Convenio de colaboración entre o Centro de Orientación Familiar Diocesano e Cáritas

O 9 de abril tivo lugar, nas instalacións de Cáritas Diocesana de Lugo, a firma dun convenio de colaboración entre Cáritas e o Centro de Orientación Familiar ( COF) Diocesano de Lugo. O convenio foi asinado polo director do COF Nicolás Susena Presas, párroco de Castroverde e profesor, e por Ginés F. Plaza, director de Cáritas Diocesana de Lugo.

Ante a situación que atravesan moitas familias da Diocese de Lugo, as dúas entidades teñen a vontade de cooperar e colaborar en proxectos conxuntos a fin de promover unhas mellores condicións de vida a través da intervención e acompañamento dos colectivos máis desfavorecidos da comunidade.

Fonte: Cáritas

Institución do seminarista Ignacio Felpeto como lector e acólito

O domingo 11 de abril, o Bispo de Lugo, Mons. Alfonso Carrasco Rouco, instituirá como lector e acólito ao seminarista Ignacio Felpeto Criado. A cerimonia terá lugar na Capela Maior do Seminario de Lugo, ás 17 h.

Ignacio Felpeto Criado naceu en Lugo o 17 de novembro de 1998. Cursou os seus estudos de primaria e secundaria no colexio Maristas “A Inmaculada”, e o bacharelato no Colexio Fingoi e no Seminario Menor. Aos 17 anos foi admitido no Seminario Maior, onde cursou tres anos de estudos eclesiásticos. Desde o ano 2019 reside no Seminario Internacional Bidasoa de Pamplona, realizando estudos de filosofía e teoloxía na Universidade de Navarra.

O lectorado e acolitado son ministerios laicais, é dicir, non os reciben exclusivamente os candidatos ao sacerdocio. Recíbense ambos mediante unha oración e bendición do Bispo.

O meu amor e a miña esperanza

«Resucitou de verdade o meu amor e a miña esperanza», así resoa na escuridade da noite este texto da secuencia pascual. E hoxe resoa tamén en todo o mundo cristián o anuncio da Igrexa: «Xesucristo resucitou!».

Esta boa noticia acendeuse como unha estrela de luz na noite nun mundo con grandes desafíos e que, agora, atafegado pola pandemia, necesita máis que nunca rexurdir e reencontrarse consigo mesmo para renacer á esperanza dun mundo mellor e de eternidade.

O Resucitado faise o encontradizo, no camiño de Emaús, como un viandante descoñecido. Despois dunha longa conversación é convidado a quedar porque «anoitece». Os discípulos recoñecérono ao partir o pan. Aquel pan era o medicamento da inmortalidade. «O que coma deste pan vivirá para sempre». Era e é o pan da vida. Por iso cada domingo facemos memoria viva do Resucitado e celebramos con gozo e alegría a súa presenza real entre nós.

A ciencia médica actual está a tratar de evitar propiamente a morte ou eliminar as súas causas para conseguir unha vida cada vez máis lonxeva e mellor. Pero que ocorrería se realmente lograse atrasar indefinidamente a morte e alcanzar idades moi avanzadas? Sería bo para a humanidade? Sen dúbida, a humanidade envellecería prematuramente, non habería espazo para a mocidade, apagaríanse as capacidades de renovación e de renacemento e o feito impensable dunha vida interminable aquí na terra, en lugar dun paraíso, sería máis ben un inferno.

A verdadeira herba medicinal contra a morte é a que transforma a nosa vida interior, a que se recrea en nós dun xeito novo, xerando unha vida verdadeiramente capaz de eternidade. Isto é o novo e emocionante da mensaxe cristiá, por iso na noite de Pascua celebramos que temos unha vacina rexenerativa, o medicamento do bautismo que nos capacita para unha vida nova, que madura na fe, e que non é truncada coa morte da antiga vida porque ten un destino de eternidade.

Din os hermeneutas bíblicos que a orixe da tradición confesional sobre o Resucitado pode palparse na tradición narrativa. Refire esta, que os discípulos de Emaús, ao seu regreso, foron recibidos polos once coa exclamación: «É verdade, o Señor resucitou e apareceuse a Simón». Esta frase constitúe o noso texto de resurrección máis antigo. Son confesións de fe na presenza do Señor, expresión de esperanza e, ao mesmo tempo, o distintivo dos crentes, a verdade fundamental, a que nos conservou Paulo de Tarso en 1 Cor 15,3-8 como unha tradición recibida por el de fieis mans, e que el, á súa vez, transmite. Abranguendo a integridade dos textos, afirmamos que Xesucristo non vive xa como un morto redivivo, senón desde o centro da forza divina, por riba de todo o medible física e químicamente falando. Realmente el mesmo, a súa persoa, o que dous días antes fora executado, vive. «Resucitou ao terceiro día, segundo as Escrituras». Así, crer na resurrección é crer no poder real e transformador de Deus que é esperanza e alegría e que nos capacita para cantar, «aleluia!», no medio dun mundo sobre o que se cerne a pesada laxa da morte.

Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral

[Artículo en castellano]

Celebracións na Catedral o Mércores Santo: Misa Crismal, Vía Crucis

O mércores 31 de marzo ás 11.00h na S. I. Catedral celébrase a Misa Crismal, que preside o Sr. Bispo, Mons. Alfonso Carrasco Rouco, e concelebran os sacerdotes da Diocese. Nesta Eucaristía, que manifesta a comuñón do Bispo cos seus presbíteros, son bendicidos os santos óleos que despois se reparten ás parroquias da Diocese para a administración dos sacramentos ao longo do ano.

Pola tarde, ás 18.15 h na Catedral faise entrega de medallas de ouro da confraría do Santo Cristo do Perdón e Nosa Señora da Piedade. Será un recoñecemento a 15 persoas polo seu apoio á confraría ao longo do tempo. Asistirán o Bispo e autoridades de Lugo (alcaldesa, presidente da Deputación, subdelegada do Goberno, coronel da Garda Civil).

E ás 18.30 h, tamén na basílica lucense, celébrase un Vía Crucis. Organiza a Confraría do Santo Cristo do Perdón e Nosa Señora da Piedade

Non todas as cruces son de madeira, nin todas son redentoras

O primeiro Venres Santo foi o día en que Deus perdoou o mal comportamento do home no paraíso terreal. Para iso, ao home pediuselle unicamente que recoñecese a súa culpa. Con todo, o Fillo de Deus, que puido redimirnos con só un latexo do seu corazón, quixo limpar todas as nosas faltas derramando o seu sangue na árbore da cruz.

A cruz, que até entón fora un patíbulo ignominioso no que os romanos axustizaban aos escravos, agora convértese en signo de identificación cristiá. A cruz, que até entón era instrumento de morte, agora é instrumento de vida. O que na cultura romana fora signo de infame suplicio, agora é signo de salvación… Desde que Cristo morreu no calvario para redimir ao mundo, a cruz converteuse en sinal de todos o que cren en Cristo redentor, porque é a expresión do inmenso amor que moveu ao Señor a dar a vida por nós. Así o vían e así o vivían os cristiáns dos primeiros séculos. Pero co correr dos tempos, o sentido cristián da cruz contaxiouse de simbolismo militar e político e doutras desviacións nada cristiás. Son as cruces luxosas que serven de adorno ás persoas presuntuosas; son as xoias de alto prezo que dan gran prestixio económico a quen as mostran ao público… Son cruces que se exhiben na lapela ou colgan do pescozo, pero non comprometen a vida. Carecen de simbolismo relixioso.

Cando os homes de fe falan da cruz, non o fan para facerse notar presuntuosamente como crentes, senón para lembrar que a cruz cristiá é a que se reviste de fraternidade para facer rico ao pobre, forte ao débil, e valente ao perseguido.

Cruz cristiá non é a que colga do peito, por presunción, senón a que se acepta como patíbulo de inxustiza para facer xustiza ao inxustamente tratado.

Non son as cruces as que dan prestixio de redentor ao crucificado, senón a actitude do crucificado que, por amor, carga coa cruz para redimir ao irmán.

Todo isto confírmanos o dito de que “non todas as cruces son de madeira, nin todas son redentoras”.

É bo cargar coas cruces que a vida nos brinda, pero é mellor renunciar a ser construtores de cruces de morte e entregarnos a construír cruces redentoras.

Non hai redención sen efusión de sangue. Pero hai sangue que pide redención, como o sangue de Abel, que clamaba ao ceo contra Caín, que por envexa, dera morte ao seu irmán, e hai sangue que se ofrece como redención, para dar vida de fraternidade a todo o que vive ao noso carón. É sangue redentor o sacrificarse para que haxa boa convivencia na familia. É cruz redentora o sacrificio que supón o devolver ben por mal. É cruz redentora o perdoar sempre as ofensas recibidas; é cruz redentora o sacrificarse para pór paz alí onde hai disensións; é cruz redentora compartir o pan co necesitado. É cruz redentora o traballar para que en todos os fogares haxa cabida para Deus.

Isto require derramamento de sangue. Pois aínda que sangren os sentimentos, aínda que proteste o amor propio; aínda que se revele a soberbia persoal… lembremos que Xesús di: “Deivos exemplo: facede vós o mesmo”. Intentémolo, aínda que se desangre o noso espírito, como o seu corpo se desangrou na cruz de Xetsemaní, con amor redentor.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: