compromiso para mellorar o mundo”. Cáritas, que é a Igrexa no seu servizo de diaconía, lémbranos que temos unha misión encomendada polo Señor, que será un ben para os nosos irmáns, a nosa sociedade e a “casa común” en que vivimos, e que todos somos necesarios.

A celebración do Corpus Christi, que nos axuda a manter viva a memoria do Amor do Señor, a gardar a fe e a esperanza no seu Nome, ensínanos ao mesmo tempo a recoñecer o valor único de cada persoa humana, feita a imaxe e semellanza de Deus, a non desprezar a ningunha, a tratala con maior amor canto máis necesitada se atope.

Contemplemos ao Santísimo estes días non só no bulicio da festa, senón tamén no silencio do corazón. Deste xeito aprenderemos a escoitar a palabra do Señor e a voz dos irmáns, poderemos adoralo a El e buscar o mellor modo de amar ao próximo.

Que a celebración e a solemne procesión deste ano sexa ante todo unha acción de grazas a Deus polo don inmenso do Corpo do seu Fillo, por Xesús Sacramentado. Pidámoslle que renove a nosa fe, que dirixa o noso corazón na súa caridade; e encomendémoslle con confianza o ben dos nosos seres queridos e do noso pobo.

Que este día de Corpus o Señor bendiga a cada un, ás nosas casas e familias!

Feliz festa de Corpus Christi!

+ Alfonso Carrasco Rouco

Bispo de Lugo

A praza de Santa María de Lugo acolle a Solemnidade do Corpus Christi

O domingo 3 de xuño, ás 11 h na praza de Santa María de Lugo, o Bispo da Diocese, Mons. Alfonso Carrasco, presidiu a Solemne Eucaristía de Corpus.
Centos de fieis asistiron a esta celebración, que en Lugo, a cidade do Sacramento, adquire especial relevancia pola permanente exposición do Santísimo no altar maior da súa Catedral de día e de noite, e por contar co privilexio da Indulxencia Plenaria, Cotiá e Perpetua.
Acompañaron a celebración o Orfeón Lucense, o grupo de cámara da Banda Filarmónica de Lugo e a coral Xeral-Calde.
Trala Eucaristía, as autoridades, movementos, asociacións, confrarías, representantes das parroquias, colectivos doutros países con presenza na nosa Diocese e fieis participaron na procesión de Corpus polas rúas da cidade. Tamén asistiron nenos de Primeira Comuñón.
Durante o percorrido o Grupo Tradicional Os Xílgaros de Lugo dirixido por Óscar Pérez e o grupo de baile tradicional de Espazo Artístico 10, dirixido por Xabier Iglesias, interpretaron danzas en Ofrenda ao Santísimo Sacramento ao longo do percorrido da procesión.
Palabras do Bispo de Lugo, Mons. Alfonso Carrasco Rouco, na homilía: “Na gran Festa do Corpus Christi profesamos solemne e públicamente a nosa fe. A fe dun pobo que camiña unido e que hoxe quere adorar e mostrar a súa alegría, quere confesar públicamente onde está a raíz da súa fe.
“O Santísimo que hoxe sae en procesión polas rúas, que é o misterio da nosa fe, está exposto permanentemente no centro do altar maior da Catedral, que é como dicir que está tamén en en centro da nosa intelixencia e do noso corazón, da nosa comprensión da vida.
“Deus quixo asumir a condición humana, facerse home con todas as consecuencias, transformando a súa carne e sangue en fonte de vida. Esquecer isto sería esquecelo todo. O Señor quíxonos ata morrer por nós e pola nosa salvación pero, ademais, tamén nos alimenta cada día o corazón. Libéranos a alma e a conciencia. A Eucaristía é a expresión do amor que todo o soporta e que non termina nunca. Nela o Señor renova a súa lei: amar ao próximo como El nos amou. E ese amor debe ser testemuñado no medio do mundo.
“Do interior do home saen todas as cousas. Quen renova o seu corazón, quen esperta a liberdade e a conciencia ao amor de Deus fai máis polo ben futuro da sociedade que calquera outro.
“Na festa de Corpus celebramos a alegría da constante presenza de Cristo na nosa vida. O amor é o único alimento que sostén ao home na historia. Este é un día para darlle grazas a Deus e para pedirlle que renove a nosa fe e ilumine os nosos corazóns para imitalo; para confiarlle o noso ben, os nosos seres queridos e o noso pobo”.

Pastoral do Bispo con motivo do Corpus

Benqueridos irmáns,

Un ano mais o ciclo da nosa liturxia convídanos a celebrar solemnemente a festa do Corpus Christi, que é tamén o Día Nacional da Caridade, e a recoñecer así con gratitude a Presenza real de Cristo nas nosas vidas.

Na Sagrada Forma, que neste día adoramos publicamente, faise presente o Señor Xesús como alimento da nosa condición de Fillos de Deus, que nos permite vivir na unidade con El e como irmáns entre nos. Festexamos así á luz do sol o misterio do que fala aquela veliña que está acendida todos os días ao lado do Sagrario nas nosas parroquias, a Presenza salvadora de Cristo baixo as especies de pan e de viño, como amor divino que ilumina e guía o noso diario vivir fraternal.

Neste Día estamos especialmente invitados a deixar que a caridade impregne e dea forma ás nosas relacións e a toda a nosa vida, nas familias e nas aldeas, vilas ou cidades. As nosas Cáritas -e todas as outras actividades caritativas das nosas parroquias­- axúdannos a gardar viva en nós esta conciencia, a saber que Cristo está presente en cada irmán, e en primeiro lugar en quen máis necesita de nós, por ser pobre, perseguido ou refuxiado, por estar enfermo, por sentirse abandonado ou só, por ter problemas, ás veces causados polo propio pecado. Adorando ao Santísimo Sacramento, a entrega do Señor pola nosa salvación, teremos sempre certeza de que servir ás persoas que sofren é servir ao mesmo Cristo.

Podemos recordar a este respecto unhas palabras do Papa Paulo VI, de quen se vai recoñecer oficialmente a santidade o próximo 2 de outubro, pronunciadas na Santa Misa do 23 de agosto de 1968 no Congreso Eucarístico de Bogotá:

“Viñemos a Bogotá para render honra a Xesús no seu misterio eucarístico …, chegando tamén agora ata aquí para celebrar a presenza do Señor entre nós, no medio da Igrexa e do mundo, nas vosas persoas. Sodes vós un signo, unha imaxe, un misterio da presenza de Cristo. O sacramento da Eucaristía ofrécenos a súa escondida presenza, viva e real; vós sodes tamén un sacramento, é dicir, unha imaxe sagrada do Señor no mundo, un reflexo que representa e non esconde o seu rostro humano e divino. … Toda a tradición da Igrexa recoñece nos Pobres o Sacramento de Cristo, non certamente idéntico á realidade da Eucaristía, pero si en perfecta correspondencia analóxica e mística con ela. Polo demais Xesús mesmo díxonolo nunha páxina solemne do evanxeo… (Cf. Mt 25, 35 ss)”.

O lema das Cáritas Españolas para este Día Nacional da Caridade é, “O teu compromiso mellora o mundo”. Quere ser expresión daquela mesma caridade que todo o soporta e que non acaba nunca, coa que o Señor se entregou por nós e que nos comunica sempre na Eucaristía. Nela Xesús Sacramentado renova sempre o mandato de continuar a súa misión, ir a predicar a Boa Nova da Salvación con palabras e con feitos a todas as xentes, con especial atención aos máis pobres.

Na festividade de Corpus celebramos a alegría da constante presenza de Cristo na nosa historia, da súa cercanía agarimosa. Que este sexa un día para darlle as grazas, para pedirlle que renove a nosa fe e nos dea saber imitalo na vida, para confiarlle o noso ben, o dos nosos seres queridos e o do noso pobo.

Que neste día de Corpus o Señor bendiga a cada un, as nosas casas e familias!

Feliz festa do Corpus Christi!

Déixate mirar por Xesucristo

Sen case decatarme, xa pasou o mes de maio. Alguén sabe como facer para que o tempo pase máis amodo?

Quen, seguramente, están moi ilusionados con que pase o tempo rápido e chegue xa o día de Corpus son os nenos da parroquia, que o domingo comulgarán por primeira vez. Non sei se eles son conscientes do que iso supón. Non sei se os veciños que preparan a festa dese día son conscientes de que todo se debe a que o noso Deus quixo estar entre nós na Eucaristía. Porque iso é a festa do Corpus Christi: honrar a presenza real de Xesucristo na Eucaristía.

Estamos ante un misterio grande, é verdade. As ideas poden ser cuestionadas, pero non así as experiencias. Tampouco é necesario desprenderse da razón cando nos poñemos ante Deus; xa que sería unha gran contradición, pois o mesmo Deus foi o que nos deu a razón e a intelixencia, tamén para que nos axudase a coñecelo. Cando nos poñemos ante Deus temos que facelo con moita confianza, pero para nada é contraria á razón. De Xesucristo podémonos fiar: é o amigo que nunca falla.

O día de Corpus, Xesucristo sae na Eucaristía polas rúas dos nosos pobos e cidades. O mesmo que, todos os días do ano, no silencio e nas moitas horas de soidade no Sagrario, fai de corazón para que o mundo teña vida, e vida abundante.

Quizais non ten moito sentido que este día saiamos a velo cando todo o ano o temos esquecido. Corremos o perigo de non saber recoñecelo. En calquera caso, na procesión do domingo de Corpus, fai a proba de mirar a Xesucristo e de deixarte mirar por el. Fálalle de ti e deixa que el che fale no mais fondo do teu ser. Non teñas medo do que Xesucristo poida dicirche ou pedir, pois será todo para o teu ben e nada que non poidas facer.

Se tes problemas de entendemento con el, fálalle unha vez desde a sinxeleza e a sinceridade, xa sabes que falando enténdese a xente.

Desde aquí tamén vos pido oracións polos nenos que celebran a Primeira Comuñón. Tamén polos seus pais e irmáns. Rezade para que neste día poidan atoparse con Xesucristo e non se quede todo en superficial capa de verniz que só brille ese día. Estes nenos non o van a ter doado. Lamento ser pesimista, pero non o van a ter fácil. Xa sei que me dirán que non lles vai faltar a axuda de Deus, pero tamén é verdade que a axuda de Deus adoita vir por medio das persoas que están ao noso carón: familia, profesores, amigos, veciños… Deus non falla, pero os seus mediadores si que podemos fallar.

Miguel Ángel Pérez

Párroco da Fonsagrada

Texto orixinal

 

A %d blogueros les gusta esto: