Onde se fundamenta o mundo?

Non é a primeira vez que teño a sensación que lles vou a comentar. Pero é verdade que durante a crise do coronavirus esta sensación téñoa presente de forma permanente: parece que todo está construído sobre unha realidade meramente virtual e en canto falla un elemento, todo esvaécese; e onde criamos ter algo non hai nada.

Ás veces, tamén digo que o diñeiro é un número escrito nun papel (ou en disco duro dun banco), de forma que en realidade non tes nada, só un número nun papel que pode perder o seu valor convencional en calquera intre.

A enfermidade é a enfermidade. Non depende de nós. Pero quizais a organización do mundo, si. Este sistema parece que non está preparado para certo tipo de imprevistos que nos deixan na máis absoluta vulnerabilidade, como estamos a ver estes días.

Quizais o que criamos «sólido» era máis ben «gaseoso», sen decatarnos de que unha simple picada podería facer que todo se esfumase e desaparecese.

Se saímos desta, teremos que molestarnos en escavar na nosa vida e na nosa sociedade en busca dun fundamento autenticamente sólido. Necesitamos unhas bases sólidas para todas as dimensións dunha existencia persoal e comunitaria: vida espiritual, conciencia, economía, laboral, familia, etc.

Temos tamén o ofrecemento de Xesucristo que, nunha das súas parábolas, fálanos, precisamente, de construír sobre roca:

«Así pois, todo aquel que escoita as miñas palabras e as pon en práctica será coma o home asisado que edificou a súa casa sobre rocha. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval batendo na casa; pero non se derrubou porque estaba asentada na rocha. Mais todo o que escoita as miñas palabras e non as leva á práctica, pórtase coma un tolambán que edificou a súa casa sobre area. Caeu a chuvia, veu a riada, bruou o vendaval, e batendo na casa derrubouna, sendo grande a desfeita.

E resulta que, rematando o seu discurso, a xente quedou sorprendida pola súa doutrina; porque lles ensinaba con autoridade e non coma os letrados.». (Mt 7, 24-29)

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto en castellano]

Matarse por non morrer é ser igualmente covarde

Un forte vento sorprende aos presentes. Das tres portas que dan acceso ao teatro, dúas péchanse de golpe e unha, a principal, aguanta o embate. Os focos palpebrexan. O director de orquestra, desde o foso, arroxa unha orde: «Sigamos!». Oio ouvear aos da platea, coma se lles fose a vida; «empuxada polas circunstancias», di un de gravata sentado ao meu carón. Escoito protestas por todas as partes. A sala está chea. Non entendo. Vexo caras desencaixadas con cheiro a nervios descontrolados. Desexo preguntar. Non podo.

Unha mensaxe de WhatsApp arríncame dos brazos de Morfeo. Léoo: «Quen nos queda?». Retomo a consciencia vendo na pregunta da moza o epílogo do meu soño. Intúo que esas tres palabras flanqueadas por interrogantes esconden un reproche. Golpéome o peito por dentro: a súa censura pode ser acertada; parece que hoxe non queda ninguén.

Espido o corazón pero só acerto a escribir: «Síntoo, os maiores enganámosvos…» Sei que hai puntos suspensivos aos que mellor sería quitarlle dous deles pero envíoo así, libre de absurdos e triturándoo na alma antes de que o dobre check cambie de cor.

Si, enganámoslles. Seica o esterco do diñeiro é o mellor fertilizante para a vida? É que crece a felicidade ao adelgazar o corpo e engordar a fama? É a lei do máis forte o que mellor ordena a convivencia? É que son necesarios os reproches e as violencias para medrar? Non, non, non e non.

Recoñezamos que lles mentimos. Porque o sufrimento máis inútil é aquel que se experimenta cando non se atopa nada que atacar no outro. Porque na vida, os cóbados e as cambadelas nunca son máis útiles que o corazón. Porque o tan manido «vive como che apeteza que son dous días» non é un consello de ouro senón de pena. Porque é preciso asumir a propia ración de soidade arriscándose á alegría aínda que sexa á conta da dor. E porque, ai!, a escravitude do hoxe ten unha límpida manifestación: o aplauso sumiso ao poder e ao pensamento dominante.

«E agora que?»: a resposta ao meu wásap.

Ela quere respostas e quéreas agora porque agora é o único que existe. E no agora comproba, nós tamén, que o material usado para construír a vida «moderna» é tremendamente fráxil.

Respóndoche, amiga:

O espectáculo que cuestionas é froito de xeracións e xa patrimonio do humano. Sabes que nunca sucederá algo diferente mentres nos empeñemos en facer sempre o mesmo; podemos aproveitar este «agora» e obrigarnos a cambiar, a escribir xuntos outra historia. O «recuerde el alma dormida…» do poeta podería ser o inicio; pois, como se pasa a vida, verdade?

Sei que se o facemos non chegarán de inmediato aplausos, «gústame», glorias… pero será máis consistente que esta historia na que naciches e que paga así: con desazón. E que a dirixa o Amor; xuntando a súa omnipotencia e a nosa debilidade haberá máis que abondo. Iso si: fagámola sen estériles reproches, sen resentidos queixumes e sen miserables medos. Sobre todo, sen medos porque como escribiuFrancisco de Quevedo: «Matarse por no morir es ser igualmente necio y cobarde».

Marcos Torres

Sacerdote

O que se pode aprender da situación que vivimos

Que estrano resulta un día tan claro e fermoso cun sol impresionante e nós na casa sen poder saír.

Un día cheo de luz e ao mesmo tempo cheo de oscuridade.

A loita entre o ben e o mal, a loita entre o egoísmo e o saber renunciar a un mesmo para poder saír.

A loita entre a vida e a morte en tantas ucis do noso mundo tan autosuficiente e tan necesitado ao mesmo tempo.

A loita de tantos médicos, enfermeiras/os, persoal sanitario que se senten impotentes e desbordados.

A loita de tantos anciáns que sofren a soidade e o desamparo, a impotencia de ver como as súas forzas fraquean e como son abandonados.

A loita de todas/os os que queremos saír xa deste pesadelo.

A loita e a impotencia dun Deus amigo que nos creou e nos fixo ceibes e ve como estragamos todo pola culpa do ego. Ese ego desenfreado que sempre quere máis e máis.

A loita dese Deus que no rostro do seu Fillo fálanos de morrer a nós mesmos, de abandonar o noso ego, a nosa egolatría e abrirnos á alteridade, a confianza no outro, no irmán que camiña ao meu carón.

A loita de Xesucristo que cada día nos propón e nos agasalla a oportunidade de trocar o noso mundo nun manancial de vida, de esperanza, de encontro, de fraternidade, de solidariedade, de compaixón.

A loita do Espírito Santo por facer ver os erros que cometemos e aprender deles para emprender un novo camiño.

Queda na casa, entra no teu mundo e pensa: que podo aprender de todo esto que estou a vivir? Que podo facer?

Amigas e amigos, ánimo, forza e tesón. Unha aperta.

Manuel Areán Fernández.

Non teñades medo!

Fálase pouco de fe nestes tempos de zozobra a non ser para afirmar que ao final venceremos nestas circunstancias que estes días nos toca vivir. Con todo, o pobo de Deus segue afirmando que, “se Deus quere”, gañaremos e que o final será feliz.

En calquera caso, a fe é o mellor paraugas no medio das tormentas. «Non teñades medo» (Mc 6, 45; Lc 12, 1), dixo Xesús aos seus discípulos no medio da tempestade no lago de Galilea. Se é importante unha vacina para o virus, tamén é boa unha para o medo, para o pánico e a desesperación. Son tempos estes para espertar a nosa conciencia sobre a fraxilidade do noso ser e estar no mundo; sobre o valor da saúde máis aló da economía e o diñeiro e sobre a necesidade do coidado esencial e incondicional para protexernos e protexer aos máis débiles e fráxiles. Son tempos para a prudencia, a calma, a serenidade, a paz interior. Son tempos coresmais, de deserto, para pensar e rezar, para dialogar e escoitar, para a quietude e a paz interior.

Fai case cinco anos, con motivo da publicación da encíclica Laudato si’ do Papa Francisco escribía que a actual crise ecolóxica afunde as súas raíces en formas culturais de relacionarnos coa divindade, desprezándoa; connosco mesmos, autoadorándonos; cos demais, marxinándoos e coa natureza, explotándoa incondicionalmente. Os valores da Laudato si’, por desgraza non sempre practicados, poderían axudar a un cambio de mentalidade e a novas praxes nas nosas relacións. Valores que atopamos na tradición cristiá e no humanismo pero que poden e deben ser compartidos por moitas tradicións éticas e relixiosas.

Fronte á mal chamada cultura do «benestar», pensar nas xeracións futuras con xenerosidade transmitíndolles o amor ao próximo, regra de ouro das grandes tradicións relixiosas, así como as virtudes cardinais e os mellores valores tradicionais sempre permanentes (a verdade, o ben e a beleza).

Fronte aos individualismos, debemos apostar por un crecemento responsable e universalizable vivindo a nosa existencia como un don, como un obsequio de Deus do que temos que coidar, especialmente a vida dos máis vulnerables. O que gratis recibimos dámolo gratis. Os demais, a natureza, non son cousas ou obxectos que podemos manipular ao noso antollo; debemos aprender a apreciar as ricas dimensións da felicidade que non poden reducirse ao ter ou posuír, vivindo na sobriedade fronte á ebriedade, na austeridade fronte ao malgaste insaciable e voraz. Deixémonos guiar polo principio da precaución que permite a protección dos máis débiles que dispoñen de poucos medios para defenderse e unamos na nosa existencia as cuestións sanitarias, sociais e ecolóxicas xa que non hai crises separadas (sanitaria, ambiental e social) senón unha única e complexa crise interrelacionada e integral. Desde a opción de fe nun Deus que salva e acompáñanos no noso devir, recuperemos nas nosas vidas a sacralidade da existencia, dos demais e da natureza fronte ás visións antropocéntricas. Fronte ao consumismo tecnoeconómico que tende a entristecernos polo que non posuímos, fixar no valor dos pequenos xestos cotiáns e das boas accións que producen froitos máis aló da evidencia. Finalmente, valoremos o descanso e a dimensión celebrativa da vida que é distinto do non facer nada.

E fronte ao activismo baleiro procuremos a contemplación reflexiva que xera alegría e chea de gozo a existencia humana.

Mario Vázquez Carballo

Vigairo Xeral da Diocese de Lugo

[Texto en castellano]

A Coresma

Cando comezou o ano creo que ningún eramos conscientes da revolución que ía supor o coronavirus para a nosa vida. Parecíanos algo afastado -no tempo e o espazo- e alleo ás nosas persoas.

Creo que vai ser unha ocasión de ouro para vivir a Coresma. Si, todo ten o seu punto positivo. Pasamos da queixa máis común do noso día a día -non teño tempo- a poder compartir quince días coas nosas familias, amigos, compañeiros ou con quen sexa que fagamos o confinamento. De súpeto vimos como o noso tempo detíñase e que aquilo máis esencial para nós podería ocupar todo o noso tempo. É, en definitiva, o que sucede na Coresma: Deus quere ser o protagonista do noso corazón neste tempo. Xa non pode haber queixas de que nos falta tempo! Podemos orar, ler o Evanxeo diario ou algunha lectura espiritual, rezar o rosario en familia (unha tradición tan común e preciosa no noso país hai unhas décadas), etc.

Priváronnos da comuñón! Pero creo que nos vai levar a valorala e a desexala, a descubrir o que significa que nas misións estean un mes sen celebrarlles a Misa e que privilexio temos nós de poder actualizar o memorial do Sacrificio do Señor. Aínda que xa non é algo tan afastado porque me sucede que eu vou a cada parroquia unha vez ao mes a celebrar a Misa, salvo na principal. Aprender a dar grazas pola Eucaristía e polos sacerdotes.

Pero a nós tamén nos doe celebrar a Misa “sós” (porque sós nunca estamos). Por iso rezamos por cada un de vós, polas vosas familias, polos enfermos, e damos grazas a Deus por todo o persoal sanitario, os transportistas, os que traballan en supermercados, restaurantes, gasolineiras, forzas e corpos de seguridade, e calquera outro tipo de servizo que hoxe se brinda ao noso país neste momento. E imos aproveitar todos os medios de comunicación social para transmitir online a Santa Misa ou unha adoración do Santísimo Sacramento.

E ai, a Semana Santa! Serviranos para unirnos máis á Paixón do Señor. Supoño que será en grao sumo estraño cando nos atopemos só os sacerdotes para celebrar os distintos oficios. Pero viviremos nós tamén o gozo de poder celebrar a Eucaristía, unirémonos ao sufrimento do Señor en Xetsemaní, deixarémonos tocar polo silencio do Calvario e con esperanza camiñaremos no medio da noite guiados pola Luz pascual, sabendo que a Resurrección de Cristo marcará o fin deste tempo.

Certamente paréceme que Deus quixo pór ante nós un símil moi fermoso. Do mesmo xeito que o tempo de Coresma está marcado pola penitencia, a oración e o xaxún que dispoñen o noso corazón para os Misterios da vida de Xesús que imos celebrar, así tamén a Pascua irrompe no medio da noite para encher as nosas vidas coa Luz que iluminará os nosos pasos e depositará no corazón a Paz que nace da Resurrección. Porque é a certeza da nosa vida: Cristo resucitou e vive por amor a nós. E deste xeito, pasaremos do confinamento que o coronavirus nos está ofrecendo, levándonos a vivir unha insospeitada penitencia, oración e xaxún, para que podamos logo estalar de gozo coa Pascua da Resurrección, onde Cristo dá luz ás nosas tristezas e convérteas en verdadeiras alegrías.

Ler máis

A %d blogueros les gusta esto: