Hoxe é Mércores de Cinza

Terminado o Entroido vén o Mércores de Cinza, co que comezamos o tempo de Coresma, que nos levará até a Pascua, para celebrar a resurrección de Xesucristo.

O rito da imposición da cinza sobre as nosas cabezas é un símbolo deses que falan por si sós, que non necesitan explicación. E menos hoxe en día, que estamos tan afeitos ás incineracións de defuntos. Niso, nun puñado de cinza, é no que nos convertemos se Deus non ten misericordia de nós e sálvanos da morte definitiva.

Ás veces necesitamos ver as cousas de preto aínda que as saibamos dabondo. Sabemos que un día morreremos e que somos pecadores, pero sentir a cinza na nosa fronte e ouvir as palabras «convertédevos e crede na Boa Nova» (Cfr. Mc 1,15) ou «ti es po e ao po tes que volver» (Cfr. Xn 3, 19), fainos reaccionar dun xeito especial.

Por diante temos corenta días para achegarnos máis ao Señor e celebrar a súa resurrección e a nosa esperanza de resucitar un día con El. Non é calquera cousa, só El ten palabras de vida eterna.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto en castellano]

Aprender a perdoar

Xesucristo explica que El veu «dar plenitude á lei». Para iso ofrece uns exemplos concretos de como leva a cabo esta tarefa (Mt 5, 17-37) e fala da necesidade de perdoar e de devolver ben por mal aos demais (Mt 5, 38-48).

No momento actual hai moita necesidade de perdoar, tanto aos demais como a nós mesmos. Hai inimizades de todo tipo que duran máis do debido e que non conducen a ningunha parte. E o colmo é cando os protagonistas dalgúns desencontros están a desexar arranxar as cousas, pero «polo que dirán» non se atreven a dar o paso.

Hai demasiadas feridas emocionais que necesitan ser curadas para que non se convertan en enfermidades crónicas que só supuran máis maldade e desasosego.

Hai demasiados corazóns rotos que só o corazón de Xesús é quen de reparar. En Cristo é posible o encontro. Só é cuestión de pór todo nas súas mans e deixarse guiar por El.

Necesitamos con urxencia aprender a perdoar e aprender a pedir perdón. Necesitamos facer un exercicio sincero de recoñecer as nosas debilidades e as nosas feridas para poder ver o mal que fixemos ou facemos aos demais ou a esa persoa concreta coa que agora custa o entendemento.

Isto só o ensina Aquel que cargou cos nosos pecados e que nos ama con entrañas de misericordia: Xesucristo.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo en castellano]

 

«Como pode nacer un home sendo vello?»

Esta é a pregunta que lle fai Nicodemo a Xesús despois que este lle dixese que «o que non naza de novo non pode ver o Reino de Deus» (Xn 3, 3). Se non coñecen o texto, poden ler toda a conversación entre Nicodemo e Xesús no capítulo 3 do Evanxeo de san Xoán.

En Europa somos cristiáns desde o mesmo momento do inicio da Igrexa. Testemuño diso é que varios dos apóstolos están enterrados aquí. Sen ir máis lonxe, nós temos no centro de Galicia a tumba de Santiago.

Posuímos, por tanto, unha moi longa tradición cristiá ás nosas costas. Todo está vinculado a unha cultura cristiá da que non é posible escapar, independentemente de que sexamos cristiáns ou non, practicantes ou non.

Somos cristiáns vellos. Non hai dúbida. Pero, precisamente por iso, a indicación de Xesús a Nicodemo, a de que ten que nacer de novo, faise especialmente necesaria no tempo actual. Arrastramos moitas tradicións, das que xa descoñecemos o seu sentido orixinal, polo que é necesario revitalizar, dalgún xeito, a nosa fe. En definitiva, trátase de nacer de novo, aínda que sexamos xa moi vellos.

Quizais, máis influenciados pola ditadura do relativismo do que pensamos, estamos afeitos a facer as cousas só ao noso modo, mesmo aínda que non nos teñan sentido, ou porque o fai todo o mundo ou porque hai que facer algo. Non sei cal dos tres é a peor.

Se cadra algúns pensan que os curas queremos ter as igrexas cheas de calquera modo ou a calquera prezo. Tampouco digo que non haxa sacerdotes aos que unha igrexa chea até os topes o día dunha festa ou dun funeral de alguén «importante» léveos a crerse que toda esa xente está alí pola elocuencia das súas palabras. Pero a maioría non pensamos así.

Imaxínense que son os donos dun comercio de roupa. Está claro que un negocio é para gañar diñeiro, pero non de calquera modo. Por iso, estou seguro de que, salvo excepcións, ninguén lle vendería a un señor de 90 anos a peza dun adolescente. E aínda que se empeñase en comprala porque ten diñeiro e gástao como lle dá a gana, seguro que, polo menos, tentariamos disuadilo, porque con esa peza iría facendo o ridículo.

Pois, aínda que non o crean, na parroquia ás veces pásannos cousas parecidas. Hai persoas que só pensan que é cuestión de pagar e piden cousas das que non saben o seu significado ou que hoxe en día xa non teñen sentido, se é que o tiveron nalgún momento.

Necesitamos con moita urxencia, nacer de novo e revitalizar a nosa fe. Isto só vaise a producir se buscamos atoparnos con Xesucristo e formarnos nas cousas de Deus. Non se pode crer calquera cousa nin de calquera xeito.

A Madre Teresa de Calcuta dicía que non buscaba ter éxito, senón ser fiel. E o bispo Munilla di: «nós estamos chamados a dar froito, non a ter éxito». Para un sacerdote ter éxito é doado, e mesmo cunha boa recompensa económica en moitos casos, só debe cumprir os caprichos de todos. Pero dos caprichos non agardes froitos nin outras recompensas que merezan a pena de verdade. Será todo só unha cortina de fume.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo en castellano]

Valoremos a familia (II)

A lotaría do 22 de decembro trouxo a sorte a unhas poucas familias economicamente afortunadas. Pero outras moitas non foron agraciadas polo sorteo do Nadal, e mantéñense na indixencia de sempre. Con todo, a Divina Providencia agraciou coa encarnación do Fillo de Deus a todo o xénero humano, e o mundo enteiro estrea un sorriso de infinito gozo co nacemento do Redentor.

Nós lamentamos que Xesús tivese que nacer nun presebe. Con isto indicamos a mala acollida que atopou o Salvador ao entrar no noso mundo. “Veu aos seus, e os seus non o recibiron”. Con todo, paradoxalmente podemos dicir que naceu nunha familia e iso foi unha gran sorte para o Neno Deus, porque os mellores berces son os corazóns dos nosos pais. Neste caso, ningún berce mellor que o corazón da Virxe e de San Xosé. Esta foi o berce de Xesús, a Sagrada Familia de Nazaret, que é reflexo da Familia Trinitaria.

Tamén as nosas familias tiveron algo de sagrado, xa que “onde dous ou tres reúnense no meu nome, alí estou eu no medio deles”, di o Señor.

A familia cristiá é como un sacramental, porque o amor que une aos membros do fogar, perdoa os pequenos fallos que todos temos, moi a pesar noso. Coidemos, pois, as nosas familias, sen esquecer que a relixiosidade infantil é imitativa. É dicir, os nenos non viven de ideas, senón de imaxes. O que ven, é o que imitan.

Os pais son os principais “modelos de identificación” para os seus fillos. Se as condutas cristiás dos pais son negativas, os seus fillos dificilmente chegarán a ser bos cristiáns.

Os pais deben ser conscientes de que a educación cristiá non se realiza levando ao neno a un colexio relixioso ou á catequese parroquial, cando lle “toca” facer a primeira comuñón.

O comportamento cristián vai penetrando na conduta do neno, polo exemplo que ve nos seus pais.

Os fillos perciben e viven gozosamente a proximidade de Deus e a bondade de Xesucristo que os pais manifestan, e márcalles para toda a vida.

Por iso, hoxe fálase moito da catequese familiar, lembrándonos que a familia é a primeira educadora da fe dos seus membros.

A catequese familiar non é un apoio á catequese escolar, senón todo o contrario: son as parroquias e os colexios os que prestan o seu apoio aos pais, para que estes poidan ofrecer unha boa formación relixiosa aos seus fillos.

Isto deben telo presente todos os pais cristiáns, e, sobre todo, practicalo.

Mons. Indalecio Gómez Varela

Cóengo S. I. Catedral Basílica de Lugo

A familia, base da convivencia humana (I)

Din que a familia está en crise. Din que a sociedade está a sufrir un cambio de valores e que tal cambio non é positivo nin construtivo.

Din tamén que esta deterioración de valores afunde as súas raíces no seo da familia, porque é aí onde se vive a experiencia máis profunda no que respecta á educación en valores, e é aí onde se sementan as sementes dunha fe que, co tempo, debería dar o seu froito.

Para atallar de raíz esta situación, imponse atender coidadosamente à familia como fonte e cultivo dos valores humanos e cristiáns máis prezados. De feito, calquera análise sensata da realidade indícanos que o fogar familiar é a referencia máis axeitada para vivir e crecer como persoas e crentes.

Se falla a familia, fallan tamén as persoas, os valores e a fe.Na familia está a raíz, para erradicar o mal e potenciar o ben.

Por todo iso, velar pola familia debe ser preocupación prioritaria dos pais, dos educadores, dos gobernantes, da Igrexa e de toda a sociedade en xeral.

Porque as familias en parte nacen e en parte fanse. A materia prima aachégana os esposos coas súas relacións conxugais, pero esta materia prima necesita ser enriquecida cos valores humanos e as virtudes cristiás necesarias para unha convivencia fraterna e responsable.

E para que este enriquecemento se leve a cabo, requírese que os pais fagan valer o dereito que teñen a que os seus fillos reciban a formación relixiosa e moral que estea de acordo coas súas propias conviccións. Afortunadamente, este dereito está recoñecido pola Constitución Española. En consecuencia, o Estado está obrigado a garantir que tal dereito se cumpra en todos os seus termos. As leis básicas que regulan estes dereitos foron referendadas nos Acordos de carácter internacional, asinados entre o Estado Español e a Santa Sé para a relixión católica.

Semellantes convenios foron asinados tamén entre o Estado e os responsables doutras confesións. Consecuentemente, respectar os convenios e os acordos é unha obrigación moral da Igrexa e do Estado pero tamén de todos os cidadáns xa que estamos obrigados por lei a cumprir cos nosos deberes para o ben da sociedade e o exercicio necesario da xustiza.

En tempos convulsos para a familia e a sociedade, é bo rebaixar as tensións, evitar os insultos e desprezos de quen non pensan coma nós, xerar paz e fraternidade nos fogares, axudar aos nosos nenos a crer en Deus e a practicar o mandamento do amor fraterno e, sobre todo, desde o punto de vista do ensino, reconstruír vínculos nun pacto educativo global máis aló das ideoloxías e caprichos dos nosos políticos. O desafío que nos corresponde hoxe é como responder a unha sociedade plural que non pode nin debe excluír ao relixioso nun contexto de liberdades fundamentais.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: