A Nosa Voz

Día da Xustiza Social

O vindeiro mércores 19 de febreiro a Rede de Técnicos de Inserción Laboral de Lugo (da que forma parte Cáritas), celebra o Día Mundial pola Xustiza Social cun acto reivindicativo no Vello Cárcere de Lugo.

Haberá unha charla coloquio contando con representantes do ámbito educativo, da administración e do terceiro sector.

Será un acto aberto á participación do público, no que se compartirán puntos de vista, opinións e ideas sobre como avanzar cara á Xustiza Social e o emprego digno. O programa é o seguinte:

  • Ás 18:30 h Apertura do acto a cargo de Montse Valcárcel, vicerreitora de Coordinación do Campus de Lugo e Mauricio Repetto, Concelleiro de Desenvolvemento Local e Emprego do Concello de Lugo.
  • Ás 18:45 h Relatorio do director técnico da Rede Galega Contra a Pobreza, Xosé Cuns. O título é “Defender a Xustiza Social, combatindo mentiras e prexuízos, xunto ás persoas en pobreza e exclusión“
  • Ás 20:15 h Lectura do manifesto “Xustiza Social e Emprego“ Rede de Técnicos de Inserción Laboral

Valoremos a familia (II)

A lotaría do 22 de decembro trouxo a sorte a unhas poucas familias economicamente afortunadas. Pero outras moitas non foron agraciadas polo sorteo do Nadal, e mantéñense na indixencia de sempre. Con todo, a Divina Providencia agraciou coa encarnación do Fillo de Deus a todo o xénero humano, e o mundo enteiro estrea un sorriso de infinito gozo co nacemento do Redentor.

Nós lamentamos que Xesús tivese que nacer nun presebe. Con isto indicamos a mala acollida que atopou o Salvador ao entrar no noso mundo. “Veu aos seus, e os seus non o recibiron”. Con todo, paradoxalmente podemos dicir que naceu nunha familia e iso foi unha gran sorte para o Neno Deus, porque os mellores berces son os corazóns dos nosos pais. Neste caso, ningún berce mellor que o corazón da Virxe e de San Xosé. Esta foi o berce de Xesús, a Sagrada Familia de Nazaret, que é reflexo da Familia Trinitaria.

Tamén as nosas familias tiveron algo de sagrado, xa que “onde dous ou tres reúnense no meu nome, alí estou eu no medio deles”, di o Señor.

A familia cristiá é como un sacramental, porque o amor que une aos membros do fogar, perdoa os pequenos fallos que todos temos, moi a pesar noso. Coidemos, pois, as nosas familias, sen esquecer que a relixiosidade infantil é imitativa. É dicir, os nenos non viven de ideas, senón de imaxes. O que ven, é o que imitan.

Os pais son os principais “modelos de identificación” para os seus fillos. Se as condutas cristiás dos pais son negativas, os seus fillos dificilmente chegarán a ser bos cristiáns.

Os pais deben ser conscientes de que a educación cristiá non se realiza levando ao neno a un colexio relixioso ou á catequese parroquial, cando lle “toca” facer a primeira comuñón.

O comportamento cristián vai penetrando na conduta do neno, polo exemplo que ve nos seus pais.

Os fillos perciben e viven gozosamente a proximidade de Deus e a bondade de Xesucristo que os pais manifestan, e márcalles para toda a vida.

Por iso, hoxe fálase moito da catequese familiar, lembrándonos que a familia é a primeira educadora da fe dos seus membros.

A catequese familiar non é un apoio á catequese escolar, senón todo o contrario: son as parroquias e os colexios os que prestan o seu apoio aos pais, para que estes poidan ofrecer unha boa formación relixiosa aos seus fillos.

Isto deben telo presente todos os pais cristiáns, e, sobre todo, practicalo.

Mons. Indalecio Gómez Varela

Cóengo S. I. Catedral Basílica de Lugo

A familia, base da convivencia humana (I)

Din que a familia está en crise. Din que a sociedade está a sufrir un cambio de valores e que tal cambio non é positivo nin construtivo.

Din tamén que esta deterioración de valores afunde as súas raíces no seo da familia, porque é aí onde se vive a experiencia máis profunda no que respecta á educación en valores, e é aí onde se sementan as sementes dunha fe que, co tempo, debería dar o seu froito.

Para atallar de raíz esta situación, imponse atender coidadosamente à familia como fonte e cultivo dos valores humanos e cristiáns máis prezados. De feito, calquera análise sensata da realidade indícanos que o fogar familiar é a referencia máis axeitada para vivir e crecer como persoas e crentes.

Se falla a familia, fallan tamén as persoas, os valores e a fe.Na familia está a raíz, para erradicar o mal e potenciar o ben.

Por todo iso, velar pola familia debe ser preocupación prioritaria dos pais, dos educadores, dos gobernantes, da Igrexa e de toda a sociedade en xeral.

Porque as familias en parte nacen e en parte fanse. A materia prima aachégana os esposos coas súas relacións conxugais, pero esta materia prima necesita ser enriquecida cos valores humanos e as virtudes cristiás necesarias para unha convivencia fraterna e responsable.

E para que este enriquecemento se leve a cabo, requírese que os pais fagan valer o dereito que teñen a que os seus fillos reciban a formación relixiosa e moral que estea de acordo coas súas propias conviccións. Afortunadamente, este dereito está recoñecido pola Constitución Española. En consecuencia, o Estado está obrigado a garantir que tal dereito se cumpra en todos os seus termos. As leis básicas que regulan estes dereitos foron referendadas nos Acordos de carácter internacional, asinados entre o Estado Español e a Santa Sé para a relixión católica.

Semellantes convenios foron asinados tamén entre o Estado e os responsables doutras confesións. Consecuentemente, respectar os convenios e os acordos é unha obrigación moral da Igrexa e do Estado pero tamén de todos os cidadáns xa que estamos obrigados por lei a cumprir cos nosos deberes para o ben da sociedade e o exercicio necesario da xustiza.

En tempos convulsos para a familia e a sociedade, é bo rebaixar as tensións, evitar os insultos e desprezos de quen non pensan coma nós, xerar paz e fraternidade nos fogares, axudar aos nosos nenos a crer en Deus e a practicar o mandamento do amor fraterno e, sobre todo, desde o punto de vista do ensino, reconstruír vínculos nun pacto educativo global máis aló das ideoloxías e caprichos dos nosos políticos. O desafío que nos corresponde hoxe é como responder a unha sociedade plural que non pode nin debe excluír ao relixioso nun contexto de liberdades fundamentais.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

O tempo cúrao todo?

Unha das principais causas de sufrimento na vida cotiá son as feridas emocionais que levamos connosco, as feridas que non demos curado. O que adoitamos facer con esas feridas, cos efectos desas situacións de falta de amor ou agresión polas que pasamos, é tratar de ignoralas e dicirnos unha das frases máis daniñas e falsas que se repiten na nosa cultura: o tempo cúrao todo. Nas seguintes liñas pretendo desenmascarar semellante necidade, pois se a ferida que temos non foi curada, o tempo non só non cura nada, senón que enquista e agrava a situación.

Por iso é importante saber que facer coas nosas feridas. Para iso, convén mirar de fronte a ferida e facernos responsables dela porque, aínda que un sexa acompañado no seu proceso de curación, quen ha de facerse responsable desa situación do pasado é un mesmo. A persoa comeza a sandar cando decide levar o temón da súa vida. E se alguén se responsabilizou da súa vida, responsabilizouse, en primeiro lugar, de coidarse, de atenderse. Curarse supón coidarse.

Lembremos que as feridas afectivas xurdiron porque non se atenderon algunhas das nosas necesidades psicolóxicas básicas: non se nos dedicaba tempo, non se nos respectou, ignoróusenos, non nos mostraron afecto, agredíronnos, insultáronnos, aproveitáronse de nós…

Por iso, un primeiro paso é atender ás propias necesidades. E isto supón tres cuestións:

  • Tomar conciencia das propias necesidades (corporais, afectivas, espirituais, de relación, de sentido…).
  • Expresar con claridade e asertividade as propias necesidades aos demais.
  • Atender un mesmo as propias necesidades, non sepultalas baixo os traballos, as obrigacións, as necesidades dos demais ou as diversións.

Este é un primeiro paso necesario. Ninguén se pon en camiño de curación se non quere sandar. E sandar comeza por coidarse.

Xosé Manuel Domínguez Prieto

Centro de Orientación Familiar diocesano de Lugo

Nota: O vindeiro sábado 8 de febreiro, o COF diocesano de Lugo ofrece un curso, avalado pola Xunta de Galicia, de afrontamento e acompañamento de feridas interiores e afectivas a cargo de Xosé Manuel Domínguez Prieto. As persoas interesadas poden inscribirse antes do 2 de febreiro en info@cofdiocesano.org ou chamando ao 673 223 393

Os nenos non son propiedade da Ministra de Educación!!!

O día 17 de xaneiro a Ministra de Educación, Isabel Celaá, dixo: “Non podemos pensar de ningunha das maneiras que os fillos pertencen aos pais…”. A frase en sí non ten problemas, senón fose porque sae dun membro do PODER EXECUTIVO que se arroga decidir a súa formación ideolóxica coma se fosen súbditos.
Débese tomar sempre en serio a declaración de calquera ministro/a despois dun Consello Ministerial, pois ese é o acto máis serio dun Goberno. Entón entenderíase que os pais se presentasen diante do seu Ministerio ou as súas delegacións cunha pancarta que recolla esas palabras e que lle pida, por tanto, que se faga cargo dos seus fillos e asuma o seu coidado, manutención, vestimenta, protección… e que sexa consecuente co que dixo. Certo que os funcionarios non son responsables do que din e deciden os ministros. Sen necesidade de repetir habería pais e nais suficientes para que por centenares ou milleiros estiveran moitos días esixíndolle que cumpra a súa palabra.
En coherencia con esas palabras o Goberno tería que derogar as leis do Código Penal e Civil que fan responsables subsidiarios aos pais das falcatruadas que cometen os seus fillos (por ex. na Kale borroka). Tamén terían que quitar a obriga que hoxe teñen os pais de educar e soster aos seus fillos ata que sexan maiores de idade ou rematen os seus estudos. Incluso nos casos de divorcio ou separación habería que liberar á nai ou pai de pasar a correspondente pensión. As leis deben ser coherentes unhas coas outras e non manifestamente contraditorias.
Por outra parte, calquera nai ou pai, aínda que sexa do PSOE ou de Podemos, debe asumir que se acepta que a actual Ministra pode decidir como educar o seu fillo, igualmente terá que aceptar que noutro momento tamén o poderá facer un ministro/a do PP, Bildu, Vox, etc se desempeñan ese cargo no futuro.
Non coñezo persoalmente á ministra de educaciòn, pero din que é socialista e non teño elementos para negar ese dito. O que si teño claro é que se é verdadeiramente socialista tería que defender á sociedade e aos seus diversos grupos (agrupamentos) sociais. Defender aos grupos sociais empezando polo máis elemental, pequeno e feble que é a FAMILIA. Non esquezamos o que di a Declaración dos Dereitos Humanos art. 16.3 “A familia é o elemento natural e fundamental da sociedade e ten dereito á protección da sociedade e do Estado”. A continuaciòn estarían as asociacións de nais/pais, os colexios, etc para que a sociedade sexa libre e protagonista da vida social.
A palabra Ministro ven de MINISTER (minus), servidor. De aí ven ministerio, servicio. Por tanto, un ministro debe ser un servidor e non un ditador. Nunha democracia o Goberno e os Ministros deben ser servidores da sociedade.
Se as nais e pais de familia ven que a Ministra e o Goberno do que forma parte non respecta os seus dereitos, recoñecidos na Declaración Universal dos Dereitos Humanos (ONU 10-XII-1948), especialmente nos artigos 12 (non inxerencia arbitrarias na vida privada ou familiar), 18 (liberdade de pensamento, conciencia e relixión), 19 (liberdade de opinión e expresión), 26.3 “Os pais teñen dereito preferente a escoller o tipo de educación que se haberá de dar aos seus fillos”, deben esixilos, mesmo nos tribunais, ata ir a Estrasburgo se é preciso (art. 8). Hai que esixir democracia sempre aos gobernos e practicar democracia, e, senón deixan outra opción, tamén asociados ir aos tribunais.
Calquera nai/pai que teña os fillos xa algo medrados sabe por experiencia que son basicamente verdadeiras estas palabras do gran escritor libanés Khalil Gibran en O profeta:
“Os vosos fillos non son os vosos fillos. Son os fillos e as fillas da ansia da Vida por sí mesma. Veñen a través vosa, pero non son vosos. E aínda que vivan convosco, non vos pertencen. Podedes darlles o voso amor, pero non os vosos pensamentos, porque eles teñen os seus propios pensamentos… Podedes esforzarvos en ser coma eles, pero non intentedes facelos coma vós, xa que a vida non retrocede, nin se deten no onte. Sodes os arcos cos que os vosos nenos, como frechas vivas, son lanzados.”
Remato coas palabras pronunciadas no día da Sagrada Familia (31-XII-17) por quen NON TEN PODER EXECUTIVO no tema, o Papa Francisco: “Os pais son custodios e non propietarios dos seus fillos” que veñen ser unha axuda clarificadora de como exercer a responsabilidade de educar aos fillos.

Antón Negro

Delegado de Cáritas Lugo

A %d blogueros les gusta esto: