Nomeamentos para parroquias da Diocese

A Diocese de Lugo fai públicos os seguintes nomeamentos:

– Eduardo Funcasta Teijeiro como administrador parroquial de:

Sagrado Corazón de Lugo

– Miguel Asorey Otero  como administrador parroquial de:

Arcos de Frades, Santiago

Carazo, San Pedro

Cirio, Santa María

Fraialde de Santa Marina

Gondel, San Cosme

Luaces, Santa María

Mosteiro, San Salvador

– José Antonio Salgado Agromartín como administrador parroquial de:

A  Ponte, San Lázaro (Lugo)

Piugos, Santiago

Capelán de POLUSA

– Marcos Torres Gómez como administrador parroquial:

Lalín, Santa María das Dores

Bendoiro, San Miguel

Donramiro, Santa María

Santa Baia de Donsión

San Miguel de Goiás

San Martiño de Prado

San Román da Veiga

Santa María de Xaxán

Adscritos ás mesmas parroquias: Daniel Gil González e Carlos Brandido Gutiérrez

 

– Manuel Areán Fernández como administrador parroquial de:

Chantada, Santa Maríña

Belesar, San Bartolomeu

 

–  José Ramón Pérez García como administrador parroquial de:

Quiroga, San Martíño

Nocedo, San Lorenzo

San Clodio (Ribas de Sil)

Augas Mestas, Santiago

Barxa de Lor, Santa Mariña

Cereixido, Santa María

Nogueira, Nosa Señora das Neves

Paradaseca, San Marcos

Piñeira, San Cristovo

Rairos, Santa Lucía

Sequeiros, Santa María

Soutordei, Santiago

Torbeo, Santa María

Vilarmel, San Lourenzo

 

–  José Luis González Regueiro  como administrador parroquial de:

Anafreita, San Pedro

Anxeriz, Santa María

As Negradas (San Vicenzo)

Bra, San Martiño

Carballo, San Xiao

Carlín, Santa María

Lea, San Xurxo

Madelos, Santa Eulalia

Miraz, Santiago

Nodar, San Mamede

Pedrafita, San Mamede

Roimil, San Xiao

Seixón, San Paio

Trasmonte, Santiago

 

–  Alberto Riádigos García como administrador parroquial:

Farnadeiros, San Pedro

Farnadeiros, Santo Estevo

Lapío, San Miguel

Quinte, Santalla

Moscán, Santa María Madanela

 

–  José Manuel Castro Alba como administrador parroquial:

Sa, Santiago

 

–  José Ramón Pena Taboada como administrador parroquial de:

Toiriz, San Xoán

 

A toma de posesión dos sacerdotes nas citadas parroquias efectuarase a partir do mes de febreiro.

Infancia Misioneira 2017

A Xornada da Infancia Misioneira celébrase o día 22 co lema “SÍGUEME” e nos días previos estará na Diocese de Lugo Rolando Ruíz, misioneiro xaveriano natural de México, que estivo moitos anos en África e agora reside España. Xunto co delegado de Misións, Jesús Santiago, recorrerá diversos puntos da Diocese desde o luns 16, día adicado ao contacto cos nenos e os peregrinos no Cebreiro. O martes 17 estarán en Palas de Rei. O mércores 18 no C.E.I.P. A Gándara de Monforte de Lemos e ás 19:30 h haberá un encontro con catequistas e pais na Parroquia San Francisco Xavier, Lugo. O xoves 19 as actividades faranse con nenos de Mosteiro e Melide. O venres 20 pola mañá no Colexio Divino Mestre de Lugo e pola tarde de 18h a 20h haberá un encontro cos nenos de todo Lugo no Pazo dos deportes. Estarán acompañados por un dos xogadores do segundo equipo do Breogán que fixo a pretemporada con eles e que é de Níxer. Pódese levar algo de material escolar para poder enviarllo aos nenos de Níxer. Será unha acción misioneira concreta en favor dos nenos máis necesitados. Haberá varias actividades durante esas 2 horas nas cales os nenos aprenderán a ser solidarios e misioneIros, ademais de realizar varias actividades deportivas.
O sábado 21 será na Parroquia da Milagrosa e na Misa de 19:30h na Parroquia San Antonio de Padua. E o domingo 22 conclúe esta campaña da Infancia Misioneira en Monforte.

A fe e o traxe do emperador

Estamos comezando un novo ano. Sempre é tempo de facer bos propósitos. Pero antes permítanme facer aquí, publicamente, unha autocrítica que creo necesaria. Despois, noutros artigos, xa farei os propósitos.

Supoño que todos coñecen o argumento do traxe novo do emperador. É o conto dun emperador afeito a vestir ben que cría levar o mellor dos traxes cando en realidade ía espido, vítima do engano duns estafadores. Ninguén se atrevía a dicirlle nada para non quedar mal con el, ata que un neno, na súa inocencia, é o primeiro en dicir gritando aos catro ventos que o emperador ía espido. Aínda así, o mandatario seguiu coma se nada pasase, quizais aínda máis altivo que antes, con tal de non recoñecer en público que se equivocou e que fora vítima dunha gran estafa, malia que todos rían del.

Confeso que lembro moitas veces este conto cando vexo algunhas cousas que facemos os curas que, con boa intención, tratamos de achegar aos fieis das nosas parroquias a Xesucristo. A intención é boa, sen dúbida, pero non todo vale co pretexto da evanxelización. Facemos cousas e cousas, movidos por impulsos pouco reflexionados e nada consultados, coas que provocamos risas e burlas por mor da nosa inxenuidade.

Dóeme cando os sacerdotes non conseguimos responder ás necesidades dos fieis, porque estamos perdendo o tempo en cousas que ninguén nos pide e a ninguén interesan. Tamén me doe cando non conseguimos facer ben e dun modo digno aquilo que se nos pide para que a fe do noso pobo sexa máis auténtica e dea un sentido pleno á súa vida e á súa morte.

Quizais por un respecto mal entendido, ninguén se atreve a dicirnos ás veces que imos espidos, que as cousas non son así, e que a realidade do mundo dista moito da pequena realidade na que ás veces vivimos os curas.

Cando non axudamos a poñer as bases da fe para que se produza o tan ansiado encontro con Xesucristo, as cerimonias quedan só nunha parafernalia que xa poucos comprenden, aínda que calen, e que outros critican esaxeradamente, quizais con bastante razón.

Lamento non dispoñer das habilidades para poder transmitir, máis aló do meramente externo, o que supón a fe para min. Algo que, por outra banda, é bastante sinxelo: o acontecemento do encontro con Xesucristo resucitado na Igrexa. Quizais me falte moita coherencia para que unha cousa leve á outra e as miñas palabras sexan cribles.

Nun escrito publicado con anterioridade, invitaba a ver a Igrexa desde dentro. Sigo crendo o mesmo, pero hoxe engado algo máis: tanto se xa están dentro da Igrexa coma se van entrar, aínda que só sexa para curiosear ou ver algunha obra de arte, fagan un esforzo para sobrepoñerse a todo o secundario e traten de buscar a Xesucristo en todo, nas persoas e nas cousas.

Asegúrolles que esforzo facemos, pero está claro que en algo, ou en moito, estamos fallando. Ou quizais teña que pensar que isto da fe é cousa duns poucos. Entón son moi afortunado, asegúrollo.

Miguel Angel Álvarez Pérez, Párroco de San Froilán

Fonte: falandobaixino.es

Xornada mundial do emigrante e do refuxiado

O lema deste ano é «Emigrantes menores de idade, vulnerables e sen voz»

O Papa Francisco chama a atención sobre a realidade dos emigrantes menores de idade, “especialmente os que están sós, instando a todos a facerse cargo dos nenos, que se atopan desprotexidos por tres motivos: porque son menores, estranxeiros e indefensos”. O Papa tamén menciona 3 aspectos necesarios para atallar o problema:

1. Cooperación eficaz e eficiente, baseada no intercambio de información e na intensificación de redes de acción. A gran forza das comunidades eclesiais revélase sobre todo cando hai unidade de oración e comuñón na fraternidade.

2. Integración de nenos e mozos emigrantes. Responderase ás necesidades dos menores, cando están sós, pero tamén ás dos seus pais, polo ben de todo o núcleo familiar. Os países de orixe e os de acollida cooperan para eliminar as causas da emigración forzada dos nenos.

3. Abordar nos países de orixe as causas da emigración, acabando cos conflitos e a violencia e garantindo a todos o acceso a un desenvolvemento auténtico que promova o ben dos nenos, esperanza da humanidade.

Dende hai máis de 20 anos Cáritas Lugo leva adiante “Contade connosco”, espazo de acollida á poboación inmigrante e emigrantes retornados. Un traballador social, un avogado e 4 voluntarios acollen a case 200 persoas/ano. Ofrecen orientación social e cívica básica para o seu establecemento, asesoría xurídica… Actualmente trabállanse tamén accións encamiñadas ao achegamento das persoas inmigrantes á sociedade de acollida con cursos de cociña intercultural.

Desexar ben. No limiar dun novo ano

 

Desexar é querer con vehemencia algunha cousa e especialmente a posesión de algo agradable ou útil. Ao comezo dun novo ano e durante as festas de Nadal, afloran en nós os bos desexos e a nostalxia das mellores lembranzas. É un exercicio, sen dúbida, saudable. Quero comezar o novo ano expresándolles, a todos Vostedes, o meu sincero agradecemento polas mostras de afecto e pola súa fidelidade na lectura e acolldta dos artigos publicados.

O futuro pertence a quen cren no ben, a verdade e a beleza, e por iso invítolles a abrazar cariñosamente, cun firme propósito, estes grandes valores. Valores que son inherentes á nosa cultura cristiá e que se nos transmiten desde as súas orixes na Biblia e no pensamento filosófico. Eles foron e son fonte de felicidade persoal e comunitaria. Por iso, o mellor propósito para este ano novo é comezar mirándonos a nós mesmos, buceando no noso interior, cultivando a espiritualidade e o coidado esencial e os valores que os santos e pensadores de todos os tempos meditaron e practicaron. Coidado que ha de expresarse e manifestarse na preocupación por todo o creado, pola casa común, polo noso propio fogar, pola cidade, o patrimonio, a natureza, os animais e, por riba de todo, polas boas relacións con Deus e cos nosos irmáns, templos vivos da divindade na historia. Desde unha perspectiva crente, as nosas relacións humanas han de estar fundamentadas na relación persoal cun Deus que nos ama infinitamente como ninguén, que se nos manifestou e revelou en Cristo e que quere saberse amado, sobre todo, naqueles que máis sofren.

Paz e Ben, é o saúdo franciscano que se transmitiu ata nós a través de moitas xeracións. A Igrexa Católica comeza o ano con estes desexos, celebrando a solemnidade de Santa María Nai de Deus e pedindo para todos a paz no mundo. A Xornada pola Paz, que se celebra tradicionalmente o día primeiro de ano únese á pregaria polo fin das guerras e da violencia, con bendicións para todos.

Que o Novo Ano, querido lector, sexa unha ocasión máis para non esquecer que, malia os nosos defectos, podemos ser felices e axudar a outros a que o sexan, que hai moitos que nos aprecian, admiran e queren, e que, como moi ben di o Papa Francisco na homilía de fin de ano, “ser feliz é atopar forza no perdón, esperanza nas batallas, seguridade no palco do medo, amor nos desencontros. (…) Ser feliz non é unha fatalidade do destino, senón unha conquista para quen sabe viaxar cara ao interior do seu propio ser. Ser feliz é deixar de ser vítima dos problemas e volverse actor da propia historia”.

Que cada día que espertemos neste novo ano saibamos agradecer a Deus o milagre da vida, dispoñernos a camiñar con paz interior polos carreiros de cada amencer e deitarnos coa conciencia tranquila, dourando con soños de eternidade a graza de saber que existimos porque fomos amados na orixe da nosa existencia.

Feliz 2017 para todos e en especial para ti, lector. Fecundo Ano novo!

 

J. Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral da Diocese

%d bloggers like this: