Retransmisión das celebracións de Semana Santa desde a Catedral de Lugo

O Bispo de Lugo presidirá as celebracións na Catedral sen a presenza do pobo. Retransmitiranse as celebracións por Youtube, na canle da Diocese de Lugo co seguinte horario:

MÉRCORES SANTO – Misa Crismal – 17 h Bendición dos Santos Óleos.

XOVES SANTO – Misa da Cea do Señor – 17 h

VENRES SANTO – Celebración da Paixón do Señor – 17 h.

SÁBADO SANTO – Vixilia Pascual – 20 h.

DOMINGO DE PASCUA – Santa Misa – 12:30 h

O confinamento do corazón

Aínda que nos enchen o whatsapp e as demais redes sociais de infinidade de bromas (encántame a creatividade deste país aínda en tempos difíciles!), a realidade é que vivimos unha situación que cada vez é máis complicada.

Todos dixemos nestes días de «peche» que teriamos tempo de facer unha infinidade de cousas. Nada máis lonxe da realidade, que sempre estamos a perder o tempo como faciamos antes ou que seguimos sen decidirnos a vencer a preguiza que provoca estar recluídos. Ao final non se trata tanto do externo, senón de nós, da nosa actitude, da verdadeira disposición que temos para facer as cousas. Ese «minuto heroico» que algunha vez na nosa vida escoitariamos na maior das loitas que pelexamos cada día e que vai marcar as posteriores horas non pode deixarnos derrotados nin que signifique que por perder unha batalla perdamos a guerra; e si, refírome ao minuto en que decidimos se nos levantamos da cama ou seguimos «cinco minutiños máis».

Pero hoxe quero falar dun tipo de confinamento que me parece peor e máis doloroso: o do corazón. Porque o que máis me preocupa é isto. Eu podo confesar e confeso que levo varios días encerrado na miña habitación-despacho, que se converteu no meu lugar de traballo, de oración, de lecer, de alimentación… Tamén podo confesar que a pasada semana, celebrando a Misa, eu só, contemplando a praza e a avenida Rodríguez Mourelo, vendo atardecer, emocionábame elevando a Xesús nas miñas mans. Nese momento viñan ao meu corazón algunhas das persoas hospitalizadas e doíame a alma non poder facer nada salvo rezar (que é o máis importante e o poder da oración é moi forte). Agora entendo aos meus pais e a tantos outros: ver mal ao teu fillo e non saber que facer por eles. Bendita paternidade!

Así que estes días pensei moito no confinamento do corazón. Antes considerábaste libre, con capacidade de decidir na túa vida, sendo o máis autónomo de todos os seres deste mundo. Pero agora, que catro paredes nos constrinxen, que parece que non existe abondo osíxeno nas nosas casas, que as horas pasan no mesmo espazo coa mesma xente, segues considerándote libre? É fermoso descubrir que o noso corazón ten anhelos infinitos porque iso fainos lembrar que somos humanos, creados por Alguén que si é verdadeiramente infinito e que, así, fíxonos capaces de infinito. Nunca cansarás de desexar, de buscar, de pedir. Parecemos «pozos sen fondos». E realmente sómolo.

Por iso a liberdade non se mide en espazos ou tempos, mídese no corazón. Aquela frase que tantas veces me lembrou un moi querido amigo sacerdote do Mestre Yoda: «aprender a liberarse daquilo que precisamente perder temes». Esa é a nosa maior liberdade. Que liberación ao deixar unha relación que non ía a ningunha parte! Pois esa, e non outra, é a verdadeira liberdade. Polo menos un primeiro indicio da mesma. Pois falta un ingrediente: ti. A liberdade non é un xesto que veña de fóra, senón que nace no noso corazón. É o movemento do corazón que anhela e que desexa ser anhelado. Pero cando algo se pon no medio do camiño, cando bloquea esta acción, entón a liberdade simplemente desaparece.

Estes días moita xente está a descubrir que non sabe vivir soa, que non entende que é verdadeiramente a liberdade. Parecía que antes eramos libres por vivir na rúa, sempre rodeados de xente. Agora, sós e encerrados, a vida esvaécese. O teu corazón está verdadeiramente confinado. E, unha vez máis, non se trata do espazo ou do tempo, trátase de ti. Vivir a liberdade como don de Deus é descubrir que fuches creado para o amor, para elixir e ser elixido (como diría tamén o meu bo amigo Buber).

E o corazón confinado aínda non é maduro. Porque a súa liberdade vívea ao límite cos demais. É facer real esa tremenda frase de Sartre cando di que a nosa liberdade acaba onde comeza a do outro. Que ninguén che veña a pór a cambadela! Non dependas de ninguén. Que cando Deus elixíu a Abrahán e díxolle que saíse da súa terra non lle explicou con quen debía ir e con quen non. Non imaxino a Deus facendo unha lista detallada, como as das vodas! Tratábase de que el seguise a vocación do Señor con aquilo que era a súa vida. E Sara, a súa muller, era a súa vida. Por iso deixou todo o demais atrás. Que hai na túa vida que sexa realmente necesario? Que forma parte do teu corazón que non podes deixar atrás? Porque no confinamento haberá moitas cousas, pero o esencial de cada un de nós neste tempo tamén quedou claro. E o teu corazón, como está?

O confinamento demostra como son as nosas relacións cos outros, como as vivimos e nos afectan. Pero tamén di moito de nós, de como vivimos a nosa vida, do acelerado que anda o noso pulso diario. Netflix, HBO, Instagram, Facebook, Tik Tok ou Whatsapp quizais son o verdadeiro confinamento do corazón. As horas que perdemos nas redes sociais, en conversacións nada produtivas ou en perseguir a unha mosca coa mirada? Tamén temos que aprender a descansar, a divertirnos e mesmo a aburrirnos! Pero o noso corazón ten que ser libre, buscar o infinito e vivindo en relación con aquilo que nos constrúe.

Imaxinemos por un intre que Deus colle o noso corazón, así, agora, co que vivimos até este momento. Haberá mil cosas das que poderiamos avergoñarnos. Pero unha boa pregunta sería: que espazo ocupou Deus na túa vida? Buscáchelo realmente? Fuches tan libre como para vivir a túa vida segundo as túas propias decisións ou seguindo os desexos doutros, os caprichos doutros? Vives atado ás túas apetencias ou tratas de «en todo, amar e servir» ao máis puro espírito ignaciano? Coidas dos que tes preto, ou o teu corazón está aprisionado polo egoísmo e a soberbia?

O confinamento do corazón hoxe ten que rematar. Depende de ti. Porque só ti sabes como está e só ti podes dar por resolto este capítulo na túa vida. Pero non estás só. Es finito! E, aínda que creado para ser libre e amar, Alguén o fixo primeiro por ti. Pídelle a Deus que che axude. A súa graza pódeo todo. Pero non deixes que nada che roube a paz. Tampouco este tempo. Tampouco a corentena. Nin sequera as catro paredes da túa casa. A liberdade permíteche contemplar o horizonte da túa vida, tomar as rendas da mesma e decidirche a amar e ser amado!

Nicolás Susena Presas

[Texto en castellano]

Oficios de Semana Santa por internet e televisión

Desde hai bastantes días xa empezamos a sospeitar que este ano a Semana Santa sería moi distinta. Primeiro canceláronse as procesións e aos poucos días todo tipo de celebracións con participación dos fieis.

Os católicos que habitualmente asistimos ás celebracións litúrxicas botamos en falta, xa non só participar plenamente da Eucaristía, senón tamén o encontro cos nosos irmáns da comunidade parroquial ao redor de Xesucristo que nos convoca e congrega.

Nestas circunstancias tan especiais tamén estamos chamados a vivir e celebrar a fe doutro xeito, pero sabendo que é a mesma fe de sempre: a fe en Xesucristo morto e resucitado.

Este ano teremos que botar man dos medios de comunicación (radio, tv, internet, redes sociais…) para que nos axuden a celebrar a Semana Santa e non sentirnos tan sós á hora de vivir o misterio central da nosa fe. Posiblemente moitos xa o estades a facer estes días, tal como o indican os datos de audiencia das múltiples emisións relixiosas que se fan.

A continuación ofrézovos algunhas indicacións recollidas de distintas páxinas de internet que nos poden axudar:

– Reúne á familia para que participen xuntos.

– Lembra que é mellor ver transmisións en directo que en diferido, para que sexas participante e non só espectador. Nos distinto medios pódense atopar gran variedade de horarios.

– Prepara un lugar especial. Se a ves por internet, coloca o ordenador ou o móbil nun lugar que todos poidan ver, e despexa a área ao redor, que non haxa cousas que nos despisten. Lembra que vas celebrar o Sacramento da Presenza do Señor, dálle un espazo digno.

– Crea un ambiente reverente. Se podes, convén acender unha vela. Trátase de cambiar o ambiente da casa, que se perciba que non se trata só de ver algo na tele ou no ordenador, senón de crear un ambiente de devoción e recollemento.

– Coloca cadeiras ou bancos. É preferible que quen participen senten en cadeiras ou bancos, a menos que se trate de enfermos encamados. Cadeiras e bancos favorecen manter unha postura máis respectuosa; nunha cadeira de brazos a xente tende a recostarse.

– Chega a tempo. Procura acender o computador ou a televisión con polo menos cinco minutos de anticipación, e aproveita para estar nunha boa disposición espiritual.

– Dá grazas a Deus por ter a oportunidade de participar nestas celebracións litúrxicas e pide por todos os que quererían facelo e non poden.

Quizais todas estas indicacións poden resumirse nunha: participa desde casa coa mesma actitude que o farías nunha igrexa. Non podemos esquecer que «o noso público é Deus», por iso, aínda que estea só ante a pantalla, sempre estarei na presenza de Deus.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto en castelán]

Cáritas alerta de que estafadores intentan conseguir datos persoais

Cáritas Diocesana de Lugo detectou unha estafa consistente en que persoas que son atendidas na Diocese están a recibir unha mensaxe por WhatsApp co logotipo da organización caritativa. Na mensaxe di que se poden recibir axudas de 1000 euros notificando o número de conta.

Non se lle pode dar á ligazón nin compartir a mensaxe.

En Cáritas Diocesana de Lugo NUNCA piden información persoal e sensible por WhatsApp nin por ningunha outra rede social.

Ante calquera dúbida, consultar as canles habilitadas para ese efecto tanto na páxina web da Cáritas Diocesanas como na web de Cáritas Española, ou a través dos servizos de atención telefónica da Cáritas máis próxima.

Onde se fundamenta o mundo?

Non é a primeira vez que teño a sensación que lles vou a comentar. Pero é verdade que durante a crise do coronavirus esta sensación téñoa presente de forma permanente: parece que todo está construído sobre unha realidade meramente virtual e en canto falla un elemento, todo esvaécese; e onde criamos ter algo non hai nada.

Ás veces, tamén digo que o diñeiro é un número escrito nun papel (ou en disco duro dun banco), de forma que en realidade non tes nada, só un número nun papel que pode perder o seu valor convencional en calquera intre.

A enfermidade é a enfermidade. Non depende de nós. Pero quizais a organización do mundo, si. Este sistema parece que non está preparado para certo tipo de imprevistos que nos deixan na máis absoluta vulnerabilidade, como estamos a ver estes días.

Quizais o que criamos «sólido» era máis ben «gaseoso», sen decatarnos de que unha simple picada podería facer que todo se esfumase e desaparecese.

Se saímos desta, teremos que molestarnos en escavar na nosa vida e na nosa sociedade en busca dun fundamento autenticamente sólido. Necesitamos unhas bases sólidas para todas as dimensións dunha existencia persoal e comunitaria: vida espiritual, conciencia, economía, laboral, familia, etc.

Temos tamén o ofrecemento de Xesucristo que, nunha das súas parábolas, fálanos, precisamente, de construír sobre roca:

«Así pois, todo aquel que escoita as miñas palabras e as pon en práctica será coma o home asisado que edificou a súa casa sobre rocha. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval batendo na casa; pero non se derrubou porque estaba asentada na rocha. Mais todo o que escoita as miñas palabras e non as leva á práctica, pórtase coma un tolambán que edificou a súa casa sobre area. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval, e batendo na casa derrubouna, sendo grande a desfeita.

E resulta que, rematando o seu discurso, a xente quedou sorprendida pola súa doutrina; porque lles ensinaba con autoridade e non coma os letrados.». (Mt 7, 24-29)

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: