Programa “Envellecemento activo”

O mércores 15 de xullo e o mércores 22 de xullo de 10 a 12 h na parroquia San Francisco Xavier (Lugo) terá lugar o programa Envellecemento activo. Trátase de crecer persoalmente, facer fronte á soidade, vivindo experiencias de desenvolvemento da creatividade, de maxia, de autocoidado.

O traballo realizarase a través de procesos de encontros persoais e experienciais, con actividades en clave de psicoloxía positiva.

  • Coaching personalizado
  • Talleres de desenvolvemento de memoria afectiva e narración autobiográfica positiva
  • Acompañamento no desenvolvemento da creatividade e a imaxinación a través da maxia
  • Desenvolvemento de intelixencia interpersoal (a través do contacto con iguais e con outras xeracións).
  • Autocoidado persoal e alimenticio.

Obxectivos

  • Volver mirarse como alguén valioso, con capacidades, sendo quen de narrar a vida en clave positiva.
  • Promover a activación cognitiva e biográfica a través de sesións personalizadas de coaching, grupos de axuda.
  • Desenvolver a creatividade a través de talleres de maxia.
  • Estimular o autocuidado a través de talleres de alimentación sa.
  • Mellorar a intelixencia afectiva interpersoal mediante grupos de iguais.

Quen poden participar?

  • Persoas maiores de 65 anos, preferentemente en situación de soidade (física ou emocional) residentes en Galicia.
  • Mulleres maiores de 65 anos, sen cobertura familiar ou con pouco tecido de relacións sociais (viúvas, inmigrantes, retornadas, etc.) residentes en Galicia.
  • Maiores atendidos en Cáritas, Cruz Vermella, centros de maiores privados ou públicos ou maiores en situación de vulnerabilidade especial residentes en Galicia.

Para máis información e inscribirse, chamar ao 988 37 46 46 de luns a venres: 9:00 – 13:30 e 16:30 – 20:00

Ou no correo electrónico: contacto@cafourense.es

Organizan o Centro de Orientación Familiar Diocesano de Lugo, o Centro de Acompañamento Familiar Edith Stein e o Instituto da Familia de Ourense, en colaboración con Equipos de Nosa Señora de Galicia e a Parroquia San Francisco Xavier (Lugo).

[Vídeo explicativo]

O Estado aconfesional-laico e o nacionalismo

Cando se fala de Estado aconfesional, xeralmente pénsase que iso só ten que ver coa cuestión relixiosa. Nun Estado laico por definición ten que haber liberdade relixiosa tanto para crer e practicar a relixión como para cambiala ou non ter ningunha. Pero non debemos esquecer que a ampla realidade das crenzas abrangue outros campos como a cultura, a política, e as diversas ideoloxías. Polo tanto, o mesmo cabe dicir da liberdade de pensamento e de ideoloxía. Un goberno democrático auténtico non debe ter pretensións de impor a súa ideoloxía ós cidadáns, o que si fan as ditaduras.

Diversos gobernos españois na historia pretenderon impor a súa mentalidade e ideoloxía, con escaso éxito. O franquismo atopouse que ó final as universidade estaban en mans dos marxistas. Os 14 anos de Felipe González e as súas varias leis educativas deron como resultado que unha porcentaxe significativa dos mozos votaran a Aznar… Non esquezamos que Deus nos fixo para a liberdade, mesmo contra El, por iso dicía Sto. Agostiño: “Deus que te creou sen ti non te salvará sen ti

Agora preténdese impor a ideoloxía de xénero a través de certas leis e as súas sancións. Ante iso, dúas ideas:

1) Trátase dun atropelo desde o poder, pois atenta contra a liberdade de pensamento e de ideoloxía. O Goberno non está para moldear ideoloxicamente ós cidadáns senón para servir á sociedade respectando os seus dereitos.

2) Tampouco terán éxito duradeiro nesa pretensión, pois como dicía o Quixote “a liberdade é o don máis prezado que concederon os ceos ós homes”.

Pero vaiamos ó tema: Que cabe dicir do nacionalismo nun Estado Aconfesional e Laico? Entendo que nunca se deben confundir Nación e Pobo, tampouco o Pobo coa Oligarquía que vive del.

Os nacionalistas en xeral atribúense a representación de tódolos que viven nun territorio, xa que coñecen a misión histórica desa nación e, polo tanto, teñen dereito a implantala para todos. É máis, soen pensar que os traidores á Patria (a súa misión), á Nación, tal como eles a entenden, non teñen dereito a decidir sobre ela. Exemplo desta argumentación vímola no chamado “procés” de Cataluña e de maneira máis tráxica con ETA. Por iso, cando falan de decisión democrática de vascos, cataláns… debe entenderse dos que non son traidores á Patria, ou que non son vítimas do que chaman “auto-odio”. Certo que o auto-odio hai que curalo, xa que é unha forma de autoagresividade e necesitaríase tratamento psicolóxico ou psiquiátrico segundo o caso. Ademais, para contextualizar un pouco as afirmacións precedentes, xa na lexislación española pénase ata co cárcere os “delitos de odio”.

Reflexións semellantes habería que facer sobre os nacionalismos nos Estados-Nación de diversos países (España, Alemaña…), que levan á xenofobia, ó racismo, etc. Neste e no anterior caso pouco se respecta o artigo 13 da Declaración dos Dereitos Humanos (ONU 10-XII-1948) que di: “1) Toda persoa ten dereito a circular libremente e a elixir residencia no territorio dun Estado. 2) Toda persoa ten dereito a saír de calquera país, mesmo do propio, e a regresar ó seu país”.

Nun Estado democrático aconfesional todo cidadán debe poder vivir cos mesmos dereitos “sentíndose” nacionalista ou apátrida, ou internacionalista, ou estranxeiro, ou ser dos que “toman parte en todo como cidadáns e todo o soporta como estranxeiros; toda terra estraña é para eles patria e toda patria terra estraña” (Epístola a Diogneto), como tamén sendo da ideoloxía que sexa, sempre que esa non leve a atentar contra os dereitos doutras persoas.

Un Estado laico e democrático debe fomentar a liberdade relixiosa evidentemente, e tamén a de ideoloxía, pensamento e asociación como afirma a Declaración dos Dereitos Humanos nos artigos:

-18, “Toda persoa ten dereito á liberdade de pensamento, de conciencia e de relixión

-19: “Todo individuo ten dereito á liberdade de opinión e de expresión; este dereito inclúe o de non ser molestado a causa das súas opinións, o de investigar e recibir informacións e opinións, e o de difundilas, sen limitación de fronteiras, por calquera medio de expresión”.

-20: “1) Toda persoa ten dereito á liberdade de reunión e de asociación pacíficas. 2) Ninguén poderá ser obrigado a pertencer a unha asociación”.

As persoas poden ser nacionalistas, pero un Estado laico non pode selo. O Estado ten que recoñecer o protagonismo das persoas e as súas asociacións na vida pública, así como o protagonismo das entidades administrativas máis próximas ó suxeito: parroquias ou barrios, concellos, comarcas, provincias… co obxectivo de socializar e distribuír o poder, como corresponde a unha democracia.

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas

Novenas na honra da Virxe do Carme

A Capela do Carme de Lugo acolle desde o día 8 de xullo a Novena na honra da Virxe do Carme, co seguinte horario:

  • 9 h Novena – José Manuel Penela Campos

  • 19: 30 h Rosario

  • 20 h Misa (preside o misioneiro comboniano Juan Antonio Fraile Gómez)

O último día, o 16 de xullo, celébranse eucaristías cada hora desde as 9 ata as 12, esta última é Misa solemne. E pola tarde preside a Eucaristía Mons. Alfonso Carrasco.

O día 17 ás 19:30 h ofíciase unha Misa polos defuntos.

No nº 3 da revista Lvcensia por Gonzalo Fraga Vázquez publicou un artigo sobre a historia da capela e a súa confraría.

Na igrexa parroquial de Melide, desde o día 7 celébrase a Novena na honra da Virxe do Carme con este horario: 8:00 – 19:00 – 21:00 h

Tamén desde o 7 de xullo na Parroquia da Estación de Monforte de Lemos está a celebrarse a Novena na honra da Virxe do Carme. Ás 18:45 h é o rezo do rosario, ás 19:15 h a Novena e ás 19:30 h a Eucaristía.

O Estado aconfesional/laico e a relixión

Nos medios de comunicación atopámonos, ás veces, con algúns políticos que anuncian que non asistirán a unha celebración relixiosa porque España é un Estado aconfesional. Tamén hai “opinadores” profesionais que sosteñen a mesma postura. Pero estas actitudes non teñen fundamento nun Estado Democrático.

S. A. Tocarev no seu libro Historia de las religiones editado na URSS, que en España publicou a editorial comunista Akal (1979), escribe nunha nota do autor ó comezo da obra:

Educar ó home sobre a base das concepcións materialistas científicas é unha das máis importantes tarefas ideolóxicas que debemos realizar durante o período de edificación do comunismo. O programa do PCUS sinala a necesidade de ‘realizar sistematicamente unha ampla propaganda científica ateísta, explicar pacientemente a debilidade das crenzas relixiosas’. Resulta imposible levar a cabo a propaganda ateísta científica se non se coñecen a fondo e seriamente as relixións pasadas e actuais dos diferentes pobos”.

Nun partido de tenis por televisión hai un detalle que case nunca falla para coñecer a procedencia dos tenistas, e é que os que son naturais dos países excomunistas levan xeralmente colgada do pescozo unha cruz. Isto sería a constatación de que a educación estatal atea e (pseudo)científica foi un completo fracaso. Teñen en conta esta realidade obxectiva os que aquí pretenden facer o mesmo?

Se un concello español crea unha Oficina Municipal para apostatar da relixión católica está indo contra o que é un Estado laico ou aconfesional. Ademais converte unha institución do Estado (o Concello) en confesante en temática relixiosa, e en militante anticatólica, ou contra outro grupo relixioso se se dese o caso. Non respecta unha liberdade fundamental dos cidadáns.

Un Estado aconfesional ou laico debe respectar as crenzas relixiosas dos seus cidadáns. Non só respectalas senón tamén facilitar que as poidan practicar tanto persoal como institucionalmente, pois forman parte dos Dereitos Humanos proclamados pola ONU (10-XII-1948) como vemos no artigo 18. Toda persoa ten dereito á liberdade de pensamento, de conciencia e de relixión. Este dereito inclúe a liberdade de cambiar de relixión ou de crenza, así como a liberdade de manifestar a súa relixión ou a súa crenza, individual e colectivamente, tanto en público como en privado, pola ensinanza, a prác­ tica, o culto e a observancia”.

Terá alguén dúbidas acerca de que un Estado aconfesional e laico debe promover o exercicio de tódolos Dereitos Humanos? Supoño que non, por tanto, un Estado democrático e laico ten a obriga de favorecer a práctica relixiosa dos crentes, ó igual que tutelar os dereitos dos agnósticos e ateos. Do contrario, estaría tomando postura contra as Convencións Internacionais de Dereitos Humanos e limitando as liberdades humanas máis fundamentais

Unha das definicións máis clara e breve da liberdade relixiosa atopeina en Bieito XVI na súa Mensaxe da Paz para o 1 de xaneiro de 2011: “A liberdade relixiosa significa tamén, neste sentido, unha conquista do progreso político e xurídico. É un ben esencial: toda persoa poderá exercer libremente o dereito a profesar e manifestar, individualmente ou comunitariamente, a propia relixión ou fe, tanto en público como en privado, pola ensinanza, a práctica, as publicacións, o culto ou a observancia dos ritos. Non debería haber obstáculos se quixese adherirse eventualmente a outra relixión, ou non profesar ningunha” (nº 5)

Supoño que ninguén poñerá en cuestión que unha autoridade política ten liberdade para ser dunha relixión e practicala, ou non ser de ningunha. Faltaría máis! Pero en relación ó tema inicial a conclusión non pode ser outra que: a asistencia dunha autoridade a unha celebración relixiosa, no caso de non ser el crente desa relixión ou de ningunha, expresa o respecto e o apoio a uns cidadáns no exercicio lexítimo dos seus dereitos que todo Estado democrático (aconfesional e laico) debe respectar e promover. É máis, nalgunhas circunstancias, para unha autoridade é mesmo unha obriga moral ineludible a súa asistencia, que dificilmente podería delegar noutra persoa.

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas

Ordenación presbiteral de Alejandro Asorey e Carlos J. Sánchez

Carlos J. Sánchez (esqda.) e Alejandro Asorey (dta.)

O sábado 4 de xullo ás 12 h na Catedral de Lugo, os diáconos Alejandro Asorey e Carlos J. Sánchez Márquez serán ordenados presbíteros.

Alejandro Asorey Novoa

É natural da Parroquia de Santa María de Donramiro. Estudou primaria no Colexio Comarcal de Lalín. No ano 2007, aos 12 anos, entrou no Seminario Diocesano de Lugo. Alí cursou toda a Secundaria Obrigatoria e o Bacharelato. Notando a chamada do Señor, comezou hai 7 anos o Seminario Maior no que continuou o seu discernimento vocacional. Encargouse da libraría do Seminario. Realizou prácticas pastorais nas parroquias de San Lourenzo de Albeiros e San Miguel de Monterroso. Actualmente, como diácono, colabora na Unidade Pastoral de Chantada.

Carlos Jesús Sánchez Márquez

Nace o 9 de xaneiro de 1995 en Lugo. Pertence á Parroquia Santiago a Nova (Lugo). Realizou os estudos primarios no Colexio dos Maristas de Lugo. No ano 2007 empezou os seus estudos secundarios no Seminario Menor e cando rematou o Bacharelato, foi admitido no Seminario Maior de Lugo no ano 2013. Fixo práticas pastorais en San Lourenzo de Albeiros e Lalín. Na súa etapa actual como diácono está realizando estudos de Filosofía na Universidade San Dámaso e colaborando na parroquia Nuestra Señora de la Asunción de Aravaca.

A primeira Misa de Carlos Sánchez será o 5 de xullo ás 12 h na igrexa de Santiago A Nova (Lugo) e no caso de Alejandro Asorey será o día 11 na Parroquia de Lalín.

 A ordenación, o 4 de xullo, pode seguirse por internet.

A %d blogueros les gusta esto: