A historia das peregrinacións

A Igrexa e as peregrinacións son contemporáneas. Unha e outras camiñaron sempre dándose a man. Na mesma noite do nacemento do Mesías, os pastores de Belén, desprazáronse ao portal para adorar ao Neno e ofrecéronlle os froitos do seu rabaño. Pasados algúns meses, talvez anos, os Magos desprazáronse desde oriente para ofrecer ao Rei que nacera había pouco tempo, ouro, incenso e mirra. Comezara a historia das peregrinacións. Delas importa coñecer a súa orixe, as súas pegadas e os seus froitos.

De pegadas de peregrinos están sementados os vales e os montes de medio mundo. Cada cruceiro que hoxe atopamos nos camiños rurais doutros tempos, está a lembrarnos que por alí pasaron homes de fe. Todas as ruínas dos mosteiros medievais fálannos de que alí facían un alto no seu camiño os peregrinos que se dirixían a ulteriores santuarios. Diríase que as pegadas que deixaron os pés dos peregrinos no barro do camiño, xa se borraron, pero non se borrou totalmente o testemuño daquelas xeracións que buscaban atoparse con Deus no camiñar da vida. Con todo, temos que recoñecer que a historia das peregrinacións non sempre discorreu en intensidade lineal continua. Como nos camiños de Santiago hai subidas e baixadas, tamén na piedade das xeracións cristiás houbo frecuentes declives.

Os tres primeiros séculos pasounos a Igrexa envolta en ocultamento para protexerse dun mundo que a miraba con receo. Foron tempos difíciles para a Igrexa nacente, que tivo que refuxiarse no ambiente escurantista das catacumbas, para protexerse da hostilidade inimiga. Pero a paz constantiniana trouxo un clima de primaveral florecemento para a Igrexa. Os cristiáns puideron prescindir da máscara da súa relixiosidade, e presentarse ante o mundo sen ningún tipo de prexuízos sociais. No século IV, a Igrexa saíu á rúa manifestándose como a gran benefactora da humanidade. Foi a época en que a relixiosidade popular fíxose presente en todos os ambientes; pero pronto apareceu o tempo outonal dos últimos séculos do primeiro milenio, que desembocou no tristemente chamado tempo de ferro da Igrexa. Con todo, aínda que no outono as ramas perden as súas follas, as árbores mantéñense en pé e volverán dar froito. E así sucedeu. Na Idade Media xorden as ordes mendicantes: Dominicos, Franciscanos, Carmelitas…, cuxo labor evanxelizador avivou a actitude relixiosa do antigo e do novo mundo. Poderiamos dicir que nesta época a fe fíxose operativa e itinerante; e multiplicáronse os centros de espiritualidade. Segundo datos históricos, só na diocese de Lugo existían uns 75 mosteiros, conventos e santuarios. Era a floración cristiá de entón. Pero os outonos sucédense e son presaxio de novos invernos, e a invernía relixiosa pronto fixo acto de presenza nos últimos tempos da nosa historia. A fe deixou de ser o primeiro valor na sociedade contemporánea, e o materialismo ateo acaparou a moralidade das últimas xeracións.

Con todo, un novo sol nacente parece ofrecernos esperanza de retorno á relixiosidade de tempos pasados. Dá a impresión de que algúns de nós non podemos vivir sen Deus, e saímos en busca de valores eternos. Iso parece indicarnos a afluencia de peregrinos que polos vellos camiños de Santiago diríxense a Compostela para agradecerlle ao Apóstolo a fe que, polo seu medio, Deus regalou aos nosos avós, e a reenxendre nas novas xeracións, ás que pertencemos os que aínda vivimos.

Sexamos auténticos no noso peregrinar, e os nosos desexos cumpriranse.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

125 anos de presenza mercedaria en Sarria

Con motivo de cumprirse 125 anos de presenza mercedaria en Sarria, o luns 2 de agosto ao oito da tarde celébrase unha Misa de Acción de Grazas na igrexa do Mosteiro da Madalena.

HISTORIA

O bispo Benito Murúa dirixiuse á Santa Sé informando de que en Sarria existía, ruinoso, o antigo Mosteiro dos Agostiños, usurpado en 1835 polo Estado, que foi entregado á Municipalidade para ser usado como cárcere desde 1840.
O oito de xullo de 1896, a Santa Sé autorizaba que o Bispo Benito Murúa entregase o Mosteiro aos Mercedarios.
Sobre o que supuxo o establecemento dos Mercedarios, comenta Amador López Valcárcel:
“Do apostolado do ensino en Sarria por parte dos Mercedarios creo non cabe dúbida algunha.
“Evidentemente un noviciado relixioso nun pobo como Sarria era un beneficio docente para os comarcanos, xa que a estes establecementos sempre acudiron raparigos que na súa maior parte non chegan á profesión relixiosa ou ao sacerdocio. É un labor benéfico que non todos queren recoñecerlle á Igrexa.
“Pero, ademais do Noviciado relixioso, e seguramente participando dos ensinos que se impartían no mesmo, o Bispo autorizou desde o comezo do curso escolar 1901-1902 que funcionase en tal establecemento unha das chamadas Preceptorías, que viñan ser como seccións filiais do Seminario Diocesano nas que podían cursarse os primeiros anos de Humanidades”. (Episcopologio lucense, páx. 601)

 

Día mundial contra a trata de persoas

Con motivo do Día Mundial contra a Trata de Persoas (30 de xullo), varias organizacións católicas levan a cabo campañas denunciando esa lacra.

A circunstancia da pandemia fai que moitas das vítimas potenciais están agora máis lonxe dos mecanismos de prevención e apoio, o que complica a súa identificación e rescate e facilitou o auxe do recente fenómeno da ciberprostitución.

Hai detectadas ao redor de 50.000 vítimas de trata, pero o número real de persoas afectadas é moito maior, dada a natureza oculta deste delito.

Cáritas Lugo presta apoio ás vítimas

Mans Unidas exemplifica situacións de trata de persoas en Filipinas e Colombia

Citas do Papa Francisco sobre a trata

“Madre ven” na Diocese de Lugo

Un grupo de laicos e sacerdotes propúxose levar á Virxe aos fieis españois para pedirlle consolo e esperanza en Cristo. Tras facer unha peregrinación que comezou en Zaragoza no mes de maio, unha imaxe da Inmaculada procedente de Éfeso chegaba a Santiago o 25 de xullo. E ao día seguinte inicia na Diocese de Lugo a segunda parte do periplo que ata outubro levará a imaxe da Virxe polo resto de España.

Poucos minutos despois das 11h do 26 de xullo a imaxe da Inmacula subía pola rúa do Carme para estar na Capela do Carme, desde alí foi en procesión ata a Catedral, onde se celebrou unha Misa solemne na honra da Inmaculada.

Pola tarde está no Santuario da Nosa Señora do Corpiño (Lalín, Pontevedra) onde será recibida polo reitor e os fieis e levada en procesión.

Ás 18:00 h. celébrase unha Misa Solemne no Santuario.

Ás 20:00 h hai unha Vixilia coa Virxe: adoración ao Santísimo Sacramento, rezo do Santo Rosario e de vésperas.

A imaxe da Inmaculada permanece no Santuario até o día 27 de xullo pola mañá.

Nacho López Perea, un dos coordinadores da peregrinación “Madre ven”, dicía o seguinte á súa chegada a Lugo:

“Cando comezamos a pensar que tiñamos que facer unha homenaxe á Virxe nestes tempos tan difíciles nunca imaxinamos que puidese ser tan bonito e que a xente estivese tan entregada. Si sabiamos que ía mover moitos corazóns pero está superando calquera expectativa. Estamos chegando a todos os pobos e mesmo a xente sae ao encontro da imaxe polos camiños. Levamos 3 meses peregrinando e quédannos outros tres. Aínda que ultimamente se fale doutras cousas, nótase que esta é unha Terra de María, e ogallá que o siga sendo”

[Fotos]

Ano Santo, ano de peregrinacións

Todos os camiños levan a Roma, e moitos, a Compostela. Os que conducen a Roma, proceden dos 4 puntos cardinais. Os que levan a Compostela, son principalmente 5:

O camiño Francés, que, partindo de Roncesvalles, cruza as terras de Aragón e, despois de soportar a calor sufocante das planicies castelás, saborea o plácido clima do Monte do Gozo, contemplando a Catedral compostelá, meta da peregrinación.

O Camiño Inglés, polo cal, os peregrinos procedentes do Reino Unido, desembarcan nos portos da Coruña ou de Ferrol, e continúan viaxe cara á capital galega.

O Camiño Portugués. Este camiño pode partir da cidade de Lisboa e, desde alí, os peregrinos diríxense a Galicia.

O Camiño Primitivo, polo cal peregrinou o rei Alfonso II, no século IX.

O Camiño do Norte, percorre as zonas occidentais de Francia e, cruzando a fronteira internacional por Hendaia ou Irún, pasan a España.

Á cidade xacobea pódese acceder a pé por camiños rurais, en tren, por vía aérea… Con todo, para o peregrino, segue sendo acertado o verso de Antonio Machado: “camiñante, non hai camiño, faise camiño ao andar”. O que viaxa para recrearse, o excursionista elixe a ruta máis fermosa e máis cómoda; a que máis lle comprace: busca o seu solaz persoal. Non así o peregrino: o móbil do seu camiñar é relixioso. Camiña por penitencia, faino para dar grazas polos favores recibidos, ou en demanda de novas bendicións. Ao auténtico peregrino, non lle importa a beleza do camiño: busca chegar pronto ao santuario de referencia, para presentar a ofrenda ao Señor. Non busca o confort de suntuosos hoteis para descansar. Prefire os humildes albergues, para recuperar forzas e poder seguir camiñando novamente.

O Camiño do peregrino é fatigoso pero enriquecedor. Os peregrinos comparten horas de sol e de choiva. Tamén comparten a fe e a ilusión con outros camiñantes. O negativo compartido é máis levadío, e o positivo, se se comparte, é máis reconfortante. O encontro duns con outros, fai que o mundo se faga máis pequeno. Para os auténticos peregrinos, as fronteiras, máis que liñas de separación, son lugares de encontro acolledor. Alí está o Señor, convertendo en amigos a xentes descoñecidas.

A experiencia da súa peregrinación convenceulle de que a ausencia de prexuízos acrecenta a certeza de que no mundo queda moita xente da que aínda podemos fiarnos.

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: