A Pascua é vida

A presenza de Xesús era garantía para os Apóstolos, como o era a presenza Moisés para os israelitas. Cando Moisés faltou, fabricaron o Becerro de Ouro… Fatal solución! Nin a forza libera, nin a riqueza salva. Pero “Por que buscades entre os mortos, ao que vive?”. “Convosco está e non o coñecedes”.

Todo o que Xesús era antes da súa morte, non se perdeu tras a súa agonía na cruz. Moi ao contrario, coa resurrección, enriqueceuse a vida de Xesús. A vida que agora ten, é dunha calidade moi superior á que entregara o Venres Santo. É unha vida pos-pascual, como consecuencia de pasar deste mundo ao Pai. E esta vida pos-pascual debe vivificar ao Cristo total; debe estenderse a todos nós, membros do seu corpo místico. O propio Xesús explícanolo coa alegoría da vide. Cristo é a vide rebosante de vida, capaz de vitalizar a todos os sarmentos. Para iso é necesario que se manteñan unidos a El. Arrincados da cepa, os sarmentos morren, e só serven para ser botados ao lume. A vide e os sarmentos non se ignoran mutuamente: son membros dun mesmo talo. A savia non brota dos sarmentos: recíbena da vide. Pero a vida é a mesma na cepa e nas pólas. Os sarmentos non dan froito se se separan da vide. A vide chea de vida, comunica a súa savia aos sarmentos que están unidos a ela. Os sarmentos son unha mesma realidade coa vide.

Este é tamén o noso caso e “a nosa alegría”. Cristo prolonga a súa mesma vida, toda a forza do seu amor, e toda a vitalidade do seu Espírito, a condición de que nós nos manteñamos enxertados nel.

Este é o gran desexo de Xesús, manifestado nos discursos da Última Cea.

El quere introducirnos na súa propia vida trinitaria. “A gloria que ti me deches, déillela a eles” (Xn. 17,22). Quere que nos alimentemos do mesmo amor. El mesmo en persoa quere morar en nós.

Cristo non se contenta con que sexamos cristiáns; con que pensemos como El, con que sintamos como El. Quere que sexamos “un con El”. Dio moi ben San Agostiño: “Somos Cristo”. “Non son eu, é Cristo quen vive en min” (Gal. 2,20) Somos Cristo, “por participación”, que dirá San Juan de la Cruz, para non caer nun panteísmo.

Somos Cristo. A vide enche de vida os sarmentos. Unha mesma vida. Unha mesma realidade. Cristo prolonga en ti a súa mesma vida, pola graza santificante; prolonga en ti, toda a forza do seu amor, e toda a vitalidade do seu Espírito. Es Cristo. Fíxate no que isto entraña de dignidade. Recoñece, cristián, a túa dignidade, e obra en consecuencia, porque “dignidade obriga”

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

A Pascua é verdade e amor

A Pascua é verdade. Verdade é a conformidade do que se di e a realidade. Os Evanxeos dinnos que a tumba de Cristo está baleira; que Cristo venceu a morte; que Cristo resucitou.

Xesús dixo: “Eu son a verdade”. Todo o de Xesús é verdade: é verdade que é Deus. É verdade que é home. É verdade que se encarnou por nós. Que nos amou até o extremo. É verdade que foi crucificado, morto e sepulto. Tras o seu enterramento, o sepulcro está baleiro. Así o viron as santas mulleres que trataban de recoller o cadáver do seu Mestre. É verdade que vivo, apareceuse aos Apóstolos. Díxolle a Tomé: “mete as túas mans nas miñas chagas”. É verdade que acompañou a dous dos seus discípulos camiño de Emaús.

Está claro que Xesús, que morrera na cruz, agora vive. Entón non hai dúbida de que resucitou.

A Pascua é garantía de verdade para nós. A resurrección de Cristo é garantía das marabillas realizadas por Deus en nós: é garantía de que estamos elevados á orde sobrenatural; de que somos membros vivos de Cristo resucitado; é garantía de que tamén nós estamos chamados a resucitar. A Pascua é esixencia de verdade en nós: que sexa verdade a nosa transformación en homes novos; que sexa verdadeira nosa filiación divina; que sexa auténtica a nosa fraternidade cristiá. A resurrección é, sobre todo, motivo para que o mundo chegue a ser Reino de Deus, mediante a convención dos homes, á que nos convidou Xesús nas vodas de Canaán de Galilea

A Pascua é amor. Verdade e amor son dúas realidades que se complementan: case se identifican. O amor realízase na verdade, e a verdade vívese no amor. Isto vese claro na Pascua de Xesús. Na forza do seu amor divino “pasou do seo do pai ao seo da nosa sociedade pecadora”. Na forza do seu inmenso amor aos homes “pasa deste mundo ao pai”. Na forza do seu amor compasivo, faise igual a nós en todo, menos no pecado. Na forza do seu amor misericordioso, perdoa aos que se arrepinten, e pasa a morar nos seus corazóns. Na forza do seu amor de amigo, queda na Eucaristía, para recibir a nosa adoración e para escoitar as nosas confidencias; para ser o noso compañeiro de viaxe, e sobre todo, para repousar sacramentalmente nos nosos corazóns.

Iso é a verdade: vivir no amor. Todo o que nos pide Deus é que o amemos a El, e que amemos a todos os que El ama.

O amor é o único valor absoluto, que relativiza todos os demais valores da nosa vida cristiá. O que fai grande unha vida, son os quilates de amor que entran na súa aliaxe.

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral

[Texto en castellano]

Pascua, misterio de dor ou de gozo?

A Pascua cristiá é dor e é gozo. A espiritualidade cristiá puxo alternativamente o acento unhas veces na cruz, e outras na resurrección.

A Igrexa latina acentuou preferentemente o misterio da cruz, sobre o misterio da resurrección. Neste comportamento influíu moito San Anselmo, quen, ao presentar a redención realizada por Cristo, abunda na súa paixón e morte, e prescinde da resurrección. Segundo el, coa morte de Xesús, terminaba a redención e, por conseguinte, a misión do Fillo de Deus na terra.

Moitas ordes relixiosas inspiráronse para a súa espiritualidade, na cruz e na paixón do Señor: (Pasionistas, a Sociedade do Preciosísimo Sangue, Os Estigmáticos…) E moi poucos inspiráronse na Resurrección. Por contra, na época inmediatamente anterior e posterior ao Concilio Vaticano II, fíxose resaltar case exclusivamente a resurrección, a alegría e festa pascual. Ambas as posturas acusan un certo desequilibrio, xa que o Misterio Pascual intégrase de morte e de resurrección. Entraña, dor e gozo. E así temos que contemplalo nós: como misterio de dor e de gozo, e tamén de responsabilidade.

Misterio de dor, porque o Señor na paixón sufriu moito no seu corpo e no seu espírito: os azoutes que flaxelaron as súas costas; as espiñas nas súas tempas; as labazadas dos soldados; as caídas no camiño do calvario; os cravos que horadaron as súas mans e os seus pés… Foi moito o que Xesús padeceu no seu corpo durante a paixón; pero aínda foi máis atroz o que tivo que padecer na alma. Lembremos a traizón de Xudas, a agonía de Xetsemaní, o proceso ao que foi sometido: calumniado; proposto Barrabás; rexeitado polo pobo; abandonado do Eterno Pai: «Deus meu, Deus meu por que me abandonaches?», e todo isto sufríndoo e ofrecéndoo ao Señor por min. Así de inmensa foi a dor que lle custou a Xesús a miña redención.

Pero a Pascua tamén é gozo, é triunfo, é vitoria total, porque a vida de Xesús non terminou nun sepulcro cheo, senón nunha tumba baleira. Dese sepulcro baleiro sae unha voz que grita: Cristo resucitou! Aleluia! Que alegría para a súa Nai! Que gozo para María Madalena! Que satisfacción para Xoán, para os de Emaús e tamén para Tomé! Pero, sobre todo, que triunfo e que gozo para o propio Xesucristo!

Onde queda a pobreza de Belén? O odio de Herodes, o desterro de Exipto, o traballo de Nazaret, o rancor satánico de escribas e fariseos?

Xesús, o noso Mestre, o noso entrañable amigo, triunfou plenamente dos seus inimigos e da morte.

Con Xesús resucitaron as súas palabras: «Eu son o camiño, a verdade e a vida», «Vós sodes os meus amigos» «Os que permanezan comigo na loita, terán parte comigo no premio» Resucitaron as súas promesas, Cristo resucitou! Gocémonos con El; pero, sobre todo, Resucitemos con El, porque a Pascua é dor, é gozo e tamén é compromiso!

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

A semana de Pascua

Fai unha semana estabamos a piques de comezar os días grandes da Semana Santa. E fai só tres días celebrabamos a Resurrección de Xesucristo, pero parece que todo sucedeu o mes pasado e todas as boas intencións da Coresma xa se esvaeceron.

Con todo, esta semana e todo o tempo pascual que temos por diante supera en importancia á Semana Santa, aínda que non haxa procesións e celebracións especiais. Durante cincuenta días estamos chamados a celebrar a resurrección de Xesucristo solemnemente, o mesmo que durante todo o ano facemos os domingos de forma máis ordinaria.

Non é para menos, xa que o acontecemento da resurrección é o que dá sentido á nosa fe, á nosa vida e á nosa morte. É coñecida a cita de San Paulo «Se Cristo non resucitase baleira sería a nosa fe» (1 Cor 15, 14). Xa sabemos que a paixón é o camiño que conduce á resurrección, pero o sepulcro baleiro constitúe a proba definitiva de que estamos ante Deus.

O encontro con Xesucristo resucitado é decisivo para a nosa fe. Sen esta experiencia ou sen a consciencia de que seguimos a Xesucristo resucitado estamos perdendo o tempo.

Durante as lecturas bíblicas da Cincuentena Pascual van ir aparecendo persoas que se atoparon con Xesucristo resucitado: Pedro, Xoán, Tomé, María Madalena, os dous de Emaús etc. Todos eles tiveron as súas dúbidas e dificultades, pero a súa perseveranza no desexo de non perder ao Señor fíxolles atoparse con el e recoñecelo resucitado. A fe é un don, escoitámolo moitas veces. Pero iso non impide que nós nos movamos cunha actitude de procura da Verdade, usando todas as ferramentas que temos ao noso alcance e poñendo niso todo o esforzo e a oración da que sexamos capaces.

Feliz Pascua de Resurrección!

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Orixinal: falandobaixiño.es

Os comezos dunha relixión mundial

 

Nun breve espazo de tempo, pouco máis de trinta anos, trala morte de Xesús de Nazaret, o Cristianismo nacente abrangue case todo o orbe antigo, incluída a que era daquela a capital do mundo, Roma. Rexurdindo a partir de pequenas comunidades domésticas comeza unha expansión de tal éxito que nin tivo nin ten parangón na historia da humanidade. A parábola evanxélica do gran de mostaza comezaba a facerse realidade. Unha onda de festa e alegría inundaba pobo tras pobo. Importantes personaxes populares, masas de xentes ben consideradas, escravos e libres, convértense e fanse bautizar. Algo novo estaba xurdindo. A primavera reiniciábase como nunca acontecera. Todo parecía incrible. En moi pouco tempo sucedera algo que caeu como un raio de luz sobre os desilusionados campesiños e os frustrados pescadores. Alguén de quen oíran falar, que os viu e coñeceu, seduciunos para unha nova misión e, sen pedir moitas explicacións, cambiaron o rumbo das súas vidas e deixáronse cativar. De súpeto convertéronse en entusiasmados misioneiros e en mensaxeiros da fe.

Que foi, entón, o que transformou estas xentes sinxelas, homes e mulleres de Galilea, en testemuñas celosas da fe de tal xeito que no espazo de tres séculos fixeron posible a conversión de importantes pensadores (filósofos gregos) e emperadores romanos? Que foi, entón, o que sucedeu, malia as frecuentes persecucións e os intentos de exterminio? Que sucedía no interior destas testemuñas que preferiron ser arroxados aos leóns nos estadios e morrer antes que traizoar a súa fe e os seus principios?

Sen dúbida a fe no Resucitado que hoxe nos chega a través da Igrexa, que ten a súa orixe no testemuño de María Madalena (chamada “Apostola Apostolorum“) e no propio testemuño dos apóstolos que viron o sepulcro baleiro e creron. Sucedeu o primeiro día da semana e desde entón será para sempre o Día do Señor, o Domingo, o día do descanso. A Pascua permanente e a festa da memoria viva daquel acontecemento.

A historia da Resurrección de Xesús é verdade. O mesmo Resucitado foi quen sacou por segunda vez aos discípulos do seu mundo habitual, camiñou ao seu carón, contoulles de novo historias verdadeiras, comeu con eles e fíxolles experimentar o misterio da nova vida que puideron ata meter os seus dedos nas chagas do crucificado. Aquela Igrexa, como a de hoxe, ten aínda na chisteira a mellor noticia: “Quen cre nel ten a vida eterna“. Esta é a convicción fundamental dos cristiáns do mundo e temos unha morea de razóns para iso.

Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral

A %d blogueros les gusta esto: