Actividades do programa Emprego de Cáritas

Caritas emprego

Desde o pasado 13 de xuño Cáritas Lugo está levando a cabo uha acción formativa denominada “Operarios de limpeza”. Os participantes nesta actividade conseguirán os coñecementos, destrezas e habilidades necesarias para desenvolver as tarefas propias deste labor profesional.

O próximo 4 de xullo dará comezo unha nova formación para o emprego: “OPERACIÓNS BÁSICAS DE RESTAURANTE –BAR”.

Por outra parte, o Servizo de Infancia e Xuventude ten programadas para as vindeiras semanas varias actividades.

Share

“Un mundo onde todos fósemos iguais sería aburrido”

Marisol Bravos

Marisol Bravos con San Xoán Paulo II na IV Xornada Mundial da Mocidade

Comezo con estas palabras pronunciadas polo Papa Francisco na súa recente audiencia con enfermos e persoas con diversidade funcional. Interactuando con eles, fai un canto á diversidade. Invita aos curas a abrir as portas das súas igrexas “a todos”. Puntualiza dous aspectos: o primeiro é que os edificios sexan accesibles, libres de barreiras arquitectónicas. Abundan proxectos parados por problemas burocráticos. O segundo, sería non xulgar en función das capacidades. Xesús non o fixo. A resposta á pregunta formulada por unha persoa con síndrome de Down é: “Se o cura non acolle a algúns, porque di que non son capaces de entender, hai que dicirlle es ti el que non entendes e tes que converterte”.

 A nosa sociedade non é excesivamente sensible co marxinado. Unha linguaxe pexorativa acompaña a estes colectivos e ponos en situación de desvantaxa. A Igrexa tampouco se libra e é doado escoitar que nos discrimina de xeito solapado e compasivo. Fálase máis de eliminar barreiras arquitectónicas, pero tamén existen as barreiras sociais e as da linguaxe. As palabras non solucionan os problemas, pero poden integrar ou marxinar. Axudan a crear opinión e a eliminar prexuízos e conceptos equivocados. Necesítase a colaboración de todos para desterrar connotacións negativas.

 Ás propostas do Papa engadiría a necesidade de coidar o vocabulario. Escóitase con demasiada frecuencia nalgún medio de comunicación o termo “impedidos” quizais cun afán “sensibleiro”. Pregúntome: impedidos para que? onde está o baremo? Seguen sendo inaxeitadas expresións como “sofre, padece, está prostrado” referidas a calquera limitación. Ao longo do tempo fomos -aínda o somos- vítimas da mal entendida caridade cristiá. Debiamos ter resignación porque tiñamos o ceo gañado.

 “Discapacidade” é un concepto ambiguo. Depende de criterios culturais condicionados polos propios prexuízos ou inseguridades. Defendemos o termo “persoa con diversidade funcional”, indica algo tan simple como realizar algunha función de xeito diferente. Non é un mero cambio de terminoloxía, senón o resultado dunha profunda reflexión sobre a nosa propia identidade. En definitiva, o que nos define é o feito de ser persoa e a discapacidade é un engadido. O esencial do ser humano non depende das capacidades ou discapacidades. Temos carencias no contexto da nosa personalidade tanto a nivel físico como psíquico. A realidade é que todos somos capaces e limitados. Alguén o dubida? Non incapacita o déficit da persoa senón a ausencia de respostas. Son os factores sociais e ambientais os que provocan problemas de autoestima.

 Somos vulnerables á discapacidade, sexa temporal ou permanente; sobre todo, a medida que nos facemos maiores. Por comparación somos “menos-válidos” e posiblemente atopemos dificultades. A modo de exemplo, pódese necesitar unha cadeira de rodas en calquera momento e por diferentes motivos. (Calcúlase unha media de 4 á semana). Temos dereito a vivir en igualdade aínda sendo diferentes, pero seguimos con luces e sombras. Son gratificantes os avances que se ven en celebracións acompañadas dun intérprete de lingua de signos e tamén se abriron simbólicas “portas santas” con motivo do Ano da Misericordia. Son accesibles? Pódolles asegurar que vin escaleiras cubertas con alfombras. Sen comentarios.

 Termino con palabras doutro Papa. San Xoán Paulo II dicía que “a calidade dunha sociedade e dunha civilización mídese polo respecto que manifesta cara aos máis débiles dos seus membros”. Tamén que “o grao de saúde física ou mental non engade nin quita nada á dignidade da persoa”. Quizais el, a quen tiven a sorte de coñecer no encontro cos mozos discapacitados na IV Xornada Mundial da Mocidade (Santiago, 1989), entendíanos mellor porque falaba desde a súa vivencia. A comprensión é o mellor aliado.

Marisol Bravos

Share

José Antonio Ferreiro presentou o novo Leccionario

José Antonio Ferreiro

O 21 de xuño, o Delegado de Liturxia José Antonio Ferreiro fixo a presentación do novo Leccionario no marco dunha sesión formativa organizada pola parroquia de San Francisco Xavier.

José Antonio explicou a distribución das lecturas, feita desde a persoa de Cristo, porque interpretamos por exemplo o Antigo Testamento a partir do misterio pascual (morte, paixón e resurrección de Xesucristo e doazón do Espírito Santo).

Tamén recordou que a celebración litúrxica é un acto de culto a Deus (algo que non sempre se ten presente) e que coa proclamación da Palabra, é Deus mesmo quen se está dirixindo ao pobo (daí a actitude que se debe adoptar, a postura de pé, as palabras coas que a asamblea responde).

 O texto que se le pode ser o mesmo nunha voda e nun funeral, pero resoa de distinta maneira. Tamén hai textos do Antigo Testamento que nun primeiro momento nos poden botar para atrás, pero debemos contextualizalos e mesmo aplicalos á nosa vida. Se na lectura se describe o abuso dun poderoso…, pensemos se nós, na nosa medida, debemos cambiar algo equivalente.

 José Antonio Ferreiro presentou a nova edición do Leccionario: os cambios na presentación, na tradución. Sobre isto último sinalou que segue sendo válida a tradución que xa estamos a usar nas nosas biblias, textos catequéticos…, só que eses cambios serán incorporados ás novas publicacións que se fagan de catecismos.

Share

O delito da Igrexa

Marcos TorresPamplona, Oviedo, Lleida, Barcelona, Murcia, Sevilla, Narón… E máis.

O pasado martes tocou na Universidade Autónoma de Madrid onde disque algúns e algunhas estudantes, valentemente encapuchados e encapuchadas e posuídos e posuídas por un brote de eunuca intelixencia, violaron a capela católica desa universitas magistrorum et scholarium. Encheron o chan e o mobiliario de pintura vermella (que gasto máis parvo!) e tiveron a marabillosa ocorrencia de escribir nas paredes (sen faltas de ortografía -milagre!-) unhas frases moi deste século (ironía en “modo on”): “Aborto libre” e “Educación Laica”.

Ata aquí os feitos; denigrantes, condenables, aborrecibles. Agora, se mo permites, poñemos o toque de humor lendo a explicación que dan estes fascistas pseudoterroristas do porqué do atentado. Segundo eles “esta acción pretende despertar ese espíritu crítico que no quieren que tengamos y reclamar esa universidad libre que todos buscamos cuando pasamos selectividad”. Isto rezaban (perdón pola inclusión dun verbo tan confesional) os pasquíns que deixaron tirados polo chan dese lugar sagrado. Volve lelo; verás como sorrís.

Espírito crítico que non queren que teñamos? Reclamar esa universidade libre? Seica si. E quen hai que atacar? Correcto! A eses molestos e latosos personaxes que cren, seguen e adoran a un desafiuzado de Nazaret que lles dixo que o amor había ser sempre a maior das leis. Delito.

Dicía Graham Greene que “as bágoas só serven para regar as verzas”. Como non teño horto, paso de chorar. Certo que non imos alimentar a fogueira do odio que estes inquisidores de vello cuño pretenden avivar cos seus actos; poden esquecerse. Pero (síntoo; ou non) si imos seguir chamando ás cousas polo seu nome: vida á vida, amor ao amor, liberdade á liberdade e igualdade á igualdade. E con grande orgullo sabendo que só as contribucións críticas e libres son as únicas capaces de cuestionar con eficacia as ficcións dominantes. De nada. Isto non é delito.

A grande maioría das persoas cristiás non son ilustres, nin saen nos xornais, nin teñen centos de miles de euros nos bancos, nin sequera son coñecidas máis aló da súa aldea pero si aman, viven e esfórzanse teimudamente por ser cada día mellores. Grande delito, non? Que pena de sociedade!

Por certo, estes actos de persecución son menos intelixentes que cuspir para riba e poñerse debaixo; algúns tentaron antes rematar coa historia da Igrexa e xa están no recuncho máis escuro da historia e a Igrexa, en troques, tan viva coma sempre. Pensarán que si pero non lles será doado, non; será, sinxelamente, imposible.

Confeso que sinto certa pena cara estes rebeldes inútiles porque no fondo nunca saberán que a súa eterna derrota está en que son enganados polos profesionais do poder. Si, marionetas dun poder. Dun poder ao que se resistiu Xesucristo e os seus. Un poder que non soporta que estes “nazarenos” de hoxe (e de onte) poidan ser, pola forza divina do fundador, a grande enerxía da civilización. Un poder que non pode aturar que a Igrexa permaneza insubmisa ao seu control e use os seus espazos para alimentar criterios alternativos aos politicamente dominantes.

Pero non teñen medo, non desconfían (isto pode que si sexa un delito).

 

Marcos Torres

Delegado para as Vocacións

Share

Charla da misioneira Ana López Castaño

Ana Lopez Castaño

Ana López Castaño é misioneira de Misevi (Misioneiros Segrares Vicentinos) e o ano pasado deixou o seu destino en Bolivia (pastoral xuvenil e penitenciaria) para trasladarse a Barra Patuka (Honduras). Sobre esta nova experiencia entre os indios miskitos falará nunha charla – coloquio o 18 de xuño ás 12 h na Casa da Cultura de Pobra do Brollón.

Primeiras impresións de Patuka

 

Share