Xornada Mundial do Migrante e do Refuxiado

O domingo 27 de setembro celébrase a Xornada Mundial do Migrante e do Refuxiado co lema «Como Xesucristo, obrigados a fuxir», coa mirada posta nos chamados desprazados internos. Dentro desta denominación inclúese aos millóns de homes, mulleres e nenos obrigados a migrar dentro dos seus propios países por diversas causas: emerxencias humanitarias, conflitos armados, perturbacións do clima, violencia xeneralizada, etc.

Non se trata de mirar unicamente cara a países con circunstancias sociais extremadamente fráxiles, tamén no noso propio territorio hai persoas inmigrantes que en certo sentido vense «obrigadas a fuxir». Fuxir do sometemento e a violencia, como as vítimas de trata con fins de explotación sexual; fuxir da precariedade laboral, como o colectivo de empregadas do fogar ou os temporeiros agrícolas; fuxir da intemperie, do esquecemento, como os menores migrantes ou os solicitantes de asilo. En definitiva, Xesús está presente en cada un deles, obrigados a fuxir para salvarse, para recuperar a dignidade que lles foi arrebatada.

[Materiais]   [Vídeo do Papa Francisco e testemuños]

Reunión dos Bispos da Provincia Eclesiástica de Santiago

O 22 de setembro tiveron unha reunión ordinaria os Bispos da Provincia Eclesiástica de Santiago, que comprende as Dioceses de Santiago de Compostela, Tui-Vigo, Lugo, Ourense e Mondoñedo-Ferrol.

Os Bispos animan aos fieis para volver á normalidade da vida cristiá participando na Misa dominical e festiva cunha presenza física, sempre que as circunstancias permitan facelo sen risco para a saúde. Lembran que a participación na Eucaristía é a fonte perenne e inesgotable da vida cristiá.

Ademais, agradecen o labor dos sacerdotes e dos voluntarios, e a cooperación de todos os fieis que, ao poñer en práctica as medidas de prevención, hixiénicas e organizativas previstas, fixeron dos templos, lugares seguros fronte a contaxios.

Exhortan aos sacerdotes e colaboradores parroquiais, en particular, a que sigan cumprindo con responsabilidade os protocolos diocesanos e as recomendacións das autoridades sanitarias, para ben de todos os fieis que acoden ás igrexas.

E chaman a todos os cristiáns a confiar no amor fiel de Deus, que non abandona nunca ao seu pobo no momento da proba, e a reavivar o don da caridade para poder estar á beira de todos,  con xestos concretos de solidariedade e agarimo. Neste sentido, valoran o traballo das Cáritas diocesanas e de todos os servizos caritativos das parroquias e centros de atención aos necesitados, moi particularmente ás persoas soas e enfermas, así como aos nenos e ás familias vulnerables.

Os Bispos animan a todos a empezar o curso pastoral con coidado responsable e con esperanza, a exemplo de María, nai da Igrexa.

Sempre xuntos nunha Igrexa viva

Consolounos a fraternidade vivida

Unha primeira urxencia ante o próximo curso pastoral é tomar conciencia do que a pandemia puxo ante os nosos ollos case sen darnos conta: o significado decisivo dunha comunidade cristiá real, o valor da vida das parroquias.

En efecto, a vida da Igrexa foi o noso consolo no medio de circunstancias que poñían a proba a nosa esperanza. Cando chegou o momento, confortounos a fraternidade vivida. Un impulso nado, ao final, da presenza do Señor mantivo viva a fe e o vínculo comunitario. Estando atentos ao próximo, coidando a experiencia de unidade e de proximidade que sostiña a cada un na soidade, a enfermidade ou as tarefas de cada día, creceu a esperanza. Lonxe de ser, deste xeito, tempos de parálises para a existencia cristiá, no medio de circunstancias difíciles, puidemos entrever a beleza e o ben grande de ser membros da Igrexa.

Os nosos sacerdotes permaneceron preto dos seus fieis, celebrando por eles a Eucaristía, permitindo a través dos medios de comunicación, con retransmisións moitas veces diarias, que a unión fose estreita a pesar da distancia. O coidado das persoas, especialmente daquelas máis soas ou necesitadas foi capilar, en moitos casos, e sistemático. Mentres a pandemia se estendía e ameazaba a nosa seguridade, crecía tamén outra rede, a rede da Igrexa, que, ao estilo do que lemos no evanxeo, sostivo a todos os peixes na barca a pesar de ser moitos, sen romper. Foi un tempo de tempestades, pero connosco, na barca, estaba o Señor.

Ser comunidade real e visible

Agora, comezando un novo curso entre incertezas, nada é máis urxente que coidar desta “familia de Deus”, da unidade que vimos construírse entre nós. Non podemos ser comunidade e Igrexa só de palabra; ha de ser verdade na vida de cada día, como sucedeu cando nos puidemos acompañar e preocuparnos uns doutros. Necesitamos ser unha comunidade visible, palpable, na que sexa posible vivir, co alento, os horizontes e a esperanza da Igrexa católica enteira. De feito, a Igrexa universal existe realizada na particular, por exemplo na nosa Diocese; e puidémolo percibir cando as pequenas comunidades, reducidas ás veces aos muros dunha casa, recoñecíanse parte dunha vida máis grande, facían propias, por exemplo, as palabras do Papa Francisco. A nosa parroquia ou comunidade é sempre un grupo máis ou menos pequeno, pero nela realízase o ben máis grande; porque é signo e instrumento da unidade verdadeira con Deus mesmo e co próximo.

Por iso, nunca será obxectivo pequeno ou secundario que os fieis participen e experimenten a realidade da Igrexa como comunidade concreta, reunida polo Señor por medio do Evanxeo e dos sacramentos. Este foi desde sempre o corazón da nosa pastoral ordinaria; pero neste curso os “signos dos tempos” parecen convidarnos a darlle unha nova prioridade, a que pidamos ao Señor e nos esforcemos por facer posible en cada lugar esta experiencia de fraternidade vivida.

Os mesmos sistemas telemáticos, que se utilizaron masivamente para manter o contacto e a relación, servían tamén para facer posible unha presenza na distancia, que era valiosa porque estaba referida a unha relación que existía realmente, que vinculaba ás persoas na única familia da Igrexa. Esta experiencia puxo de manifesto que a presenza virtual resultaba moi útil, e comprendemos mellor que pode selo tamén en condicións normais, que debemos desenvolvela máis; pero entendemos, ao mesmo tempo, que ten sentido só como manifestación dunha relación real. Estamos xuntos e, por iso, podemos expresalo virtualmente, cando as circunstancias non permiten outra forma de presenza ou cando nos parece que podemos enriquecer así a vida común. Por iso, pensando no vivido estes meses, tentaremos este ano crecer tamén neste tipo de recursos, que vimos bos e prácticos ao servizo da nosa experiencia de comuñón e fraternidade.

Mons. Alfonso Carrasco Rouco

Tomado das “Liñas de acción”

para o Curso Pastoral 2020-21

Novo curso catequético

A situación vivida ao final do último curso catequético obrigou a que a catequese “quedase na casa”. Coa chamada “nova normalidade”, neste curso 2020-2021 a catequese retorna ás parroquias. Para aproveitar a rica experiencia vivida nos fogares, un reto deste curso é fortalecer a catequese tamén no ámbito familiar, potenciando os medios dixitais dos que xa se dispón. A iso responde o lema deste curso, “A catequese comeza na casa”, onde comezar tería un dobre significado:

A fe comeza a vivirse e a educarse na casa. En primeiro lugar, a catequese ou educación da fe comeza na casa cos pais e os avós, os irmáns… No núcleo familiar é onde mellor se adquiren os primeiros rudimentos ou ensinos básicos da fe como, por exemplo, aprender o sinal da cruz.

Á súa vez, a catequese parroquial será a continuación e complemento do recibido na familia.

A catequese en liña comeza na casa. Desde fai varios anos, apóstase polo emprego dos recursos que nos ofrecen os medios telemáticos e as novas tecnoloxías da información e da aprendizaxe para a catequese nas parroquias.

Coa nova situación aprendeuse que con elas tamén desde as parroquias é posible axudar a que os pais e as nais cumpran coa súa función de ser catequistas dos seus fillos.

Oración pola nosa terra

Ao fío da invitación do Papa Francisco para meditemos e oremos por este mundo noso, por esta terra que é como unha nai que nos nutre e nos sustenta, véñenme ao pensamento unhas palabras orantes do propio Papa Francisco recollidas na enciclica Laudato Si’.

Oración pola nosa terra

Deus Omnipotente,

que estás presente en todo o universo

e na máis pequena das túas criaturas,

Ti que envolves coa túa ternura

todo o que existe,

derrama en nós a forza do teu amor

para coidarmos da vida e da beleza.

Inúndanos de paz,

para que vivamos como irmáns e irmás

sen prexudicar ninguén.

O Deus dos pobres,

axúdanos a rescatar

os abandonados e esquecidos desta terra

que valen tanto aos vosos ollos.

Cura a nosa vida,

para que protexamos o mundo

e non o depredemos,

para que sementemos beleza

e non polución nin destrución.

Toca os corazóns

daqueles que buscan só beneficios

á custa dos pobres e da terra.

Ensínanos a descubrir o valor de cada cousa,

a contemplar admirados,

a recoñecer que estamos profundamente unidos

con todas as criaturas

no noso camiño para a vosa luz infinita.

Grazas porque estades connosco todos os días.

Susténtanos, por favor, na nosa loita

pola xustiza, o amor e a paz.

Francisco Castro Miramontes

A %d blogueros les gusta esto: