Loado sexas, Señor, polo irmán sol

Xa estamos no verán, agora non hai dúbida. O irmán sol, como canta san Francisco de Asís, resístese un pouco este ano, pero con el ou sen el é tempo de verán e vacacións, algo que tamén inflúe nas parroquias e na vida espiritual dos seus membros.

Estes días xa temos entre nós aos que durante o ano están fóra. Nótase e agradécese a súa presenza, tamén na celebración da Eucaristía dominical. Eles veñen descansar e a visitar as súas familias, pero tamén a animar a vida da Parroquia, xunto cun bo número de peregrinos que chegan cada día neste tempo de verán.

O sol, o bo tempo e o descanso, ou cambio de actividade tamén son unha boa axuda para a oración e sentir a presenza de Xesucristo máis preto de cada un de nós. Sorpréndeme ver como toda a Creación vainos acompañando todo o ano na celebración do misterio da vida de Xesucristo. Todo está disposto polo Creador para que as persoas podamos recoñecelo presente no centro do universo e admirar a súa infinita bondade a través da fermosura e perfección da Creación.

Tanto se tedes vacacións coma se non, invítovos a que vos deixedes sorprender pola compañía de Xesucristo durante os meses de verán. Poderémolo atopar na celebración do domingo, na Misa dunha festa, no testemuño dun peregrino, na familia que imos ver, no amigo que fai tempo que non visitamos, na lectura dun libro, nun día de praia, nun paseo pola montaña, nun momento de silencio á posta do sol… Todo pode converterse nunha oración que nos leve a Deus, como o fixo san Francisco co Cántico das Criaturas.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto orixinal]

Foto: Luis Ángel Espinosa

«A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva»

Xa chegou o verán. Tras un inverno difícil en todos os sentidos, por fin chegou o verán, polo menos a estación que coñecemos con este nome. Outra cousa será que o tempo veña a gusto de todos e que os nosos políticos nos dean unha tregua, aínda que só sexa para que descansemos un pouco a cabeza.

Todos poñemos moitas esperanzas no verán, para o que temos moitos plans, aínda que xa sabemos que non todos os poderemos realizar. Sabémolo ben: o home propón e Deus dispón, unhas veces con sorpresas boas e outras malas. Digo isto a raíz das palabras do evanxeo do vindeiro domingo que encabezan este artigo.

Cantas persoas terán nas súas mentes o mesmo pensamento que aquel xefe da sinagoga que acudiu a Xesús desesperado pola enfermidade da súa filla! Cantas situacións dolorosas prodúcense cada día e de todo tipo en calquera lugar do mundo! Cantos berros desesperados dirixidos a Deus!: enfermidades, dependencias, rupturas, exilios, pobreza, fame, inxustizas, violencia, roubos, atentados… tamén no verán.

Deixando ao carón os bos propósitos para o verán, necesitamos volver poñer os pés no chan e con esperanza firme non deixar de acudir a Xesucristo, que no medio dos nosos choros e alborotos sempre ten unha palabra para acougar a nosa alma: “Talitha qumi” (contigo falo, nena, érguete).

Deus non colle vacacións nin tampouco é un can que deixar nun refuxio para cando volvamos. Para unha vida auténtica necesitamos estar preto do Autor da Vida, e para unhas vacacións auténticas necesitamos levar connosco ao único capaz de poñer paz infinita no noso espírito («Vinde a min os que estades cansos e angustiado»).

 

Verán e festas

As festas dos santos e a Virxe María celébranse durante todo o ano, con máis ou menos solemnidade, pero celebración á fin e ao cabo. Con todo, agora no verán, todo é distinto, a iso axudan o bo tempo e os días grandes. É verdade que todas esas cousas condicionan o noso ánimo e tamén a forma de vivir a fe, pero iso non quere dicir que os santos que teñen o seu día nos meses de xullo, agosto e setembro, sexan distintos aos que celebran a súa festa nos outros meses do ano. En actitude distinta estamos nós, pero non os santos.

En calquera caso, as persoas debemos aproveitar cando as circunstancias son favorables. Isto serve tamén para as cousas de Deus e para as celebracións litúrxicas. Despois, como existe a comuñón dos santos, xa se encargarán “alá arriba” de distribuír todo entre todos da mellor posible.

Aí está o verán, non só para as festas, senón tamén para o descanso, a familia, a lectura e para Deus.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

Artigo orixinal

Un verán divino

Todos soñamos cada ano con ter un verán divino: un mes de vacacións, poder desconectar totalmente do traballo, sen problemas familiares, con bo tempo, que se reúna a familia, ver aos amigos, non ter horarios, esquecerse dos agobios cotiáns…

Isto sería divino, porque no caso de dárense todas as circunstancias que enumerei sería como estar no ceo, “sen choro, nin loito nin dor”, como di unha das oracións das misas exequiais, nas que se nos fala da vida nova da Xerusalén celestial.

As cousas aquí, nesta vida terrea, case nunca son así e, se o son, non duran moito tempo. Pero o bo de deixar liberdade á nosa imaxinación é que polo menos temos unha idea de como é a vida divina no ceo. Non quero ser eu o que lles chafe os plans para este verán. Se logran ter un verán divino, ou unhas boas vacacións, mellor que mellor e alégrome infinito. É o que desexo para todos vostedes, teñan ou non vacacións, estean ou non nun lugar turístico.

Pero se non o conseguen, ou non teñen vacacións, desexo que polo menos teñamos un momento de tranquilidade para atoparnos con Xesucristo dun modo novo na oración, na lectura tranquila dun libro de espiritualidade ou simplemente, indo a Misa sen présas e quedarnos un ratiño dando grazas. Quizais, se teñen vacacións, poidan ir a Misa algún día pola semana, para atoparse co Señor na sinxeleza e austeridade dunha Misa de diario.

O descanso, e polo tanto todo o que implica o verán e as vacacións, tamén debe ter un claro matiz cristián. Cantas veces vemos a Xesucristo nos evanxeos buscando descanso nun lugar tranquilo, ata no silencio da noite ou no fresco do mar de Galilea. Outras veces invítanos a atopar nel descanso e tranquilidade para os nosos agobios.

E se fai moita, moita calor, como nos están anunciando, tamén podemos buscar o fresco no interior dunha igrexa e, no silencio propio destes lugares, poñernos ante o Sagrario e pasar un intre co Señor. Os muros das nosas igrexas e os claustros dos nosos mosteiros e catedrais foron pensados tamén para o encontro con Deus, a través da reflexión no silencio e na contemplación da arte, que tan abundantemente nos fala da creación e dos misterios da vida de Xesucristo.

O verán, ademais, é tempo das numerosas festas patronais de moitos pobos e cidades. Dicimos que os santos están no ceo. Pois ben, se nós celebramos as festas dos santos dun xeito auténtico e sabendo o que facemos, estamos convertendo o verán nun tempo divino e nun momento para estar preto dos que xa están descansando eternamente no ceo gozando dunhas vacacións verdadeiramente divinas.

Estar con Deus, coma se estivésemos no ceo, e sentir que El está ao noso carón, tamén é ter un verán divino.

Miguel Angel Álvarez Pérez

Párroco de San Froilán

Actividades de verán do Servizo de Atención á Infancia e Xuventude de Cáritas

adolescentes

Campamento Adolescentes: Do 1 ao 5 de xullo en Laxe (A Coruña) Dirixido a mozos e mozas de 14 a 17 anos. Centro de Interese: “Escola de Verán 2016”

Campamento Urbano XXII – Do 11 ao 22 de xullo en Lugo no Colexio María Auxiliadora Dirixido a nenos de 8 a 13 anos. Centro de Interese: “A volta ao mundo en 12 días”

Estas actividades teñen un carácter innovador, educativo e de relación estreita coas familias. Varios monitores implícanse desinteresadamente na elaboración da programación, trasladando material, encargándose da montaxe de escenarios e vídeos, realizando actividades… Cáritas tamén agradece á Directora e Comunidade do Colexio María Auxiliadora que cedan as instalacións para a realización do Campamento.

O final do verán

Son da xeración de Verán Azul, que por certo volveron repoñer este ano. Como todo o mundo daquela época chorei coa morte de Chanquete. Pero moito máis triste pareceume o último capítulo, cando se van todos e Pancho queda no pobo e empeza a buscar novas amizades, mentres soa a canción do Dúo Dinámico “O final do verán”.

Terminan os meses máis esperados por todos. Un tempo cheo de oportunidades para experimentar vivencias coa familia, amigos e veciños. E empeza un tempo longo para facer do ordinario un lugar de encontro con Deus no traballo, na liturxia dominical, na catequese, nos grupos de oración e nas distintas actividades pastorais que se organizan nas parroquias e na Diocese.

Permítesenos un pouco de morriña polo final do verán, pero só un pouco… Porque por diante temos un mundo de oportunidades, un Deus que quere contar con nós para que sexamos os seus amigos e un tempo, tamén, moi propicio para a reflexión e a oración.

Comezamos aos poucos. Quedan as festas do 8 e o San Froilán. Nos santuarios do Cebreiro e O Faro aínda quedan días de festas grandes para celebrar a Natividade da Virxe María e o Santo Milagre (O Cebreiro). De San Froilán falaremos cando se achegue o seu día.

Aos que tivestes vacacións, e aos que non, encoméndovos ao Señor para que todos podamos seguir facendo xuntos o camiño da fe.

Miguel Ángel Álvarez, párroco de San Froilán

Ver o final do último capítulo de Verán Azul

A %d blogueros les gusta esto: