Outro ano que remata

Si, así é: outro ano que remata. Este domingo é o día de Xesucristo, Rei do Universo, e con esta celebración pomos fin ao ano cristián, que non ao civil.

O ano litúrxico é a gran oportunidade que temos os cristiáns de ir configurándonos con Xesucristo, á vez que celebramos os distintos momentos da súa vida na terra coa esperanza de participar tamén un día da súa resurrección.

As persoas adoitamos marcarnos metas cando comeza un novo ano ou curso. Pero os cristiáns só temos un obxectivo para cada novo ano litúrxico que comeza: parecernos cada vez máis a Xesucristo.

Neste último día do ano contemplamos a Xesucristo como Rei do Universo. A Igrexa pono por riba do meirande que coñecemos, o universo, do que aínda non sabemos os seus límites, pero sexan cales sexan, Xesucristo sempre será superior.

Este Rei que agora contemplamos, como vos dicía, no máis alto do universo e vencedor da morte, foi quen antes se fixo moi pequeno e humilde para poder salvarnos. Abonda lembrar como foi o seu nacemento na pobreza, e o abandono que sufriu na cruz, despois de todos os desprezos recibidos.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto original]

Depresión: funciona a terapia?

Os estudos sinalan que unha porcentaxe alta de doentes (80%) que acoden ás consultas de Atención Primaria referindo dor inespecífica, padece algún tipo de trastorno depresivo non diagnosticado ou presentan ansiedade. A abordaxe destes trastornos na atención primaria é unha demanda urxente do persoal sanitario. Sabemos que as terapias psicolóxicas baseadas na evidencia son medidas eficaces e eficientes para o tratamento de problemas leves e moderados de ansiedade e depresión. Segundo un informe británico, a intervención psicolóxica debería ofertarse a todas as persoas que presentan depresión e ansiedade, dado que é eficaz e preferible fronte a prescrición de fármacos. Se ben a curto prazo a terapia e o uso de fármacos presentan unha eficacia semellante, a longo prazo é a terapia psicolóxica a que ten demostrado manter os seus efectos.
En Galicia a asistencia psicolóxica no SERGAS é insuficiente. Actualmente falamos dunhas listas de espera de 6 meses en atención a adultos e as sesións non poden ter a periodicidade desexada para o tratamento.
Cando unha persoa acode a terapia por depresión gústame preguntarlle como representaría a súa dor: unha lousa que me poñen enriba, un peso no peito terrible, algo dentro que non me permite acougo, un monstro, etc. que nos dan idea do sufrimento que viven. As imaxes son importantes e ás veces serven para matizar como as persoas viven os diagnósticos. Non é o mesmo falar de “depresión endóxena” (que suxire algo interno, inmutable) que falar do “vestido da depresión” (que agora teño, pero hai días ou momentos que non). Algunhas imaxes poden ser máis axeitadas ca outras para dirixirnos ao cambio. Ás veces o entorno non comprende a enfermidade e procuran animar, restar importancia, insistir en facer actividades. Son actitudes que fan sentir á persoa incomprendida.
A terapia pode ser liberadora para a persoa e para os seus familiares e amigos. Pode servir para comprender mellor a enfermidade, para observar que solucións intentadas son nocivas e por onde alentar os cambios. As sesións dan protagonismo a quen sofre en primeira persoa pero tamén buscan a colaboración das outras persoas achegadas. A actividade no proceso terapéutico é unha das claves, pero coa necesaria sensibilidade de adaptarse á persoa e ir dando pasos pequenos. Reforzamos os logros e xeramos conversas que traballen o locus de control interno. Isto significa atribuír os cambios ás cousas que facemos, que son a nosa responsablidade, e así recuperar poder sobre o que sentimos e pensamos.
Agradezo moito un agasallo fermoso que me fan as persoas que pasan pola miña consulta. Pídolles que me conten a través dunha carta como foi o seu proceso, é dicir, como vivían coa depresión e como viviron o camiño ata a superación. Son cartas que, co seu permiso, logo podo reler a outras persoas e que dan esperanza cando aínda non se ve a luz ao final do túnel.

Cristina Bandín.

Psicóloga no Centro de Orientación Familiar diocesano de Lugo.

As contas da Igrexa e outras cousas

Onte celebrouse o Día da Igrexa Diocesana. É esta unha xornada na que se nos lembra a nosa pertenza a unha Diocese.

Todos, especialmente no mundo rural e sexamos máis ou menos practicantes, temos claro o sentido de pertenza á nosa parroquia, á que sentimos como algo propio. Non pasa así co sentimento de pertenza a unha Diocese, xa que é algo que nos adoita quedar máis lonxe e polo que tamén perdemos o sentido de fraternidade cos fieis das parroquias máis afastadas á nosa.

É xa tradicional que por este día se fagan públicas as contas das dioceses (pódenas ver na revista que se distribuíu en todas as igrexas). Adoita ser algo polo que todo o mundo ten moita curiosidade, mesmo para os que din non ser membros da Igrexa, coma se fose algo misterioso do que non se pode saber nada.

Con todo, no día a día non é algo que demanden aqueles que senten á parroquia ou á Diocese como algo propio. Os que acoden habitualmente á igrexa, para vivir e celebrar a fe en Xesucristo resucitado, coñecen con detalle as necesidades materiais das parroquias e de onde veñen os seus ingresos, e colabora cada un en función das súas posibilidades. En calquera caso, para quen non o saiba, os ingresos das dioceses e das parroquias veñen na súa maioría da achega dos fieis: ben por donativos directos, ben pola asignación voluntaria a través da declaración do IRPF.

Quen analice un pouco as contas da nosa Diocese pode pensar que os números son demasiado grandes. Pero tamén para isto necesitamos asomarnos e achegarnos á realidade diocesana, para ver todo o que hai, a pesar de estar nunha época de decadencia. Se cadra non é tanto se nos decatamos de que hai que atender 1139 parroquias (ademais doutros lugares de culto) coa correspondente conservación dos seus templos e instalacións; tamén hai que pensar no sustento dos 200 sacerdotes, así como da nómina das persoas que traballan na Diocese, dedicadas a tarefas administrativas e pastorais.

Pero a parte económica, a pesar de ser a máis rechamante como dicía máis arriba, non é a máis importante. É verdade que os recursos económicos facilitan as tarefas, pero non son o esencial.

Todos sabemos perfectamente que hai cousas que non se compran con diñeiro. Na miña vida de sacerdote recoñezo que moitas veces dubido acerca de se todo o que fago servirá de algo, porque vexo como moitas veces todo queda reducido a un «evento social» ao que me chamaron por unha tradición.

Pero outras veces, hai pequenos milagres que compensan con fartura o negativo, como cando chega alguén ao despacho e diche «veño falar un intre» e alí solta todo o que hai que soltar. Ou cando che envían unha mensaxe para comunicarche unha boa noticia e dicirche que «cantas cousas me saen ben co meu cambio de vida ao Señor». Ou o peregrino que pide confesarse porque «trae a mochila cargada con pedras moi pesadas», e que che di que agora xa se vai moito máis lixeiro. Ou o fregués que che agradece as palabras da homilía no funeral do seu pai porque lle deron moita paz.

Isto e moito máis é a vida da Parroquia e da Diocese, non en balde, aquí todos poden atoparse co mellor: Xesucristo.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Original en castellano]

[Conversa co Sr. Bispo sobre a Igrexa Diocesana]

Outubro misioneiro

Onte celebrouse a popular e tradicional festa do DOMUND. Pero este ano dun xeito extraordinario xa que o Papa Francisco quixo convocar un “mes misioneiro” baixo o lema: “Bautizados e enviados: a Igrexa de Cristo en Misión no mundo”.

A Obra Pontificia da Propagación da fe é unha institución universal da Igrexa para cooperar coas misións a través da oración, o sacrificio, a promoción das vocacións misioneiras e a cooperación económica dos cristiáns de todo o mundo. Esta Obra naceu en Lyon (Francia) en 1822 por iniciativa dunha entusiasta rapaza chamada Paulina Jaricot. Comezou implicando a compañeiros traballadores para que axudasen ás misións cunha pequena esmola semanal. Un século despois, estendida xa a Obra polo mundo, o Papa Pío XI institucionalizouna como canle oficial para toda a Igrexa co fin de axudar espiritual e economicamente á actividade misioneira da Igrexa.

Preocupado está o Papa pola acción misioneira da Igrexa. Neste mes quere retomar a conciencia da misión ad gentes e promover con novo impulso a responsabilidade que temos todos de proclamar o Evanxeo. O tema da evanxelización non é só actual porque é abundantemente tratado, senón que é tratado porque en si mesmo é de permanente actualidade. O Concilio Vaticano II afirmaba con claridade que é “deber fundamental do pobo de Deus, posto que toda a Igrexa é misioneira”. A todo bautizado correspóndelle o compromiso de levar a fe a aquelas periferias que aínda non coñecen a Cristo. A exhortación Evangelii nuntiandi sostén que “a tarefa da evanxelización de todos os homes constitúe a misión esencial da Igrexa” (EN 14).

Documentos recentes da Igrexa lémbrannos que esta é esencialmente misioneira porque xorde da mesma misión do seo da Trindade. Deus é comuñón e quere que todos se salven. Para iso saíu ao encontro da humanidade encarnándose na historia. Elas, as persoas divinas, son fundamento da nosa chamada á misión evanxelizadora. O espírito misioneiro pertence, pois, á natureza íntima da vida cristiá xa que a evanxelización é a tarefa central e máis urxente da acción pastoral da Igrexa.

Neste contexto misioneiro tamén nós, como diocesanos lucenses, o vindeiro 26 de outubro, honraremos, no 201 aniversario do seu nacemento, cunha peregrinación polas terras de Pol, ao noso querido paisano San Xosé María Díaz Sanjurjo, misioneiro e mártir no actual Vietnam. Será nun encontro con testemuños de distintos misioneiros e unha peregrinación desde Mosteiro á capela da Nosa Señora das Neves en Suegos (onde se conserva a casa natal e a familia do misioneiro).

Desde o interior da mesma Igrexa, o Papa Francisco úrxenos a traballar para que resplandeza no noso tempo a boa nova do Evanxeo co anuncio e o testemuño de vida.

José Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral da Diocese

O Inferno existe

Fai uns domingos (O domingo XXVI do Tempo Ordinario) quedaba clara a existencia do Inferno na lectura do Evanxeo (Lc 16, 19-31) coa parábola coñecida como a do pobre Lázaro e o rico Epulón. Ademais, dábanse detalles de como é a vida de lugar infernal: «estando no inferno, no medio dos tormentos», «porque me torturan estas chamas», «que non veñan a este lugar de tormento».

Lembro que unha vez estando nunha comida na que o único cura era un servidor, saíron os temas típicos cando hai un cura diante, entre eles o do inferno. Unha persoa entrada en idade dixo que ela, sendo cristiá practicante, non cría que iso do inferno existise e apelaba á misericordia infinita de Deus. Enseguida os demais tamén empezaron a opinar na mesma dirección. Despois de falar moitos deles, esperábase a miña resposta. Só me limitei a dicirlles que se non existía o inferno entón non eramos libres. Produciuse un silencio unánime duns segundos e, sen dicir nada máis, todos caeron na conta de que é así: se non hai inferno, non podemos escoller e, por tanto, non somos libres. Naquela comida o tema de inferno quedou resolto.

Na homilía do domingo que lles dicía ao principio, que este ano foi o 29 de setembro, tamén falei destas cousas: a relación do Inferno coa liberdade. Non faltou xente que se achegou a min para exporme as súas dúbidas e apelar, outra vez, á infinita misericordia de Deus, da que eu tampouco dubido e que, ademais, experimento todos os días.

Pero unha cousa é a misericordia de Deus e outra nosa liberdade, xa que Deus, sendo omnipotente, non pode salvarnos se nós non queremos. Dito doutro xeito, se hai alguén que non queira ir a ceo debe ter outro lugar onde ir. Se o prefiren, se non quere ir á vida eterna (Ceo), só queda ir á morte eterna (Inferno), dado que a vida terrea e histórica un día terminará.

Hai dúas cousas que os humanos temos especialmente en grao infinito: a capacidade de amar e a liberdade. Para todo o demais estamos afectados pola nosa condición de seres limitados, pero para estas dúas, non. Sempre podemos amar máis, até o extremo de dar a vida. E tamén somos libres de modo infinito, até o punto de poderlle negar ao mesmo que nos creou. Deus puido crearnos cunha liberdade relativa para que nunca desobedecésemos unha orde súa e sempre fósemos fieis a El, pero non o fixo. No relato da creación da Xénese queda claro isto que acabo de dicir. Ademais, se é que nós non o facemos, podemos ver todos os días a persoas que negan a Deus, que blasfeman contra El, que renegan del. Todo isto é unha proba máis da infinita liberdade que Deus nos deu.

Sendo así, se negamos ou rexeitamos a perfección infinita de Deus, non nos queda outra opción que a imperfección infinita. Para temporal e relativo abonda o de agora. O de despois será todo infinito, para a perfección ou para a imperfección, pero infinito en todas as súas dimensións.

Quizais, chegamos a este momento, poida parecer todo moi complicado, xa que dicimos que somos libres, pero con só dúas opcións para escoller: unha boa e outra mal, polo que case estamos obrigados a escoller só a boa, co cal, xa tampouco somos libres. O erro está no noso concepto de liberdade. Liberdade non é escoller o que me dá a gana ou o que me apetece, xa que, por outra banda, isto converteríanos en escravos. Liberdade é escoller o bo, belo e verdadeiro.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Original en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: