Ser de esquerdas é estar a favor da eutanasia?

Facerse esta pregunta é non quedarse nos estereotipos dominantes. Aquí a opinión pública acepta que, se un líder das esquerdas di que tal postura é de esquerdas, así o repiten os medios de comunicación e así o aceptan os cidadáns sen analizar se iso é coherente. Se os medios da multinacional PRISA (SER, Caracol Radio, Radio Panamá, 40 Principales, El País, As, Santillana…), primeiro grupo de comunicación iberoamericano, manifestan que tal postura é progresista e de esquerdas, xa está o asunto resolto para a maioría. Iso pasa co tema a tratar.

Luis Mª Ansón lembra no artigo “Una trampa en televisión” (El Mundo 16-09-20) o que lle ensinara Emilio Azcárraga, presidente de Televisa: que para condicionar a opinión pública organízanse espazos de debate nos que un intelectual, por exemplo hostil á eutanasia, fai de coartada e catro favorables garanten a vitoria por 4 a 1. Máis eficaz é non facer o espazo en directo, senón entrevistalos nas súas casas e escolmar axeitadamente o que din. Ó “intelectual-coartada” fractúranselle as súas explicacións para que a derrota sexa clara. Por tanto, atención ás tertulias e debates nos medios e a suposta neutralidade (?) do moderador.

Espero colaborar a que o tema da eutanasia se vexa con máis xustiza, verdade e obxectividade. Xa nun artigo pasado (El Progreso 10-09-2017) preguntaba por qué os partidos políticos non dan formación política ós seus membros, nin sequera un cursiño de presentación das bases filosóficas, políticas e éticas nas que fundamentan a toma de decisións. Analizando este tema compréndese tamén que non dean formación.

Hoxe en España enténdese que ser de esquerdas é promover a eutanasia e ser de dereitas opoñerse. Pero botemos unha ollada e vexamos o que pasa no país veciño, Portugal. Na páxina web do Partido Comunista de Portugal atopamos unha Nota do seu Gabinete de prensa, “Posición política do PCP sobre provocar a morte anticipadamente” (24-05-2018), que di o seguinte:

1 …A legalización da eutanasia non pode presentarse como unha cuestión de opción ou reserva individual. Incluír na Lei o dereito a matar ou matarse a si mesmo non é un signo de progreso, senón un paso cara ao retroceso da civilización, con profundas implicacións sociais, de comportamento e éticas que cuestionan elementos centrais dunha sociedade que se guía polos valores humanistas e solidarios.

A oposición do PCP á eutanasia ten o seu fundamento na preservación da vida, na utilización dos avances técnicos e científicos (incluída a medicina) para asegurar un aumento de esperanza de vida e non para acurtala, na dignificación da vida en vida. É esta consideración do valor intrínseco da vida a que debe prevalecer e non a da valoración da vida humana en función da súa utilidade, intereses económicos ou patróns discutibles de dignidade social.

2 …A ciencia xa conta na actualidade con recursos que, se se utilizan e son accesibles, permiten reducir ou eliminar o sufrimento físico e psicolóxico (…) Hai unha diferencia substancial entre manter artificialmente a vida ou anticipar deliberadamente a morte, entre diminuír ou eliminar o sufrimento na enfermidade ou precipitar o final da vida.

4 …A vida non só é digna cando (e mentres tanto) pode ser vivida en pleno uso das capacidades e facultades físicas e mentais e a sociedade debe asegura-las condicións para unha vida digna en tódalas etapas da vida humana, desde as menos autónomas (xa sexa a infancia ou a vellez) ás de maior autonomía; en presenza de condicións saudables ou enfermidades; dentro da plena integridade das facultades físicas, motoras ou intelectuais, ou dunha discapacidade máis ou menos profunda, conxénita ou sobrevida”

5 O PCP afirma a súa oposición a unha lexislación que institucionalice a provocación da morte anticipada, sexa cal sexa a forma que asuma -previa solicitude en forma de suicidio asistido ou eutanasia-, así como calquera proposta de referendum ó respecto.

6 …Ante os problemas do sufrimento humano, da enfermidade, da deficiencia ou da incapacidade, a solución non é desresponsabilizar á sociedade promovendo a morte anticipada de persoas nestas circunstancias, senón o progreso social para asegurar condicións para unha vida digna, utilizando tódolos medios e capacidades sociais, a ciencia e a tecnoloxía para mitigar o sufrimento e as enfermidades e garantir a inclusión social e o apoio familiar.

A preservación da vida humana, non a renuncia á vida, é un patrimonio que integra o humanismo real -e non só de palabra- e que o PCP asume nos principios e na loita.

Non hai espazo para o texto completo, nin para incluír a intervención do deputado, Antonio Filipe, na Asemblea da República, aplaudida polo CDS, (29-05-2018) e o artigo de Avante (24-05-2018) sobre a provocación da morte anticipada, que están na páxina web do PCP. Os textos están dispoñibles.

Hai razóns para a pregunta do título, para poñer en dúbida o dogma de que ser de esquerdas é estar a favor da eutanasia. As esquerdas gobernaron e gobernan en países da Unión Europea, entón, por qué só teñen lei favorable á eutanasia Bélxica e Holanda? O mesmo sucede no resto do mundo

Preguntémonos con seriedade: Cal é a postura máis acorde coa ética, a do PCP ou a das nosas esquerdas? A conclusión non pode ser que o PCP sexa un partido de dereitas (!!!) Para min non hai dúbida de que parece moito máis ética e razoable a postura dos comunistas portugueses. Non nos deixemos manipular, pois un humanista serio só pode estar a favor da vida e dos mellores coidados (coidados paliativos) cando máis se necesitan.

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas Lugo

Xesucristo, Rei do Universo. Un ano que se termina

A solemnidade de Xesucristo, Rei do Universo pon fin ao ano litúrxico. Esta celebración cae sempre o último ou penúltimo domingo do mes de novembro. É unha das festas que chamamos «movibles», pois depende de que día da semana coincida o día de Nadal.

O ano cristián ou litúrxico é a distribución que facemos do tempo para celebrar os distintos misterios da vida de Xesucristo, desde a súa concepción até a súa culminación, pasando polo seu nacemento, o anuncio da Boa Nova con palabras e accións, a paixón, morte, resurrección, ascensión e a vinda do Espírito Santo.

Boa parte do tempo deste ano pasámolo condicionados polo coronavirus e non saberemos aínda o que nos falta por ver e por vivir. Pero dentro do malo, tamén tivemos a ocasión de reencontrarnos con Xesucristo e de volver a mirada a El, cando non nos quedaba nada máis ao que agarrarnos.

Se algo nos lembran continuamente a liturxia e as palabras de Xesucristo é que estamos chamados a ser cidadáns do ceo e que esa é a nosa única meta, aínda que en moitas ocasións busquemos outras cousas que non teñen garantía de eternidade.

Non podemos paralizar a nosa vida interior e a nosa relación co Señor. Fáltanos o contacto directo e presencial, pero tamén é verdade que hoxe temos moitas ferramentas para tratar de paliar un pouco esta carencia. Están os wasaps, as chamadas por teléfono, Radio María e unha chea de recursos máis na internet. Agora que se cadra temos máis tempo, deberiamos aproveitar para coñecer mellor a Cristo e a súa Igrexa e formarnos nas cousas de Deus.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo en castellano]

Sentimos morrer e revivir a nosa sociedade

Amoréansenos toda unha serie de sentimentos no corazón ante o «caos» no que vivimos, que ás veces non somos nin conscientes de que xa comezou novembro. Onde están o resto de meses? Parecería que se esfumaron do calendario. Pero mentres viviamos encerrados nas nosas casas as horas máis cheas de promesas e bos desexos do mundo (iamos cambiar, dicían), os días seguían transcorrendo coa mesma celeridade de sempre.

Impresionoume hoxe cando me comentaban dun artigo dun xornal italiano que trataba daqueles mozos do 68 que saían á rúa a reivindicar un cambio. Xa era inasuimble para aqueles mozos seguir aceptando un estilo de vida, un conxunto de normas que non podían definilos nin atrapalos. Reivindicaban unha «liberdade». E é curioso -que voltas dá a vida!- que aqueles mozos que clamaban por saír e por non vivir atados a nada, sexan agora quen forman parte do grupo de risco da nosa sociedade. É lóxico, xa que os anos pasan.

Hoxe en clase os meus alumnos encerelláronse nun debate sobre a posibilidade de quen debería vivir nun hospital cando só pode atender a un dos dous casos: unha persoa nova ou unha xa maior. É doado adiviñar por quen se decantaba todo o mundo. Pero o seu docente aínda lle deu outra volta á pregunta: que a persoa nova, sen sabelo previamente á decisión, puidese morrer uns meses despois e que o maior fose o seu avó (o dos alumnos, claro). O única conclusión que saquei é que cando falei da dignidade non quedou tan claro o concepto.

Moita xente morreu de coronavirus. E a cifra non permanece estática, senón que, de día en día, vemos como continúan morrendo tantas persoas cunha historia e un rostro que vai máis aló dun simple número. Porque reducir a vida das persoas a cifras lémbranos máis aos terribles episodios do pasado onde tantos xenocidas chegaron ao poder. Aí, as persoas eran un cero á esquerda. Non podemos repetir o desprezo que aqueles fixeron. Detrás de cada número no rexistro de falecidos hai unha familia que chora a quen xa non está con eles.

Os meus alumnos debateron sobre a morte dunha persoa sen ter claro que todos e cada un dos seres humanos deste planeta teñen unha dignidade que debe ser sempre protexida. O coronavirus puxo sobre a mesa -de novo- o debate actual de se debemos salvar ou non aos maiores. E no medio da pandemia escoitabamos atónitos como avanzaban na cámara parlamentaria os trámites para a lei da eutanasia. E si, aqueles mozos do 68 son agora ese grupo de risco que se atopa na difícil perspectiva de serlles negada a axuda para salvarse se os medios son limitados e hai que elixir. Que non teñen por que ser eles, é obvio, do mesmo xeito que se pode dar o caso de que non se teña que volver decidir.

Entón pediron liberdade. Agora poderían volver quitarlla. Vemos morrer a nosa sociedade ante unha decisión que descarta xente, que compara vidas, que nega memorias e historias, que non fala o idioma da dignidade. E verémola revivir cando non se cuestione un don tan grande como o feito de seguir arrincando follas do calendario coa mesma liberdade durante toda a existencia da persoa. Porque aínda que pasen os meses ou os anos, todos temos o mesmo dereito a vivir.

Que caos! E o noso corazón, mentres, pendente do cambio constante das normativas, sacudido pola incerteza, angustiado pola economía, a distancia dos seus próximos, afogado ás veces na súa soidade… Se sobrevivimos á pandemia, quedarannos aínda moitas materias pendentes.

Nicolás Susena

Delegado de Pastoral Familiar

[Texto orixinal]

Santos de aquí e de acolá

Nos inicios do mes de novembro, a cristiandade celebra con gozo e esperanza dúas festas litúrxicas de gran significado. O día primeiro, a Solemnidade de Todos os Santos e, o día segundo, a Conmemoración de todos os fieis defuntos. Popularmente, tamén é coñecido, este mes, cos cualificativos de “mes de santos” ou “de defuntos”.

A Solemnidade de Todos os Santos evoca a memoria daqueles que están con Cristo na gloria e cuxa compañía, como di unha antiga tradición, “alegra os ceos”. A Igrexa, peregrina na terra, recibe así o estímulo e testemuño do seu exemplo, a graza do seu patrocinio e a esperanza do triunfo e da gloria na contemplación eterna da Xerusalén celeste.

O día de defuntos, a Igrexa despois de celebrar con gozo a felicidade de todos os seus fillos benaventurados no ceo, preocúpase polo destino eterno de cantos nos precederon co signo da fe e dormen na esperanza da resurrección. Pero, aquí cabemos todos. A Igrexa ora tamén por aqueles de quen ninguén se acorda, que morreron en soidade e abandono, e nas actuais circunstancias desta ou outras pandemias, sen unha pregaria dos seus amigos e familiares e sen un aloumiño ou unha man amiga que puidese expresarlles o seu agarimo nos últimos momentos da súa existencia na terra. Por iso, rezamos por todos os defuntos cuxa fe só Deus coñece, que desde as orixes da humanidade deixaron este mundo, para que sexan purificados de todo mal e poidan gozar da felicidade eterna.

O interese pola haxiografía parece que está a espertar, de novo, como demostran recentes congresos, investigacións e canonizacións. O día de santos pode ser unha boa ocasión para recuperar modelos exemplares de onte e de hoxe, nunha sociedade tan diversa e pluricultural, onde os modelos a imitar non son, con frecuencia, aqueles que entregan a súa vida polos demais despois de descubrir o amor incondicional de Deus na súa existencia. Por iso, a vida dos santos é norma de vida para todos; eles son imitadores perfectos de Cristo, mestres, heroes, líderes, mártires, ascetas, “auxiliadores”, intercesores, doutores, contemplativos, literatos, escritores, fundadores. A tradición testemuña que, desde o comezo da Igrexa, o culto aos mártires celébrase xa no século II ante a tumba do día do seu aniversario; con este motivo reuníase a comunidade local, celebrábase o dies natalis (o aniversario do martirio) ou o da súa sepultura (depositio), coa celebración conclusiva da Eucaristía.

O feito dogmático desta fermosa tradición exprésase na proposición: “creo na comuñón dos santos”. Dos santos de aquí e de alá. Porque quen non ten nada que dicir sobre a morte tampouco ten nada que dicir sobre a existencia humana e a vida cotiá. E quen, como cristián e mesmo como cidadán, non ten unha palabra verdadeira e fermosa sobre a realidade ineludible da morte, non ten unha palabra verdadeira sobre a inmanencia, a transcendencia e sobre Deus. Da realidade de Deus non podemos renunciar. A súa existencia unida á creación e á transcendencia do ser humano, foi ensuciada e desgarrada, pero é o momento de levantala do chan e enarborala nesta hora de tanta incerteza. Sen Deus non habería santos. E porque hai santos, non é precisamente a realidade de Deus, a palabra da invocación, a palabra convertida en nome consagrado para sempre en todos os idiomas da humanidade?

Mario Vázquez

Vicario Xeral da Diocese de Lugo

[Artículo en castellano]

Faíscas de trascendencia

Imaxe de San José Mª Díaz Sanjurjo conservada na Casa de Abaixo, Silva. Ao fondo, a escena da decapitación

Cando un nota a faltar a alguén a psiqué humana fai reconstruccións arbitrarias e lóxicas. E é capaz de asociar lugares, situacións, palabras a esa persoa que xa non está. Ese rememorar crea na propia persoa un estado de felicidade asociado a seguridade que o fan ditoso por un intre. Hai uns días un viaxeiro que estivo en Vietnam contábame como nas comunidades de Tun-Kin, onde deu a vida polos seus ideais San José María de Suegos, no século Díaz Sanjurjo, debecían por ter algo tanxible deste bo home. O certo é que as persoas de ben deixan marca nos que lle están cerca e nos que o coñecen verdadeiramente. O mesmo que aqueles aguerridos pescadores de Galilea que conviviron durante tres tempadas e outros homes de ben ó que ti, lector, eres capaz de poñerlle unha faciana. Demóstrase moitas veces que é necesario afianzar a nosa vida sobre o exemplo brindado gratuitamente por estas persoas e ás veces por debilidade necesitamos visitar eses lugares comúns ou mesmo tocar a súa presencia diseminada polo ar ou concentrada nalgún obxeto seu. É algo común a calquera, independentemente do seu credo. Os cristiáns veneramos desta maneira as reliquias que nos remiten a esas persoas de ben que compartiron unha historia marcada polo ideal do nazareno. Por iso no ano 1891, despois de moitas xestións, chegaba ó convento dominico de Ocaña a cabeza de Díaz Sanjurjo, bispo que morrera martirizado o 20 de xullo do ano 1857.

A cabeza era o único resto que fora recuperado do río despois da súa decapitación e nese ano volvía ó convento onde el se preparara para as misións no continente asiático e ata o ano 1936 era o único resto tanxible que nos quedaba del. Cóntanos a crónica da época da gran procesión que se organizou en Ocaña, provincia de Toledo, para a súa recepción. Entre outros atopábase o bispo de Lugo, frei Gregorio María Aguirre, que foi quen presidiu a celebración de recepción da reliquia. Era o 28 de setembro de 1891. A fe das persoas que participaron na celebración seguro que se viu fortalecida polo ambiente festivo e de esperanza pero tamén a fe daquela irmanciña dos pobres, que encamada, administrada dos últimos sacramentos, rezando con devoción ó venerado Díaz Sanjurjo viu as forzas recuperadas e xa estivo pronta para volver á vida cotiá, da mesma maneira contada a fazaña coma a curación da sogra de Pedro.

Non son as reliquias senón a fe depositada polas xentes as que fan que se obre o milagro. A fe que temos nas persoas son  capaces de transformarnos e sobre todo nas persoas de ben. Seguro que houbo máis milagres feitos por intercesión de Díaz Sanjurjo pero do que si estamos seguros é que afincándonos en homes de ben seremos capaces de transformar o mundo e mesmo vencer a incertidume na que estamos inmersos, provocada pola covid-19.

Que San Xosé María, a quen recordamos no mes misioneiro, nos ensine a vencer estas grandes batallas, pequenas co pasar dos anos.

Óscar González Murado

Director do Arquivo Diocesano

A %d blogueros les gusta esto: