Déixenme falar das misións

Déixenme lembrar ás xentes encantadoras de Burundi e Rwanda, coas que chorei, sorrín e esperei, durante 21 anos, 1973-1994.

Chorei ao atoparme con centos de persoas que carecían de case todo: medicamentos, escolas, auga limpa, alimentos, camiñando cos pés descalzos, durmindo no chan sobre unhas esteiras… Chorando, si, porque non podiamos chegar a todos.

Sorrindo e festexando a construción de escolas, a mellora de vivendas, a construción de centros de saúde e dotación de medicamentos, repoboación de árbores, cooperativas, escolas artesanais (carpintaría e albaneis) e fogares de formación de mozos: costura, cociña, atención familiar.

Os espazos aos que son nomeados os misioneiros polos seus bispos cambiaban en poucos anos. A súa ausencia polas guerras devolvía ás xentes ás súas estreiteces. “Vós sodes a nosa voz, non vos vaiades“.

Como era posible este necesario cambio social?: grazas a Cáritas nunca faltaba nas reunións parroquiais un relato dos necesitados: anciáns, viúvas, orfos, enfermos. Para eles alimentos e axuda no traballo dos seus pequenos hortos. En Cáritas diocesanas atopábanse medicamentos, roupas, alimentos. Todo facilitado por Cáritas internacional (aceite, millo, trigo troceado, fabas, leite en po…).

Viviamos en esperanza. Escribir a Mans Unidas e esperar resposta era unha garantía de que chegaría algo/moito; e así chegaron axudas para mellora de vivendas, escolas, salas polivalentes, traída e depósitos de auga, medios de transporte, iluminación con placas solares en centros comunitarios, granxas…

A presenza do misionero era reflexo da alegría do Evanxeo. Sentiámonos moi a gusto con aquelas xentes que chamabamos os nosos irmáns.

Ofrecémoslle o que constrúe a humanidade: o valor das súas vidas ante Deus, a oferta do perdón dun Pai cheo de misericordia e bondade, a novidade do Evanxeo fundado na vida e mensaxe de Xesús.

A súa resposta á graza manifestábase nun desbordamento de festa na Pascua de cada ano cos centos de bautizados logo de tres anos de preparación. A graza de Deus non caeu en balde.

Se houbo desordes e mortes non foron causados polos crentes senón por brotes incomprensibles de egoísmo.

Grazas, misioneiros de Lugo. Grazas aos amigos das misións pola vosa proximidade.

Fray José Estévez Iglesias – mercedario en Sarria

Día do Misioneiro Diocesano

O vindeiro sábado 1 de xullo ás 20:00 h. na Parroquia San Pedro de Melide, celébrase o Día do Misioneiro Diocesano.

É unha xornada para celebrar e agradecer a todas as familias dos misioneiros, a entrega xenerosa dun dos seus membros, e compartir xuntos as súas inquietudes e proxectos.

Celebrarase unha Eucaristía na parroquia na que se lembrará a todos os misioneiros da Diocese.

Carta da irmá Jesusa desde Guatemala á Delegación Diocesana de Misións

jesusa
Irmás da congregación Esclavas del Santísimo (Guatemala)

A graza e a paz do Señor reine nos nosos corazóns, queridos amigos. Grazas por lembrarse de nós. Perdoen a tardanza, Deus ten o seu ritmo… Levamos case 2 meses sen sinal, hoxe parece…

Sae da túa terra” significa para min montarse na barca do abandono, queimar redes e equipaxe e deixar que Deus a conduza… Diría que é unha aventura de amor con DEUS que quere valerse da miña pobreza para que outros irmáns o coñezan, adoren e amen.

Son misioneira contemplativa, vivo en Guatemala, pero a miña misión é moito máis grande. Os contemplativos non temos fronteiras. Pertenzo á congregación de Esclavas del Santísimo y de la Inmaculada.

Gustaríame contaxiar esta loucura de amor a XESÚS SACRAMENTADO á mocidade de Lugo. Invito sobre todo ás mozas. Direilles con san Xoán Paulo II: “Non teñades medo”. Lánzate, fai unha experiencia xunto a Xesús. Pregúntalle, como os apóstolos, ONDE VIVE… e queda con EL.

Déixovos moi, moi dentro dos Sagrados Corazóns de Xesús e María e aos pés da Custodia.

A súa irmá e amiga

Jesusa Marzán Gárate

Misioneiros

isabel-sola

Este domingo celebrou a Igrexa no mundo a popular e entrañable Xornada do Domund, celebración especial para espertar a nosa conciencia misioneira. Pero tamén para fomentar a memoria agradecida e solidaria con tantos miles de misioneiras e misioneiros (trece mil españois repartidos polo mundo entre segrares, relixiosos, persoas de vida consagrada e sacerdotes) que, sentindo a chamada de Cristo, son enviados pola Igrexa a aqueles recunchos do mundo onde máis se lles necesita.

Eles, superando as tentacións das sociedades do benestar, póñense en camiño, lixeiros de equipaxe, arriscando a súa propia vida e comprometendo toda a súa existencia. Tiven a sorte de poder compartir unha tempada cun dos misioneiros da nosa Diocese nun dos barrios máis empobrecidos da Capital, na República Dominicana. Alí puiden experimentar o traballo impresionante que realizan e a súa gran contribución ao desenvolvemento espiritual e integral das persoas e comunidades. Cando nos despedimos, con bágoas nos ollos, dicíame que quería quedar para sempre con aqueles polos que entregou a súa mocidade. E engadiu: polos meus restos mortais non vos preocupedes, quedarán na terra a onde me trouxo Deus.

Eles son así. Sábense enviados para unha misión. E alí, encárnanse, métense na pel dos que sofren e coa axuda de Deus transforman a realidade que lles envolve, anuncianl a Boa Nova da salvación en Cristo, viven e celebran a fe con alegría e invitan a quererse e a construír un mundo máis xusto.

Tamén puiden palpar a dolorosa realidade do pobo haitiano. Rememoro con dor e con desexos de perdón cara aos seus sicarios, a triste noticia da moza relixiosa misioneira catalá, Isabel Solá, asasinada recentemente en Puerto Príncipe. No ano 2011 relataba que deixara con pena o seu compromiso misioneiro en África:

“Cando voei cara a Haití fai tres anos, recordo a desolación que sentín polo que deixaba en África, a vertixe do salto que me tocaba dar cara ao descoñecido e á vez recordo tamén a liberdade que me daba a decisión de deixalo todo unha vez máis por axudar a construír ese Reino que sempre crin que Deus ten pensado para nós. O que non me podía nin imaxinar cando voaba cara a Haití era todo o que me agardaba neste pequeno e sufrido país. E esas son as sorpresas e leccións que Deus nos ten preparadas”.

Isa, como a chamaban cariñosamente, non se imaxinaba o seu final. A crueldade destruíu a vida dalguén que amou aos pobres ao estilo do Deus da misericordia e que impulsara con gran agarimo unha clínica de próteses ortopédicas para a xente que sufriu amputacións debido ao terremoto do 2010. Quédanos a esperanza de que o ben sempre triunfa sobre o mal e Deus fará xustiza aos seus. A súa morte é semente de novos misioneiros.

J. Mario Vázquez Carballo. Vicario Xeral

Carta enviada por Fr. Manuel Varela ofm, misioneiro en Venezuela, á Delegación Diocesana de Misións

fr-manuel-varela-sanchezEstamos na Semana Misioneira. Vivo na Diocese de Guanare, coa que colaboro no labor pastoral. Estou nunha Parroquia rural, de altas montañas, fundamentalmente produtores de café e plátanos. O territorio diocesano é maiormente plano. Estes días pasados o Sr. Bispo diocesano invitaba aos poucos sacerdotes da Diocese, que son todos novos, emular o espírito misioneiro de todos os anteriores sacerdotes. Cheguei aquí no ano 1997. Todo eramos estranxeiros: diocesanos de Colombia e Cuba, franciscanos de Galicia, Josefinos de México e Centroamérica, franciscanos conventuais de Italia. Eran nativos venezolanos o Bispo e o Vicario, pero nin sequera oriundos do territorio diocesano. Hoxe quedamos poucos de fóra e van xurdindo as vocacións sacerdotais autóctonas. Tamén entre nós os franciscanos ofm, que somos tres, queda só a miña persoa, chegado de Galicia. Para os que seguimos a chamada a romper fronteiras coa Palabra do Evanxeo, é unha alegría ver que o labor misioneiro consolida a vida a Igrexa, a nosa comunidade de fe ao servizo de calquera lugar do mundo e de todas as culturas. A experiencia persoal de vivir e contribuír a unha Igrexa local en formación, xunto con sacerdotes diocesanos misioneiros e frades de varias ordes e congregacións, lévame a dar grazas a Deus pola satisfacción dun labor que impulsou e tamén viu o resultado de toda a entrega e o esforzo por servir e amar ao pobo que busca a Deus, dentro de tan variados criterios. Hoxe estamos nunha situación moi precaria no económico, pero principalmente en gravísimo deterioro social e político, que compromete moito e delicadamente o noso labor. Temos que soster servizos de solidariedade e acompañar os sufrimentos, tamén as esperanzas, de quen esperan unha Venezuela nova. Oramos cada día para que o Señor nos ilumine, a fin acertar a colocar axeitadamente o Evanxeo ao servizo do diálogo, a convivencia e avanzar sen violencias extremas. Por outra banda, a a actividade de evanxelización e pastoral é apremiante. Por todo iso, creo que unha Igrexa que se considere misioneira, abrirá moitas novas realidades, e isto desexámolo tanto para os novos mundos, como para os territorios de tan vella data cristiá como pode ser a miña Diocese nativa, Lugo.

Imos terminar, imitando ao Papa Francisco: “recen por min”

Un fraternal abrazo

Saúdos de Paz e Ben

Fr. Manuel Varela ofm

%d bloggers like this: