Faíscas de trascendencia

Imaxe de San José Mª Díaz Sanjurjo conservada na Casa de Abaixo, Silva. Ao fondo, a escena da decapitación

Cando un nota a faltar a alguén a psiqué humana fai reconstruccións arbitrarias e lóxicas. E é capaz de asociar lugares, situacións, palabras a esa persoa que xa non está. Ese rememorar crea na propia persoa un estado de felicidade asociado a seguridade que o fan ditoso por un intre. Hai uns días un viaxeiro que estivo en Vietnam contábame como nas comunidades de Tun-Kin, onde deu a vida polos seus ideais San José María de Suegos, no século Díaz Sanjurjo, debecían por ter algo tanxible deste bo home. O certo é que as persoas de ben deixan marca nos que lle están cerca e nos que o coñecen verdadeiramente. O mesmo que aqueles aguerridos pescadores de Galilea que conviviron durante tres tempadas e outros homes de ben ó que ti, lector, eres capaz de poñerlle unha faciana. Demóstrase moitas veces que é necesario afianzar a nosa vida sobre o exemplo brindado gratuitamente por estas persoas e ás veces por debilidade necesitamos visitar eses lugares comúns ou mesmo tocar a súa presencia diseminada polo ar ou concentrada nalgún obxeto seu. É algo común a calquera, independentemente do seu credo. Os cristiáns veneramos desta maneira as reliquias que nos remiten a esas persoas de ben que compartiron unha historia marcada polo ideal do nazareno. Por iso no ano 1891, despois de moitas xestións, chegaba ó convento dominico de Ocaña a cabeza de Díaz Sanjurjo, bispo que morrera martirizado o 20 de xullo do ano 1857.

A cabeza era o único resto que fora recuperado do río despois da súa decapitación e nese ano volvía ó convento onde el se preparara para as misións no continente asiático e ata o ano 1936 era o único resto tanxible que nos quedaba del. Cóntanos a crónica da época da gran procesión que se organizou en Ocaña, provincia de Toledo, para a súa recepción. Entre outros atopábase o bispo de Lugo, frei Gregorio María Aguirre, que foi quen presidiu a celebración de recepción da reliquia. Era o 28 de setembro de 1891. A fe das persoas que participaron na celebración seguro que se viu fortalecida polo ambiente festivo e de esperanza pero tamén a fe daquela irmanciña dos pobres, que encamada, administrada dos últimos sacramentos, rezando con devoción ó venerado Díaz Sanjurjo viu as forzas recuperadas e xa estivo pronta para volver á vida cotiá, da mesma maneira contada a fazaña coma a curación da sogra de Pedro.

Non son as reliquias senón a fe depositada polas xentes as que fan que se obre o milagro. A fe que temos nas persoas son  capaces de transformarnos e sobre todo nas persoas de ben. Seguro que houbo máis milagres feitos por intercesión de Díaz Sanjurjo pero do que si estamos seguros é que afincándonos en homes de ben seremos capaces de transformar o mundo e mesmo vencer a incertidume na que estamos inmersos, provocada pola covid-19.

Que San Xosé María, a quen recordamos no mes misioneiro, nos ensine a vencer estas grandes batallas, pequenas co pasar dos anos.

Óscar González Murado

Director do Arquivo Diocesano

Rolda de prensa sobre o Pacto Educativo Global e a lexislación educativa española

O secretario xeral da Conferencia Episcopal (CEE), Mons. Luis Argüello e o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura, Mons. Alfonso Carrasco, ofreceron o 23 de outubro unha rolda de prensa para informar sobre a recepción do Pacto Educativo Global nun contexto español de cambios lexislativos.

Mons. Luis Argüello presentou o Pacto Educativo Global que ofrece o Papa Francisco e sobre España afirmou que “hai unha base importante para o Pacto Educativo co artigo 27 da Constitución Española”.

O presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura, Mons. Alfonso Carrasco, bispo de Lugo, presentou a proposta entregada ao Goberno. “Nós procuramos buscar un diálogo coas autoridades educativas para abrir camiños e ancorar ben todo o que significa a educación moral da persoa e a súa dimensión relixiosa. A idea é que todos os alumnos teñan unha área, un espazo para a dimensión persoal e de moralidade” subliñou Carrasco Rouco.

A proposta “é sinxela e pode permitir un diálogo. É o desexo de abrir camiños para saír dunha situación de dificultade e discusión perpetua sobre como situar unha materia de relixión católica. Ten que haber un ámbito referido á persoa na que pode haber varios itinerarios, pero un ten que ser o que respecta a educación católica”, comentou Mons. Alfonso Carrasco.

Para o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura “a proposta integra a dimensión educativa no seu conxunto. No fondo a idea principal, na que eu creo que podemos concordar todos, é que no ámbito educativo debe haber un espazo específico para o estudo da dimensión persoal que afecte á comprensión dos valores, da moralidade, das crenzas, ao desenvolvemento da persoa como tal. Excluír un ámbito referido aos valores morais sería un grave erro”.

Queremos integrar un ámbito de educación, en primaria e secundaria, relativo a todo este mundo de valores persoais. Non ten sentido unha educación utilitarista pero que non educa á persoa” continuou o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura da CEE. Deste xeito, os bispos propuxeron “integrar un espazo obxectivo, un ámbito, igual que hai en Ciencias Naturais, en Primaria e Secundaria”, onde se expoñan os distintos “horizontes de crenzas”, no “respecto da conciencia dos nenos e da súa identidade, a súa cultura e tradición”.

25 de outubro: Día das persoas sen fogar

Aínda que a vivenda é un dereito humano necesario para preservar a dignidade das persoas, bastantes persoas están a vivir unha emerxencia habitacional por aumentar as dificultades para pagar a vivenda ou as subministracións, e iso pode abocar a moitas familias a ter que abandonar a mesma ou a situacións de desafiuzamento. É a mensaxe que comunica este ano Cáritas na campaña de persoas sen fogar, que ten como día central o domingo 25 de outubro.

As persoas máis vulnerables, as que viven á intemperie e nas fronteiras dos espazos de protección social, as persoas que viven na rúa, sen casa nin fogar, todas elas forman tamén parte do tecido social a reconstruír. É unha oportunidade para tomar conciencia e cambiar a percepción que temos como sociedade das persoas que viven situacións de maior vulnerabilidade.

[Manifesto]   [Outros materiais]

Unha fe operativa na caridade, por Mons. Alfonso Carrasco

Estar unidos na mesma fe e como membros dunha familia máis grande ten unha dinámica propia: é caridade operativa. Agora, tras a experiencia feita e ante as expectativas que abre o novo curso, será particularmente necesario potenciar esta dimensión esencial da experiencia cristiá.

Sabemos ben, tras os difíciles días da pandemia, que non podemos fiarnos só de nós mesmos e da nosa boa vontade, que se nos esgotarían rapidamente as forzas e as respostas. Que a fonte inesgotable da caridade está na nosa participación no amor sen límites do Señor, na plenitude da súa entrega ao Pai e a todos os seus irmáns, na nosa comuñón eucarística con El.

Recuperar a vida das nosas parroquias, coidar nelas a experiencia de unidade –na fe e nos sacramentos– fará posible responder a este outro gran desafío do próximo curso: a caridade, o acento posto na fraternidade vivida, na compañía, na axuda mutua, consciente, querida.

A comunidade parroquial “é con frecuencia o primeiro lugar de encontro humano e persoal dos pobres co rostro da Igrexa” (Congregación para o Clero, Instrución “A conversión pastoral da comunidade parroquial ao servizo da misión evanxelizadora da Igrexa”, 33). Será tarefa irrenunciable este ano saír ao encontro das necesidades das nosas familias, ofrecéndolles soporte e axuda cando a crise, que xa asoma no horizonte, afecte o traballo e ao sustento. E ocuparnos de tantas outras situacións de persoas que, apremadas polo peso da vida, as circunstancias económicas ou outros problemas, esperarán atopar na familia dos discípulos do Señor un xesto de alento e unha man tendida.

Por iso, este curso terá prioridade para nós a existencia e o bo funcionamento das nosas Caritas parroquiais, así como da diocesana; ben sabendo que son só expresión de todo o tecido de cercanía, axuda e amor ao próximo que dá forma á vida das nosas comunidades. Neste mesmo sentido, será importante seguir apoiando o noso Comedor San Froilán –que, desde o inicio da crise, enfróntase a necesidades crecentes–, como sempre recoñeceu a fe sinxela do noso Pobo crente, que fai posible a súa subsistencia cotiá, xunto co labor constante e gratuíto das Fillas da Caridade, de responsables e colaboradores.

Tamén a iniciativa da que nace o Fondo diocesano Sempre Xuntos foi signo desta mesma caridade vivida de cerca nas parroquias, en particular polos presbíteros. Está destinado a ser apoio ás nosas Caritas, cando os seus recursos sexan insuficientes; pero é ao mesmo tempo testemuño da nosa unidade diocesana, que atopou esta forma de expresión ante os sufrimentos da pandemia, e pola que debemos dar grazas a Deus. Xa que a caridade é un xesto supremo da liberdade do corazón, nunca é debida nin pode ser obrigada, aseméllanos a Deus mesmo, que ama ao que dá con alegría (2Co 9,7).

Mons. Alfonso Carrasco

Misioneiros: “Aquí estou, envíame”

Hai uns meses, durante o confinamento, un famoso ciclista italiano, Davide Martinelli, presentouse voluntario no seu pobo de Lodetto para repartir medicamentos e comida entre as persoas necesitadas, especialmente os anciáns que non podían saír dos seus fogares. As súas palabras dino todo: “Teño unha bicicleta, dúas pernas agora pouco adestradas e unha mochila. É unha honra poder ir á farmacia a recoller medicamentos para unha parella de anciáns”. Este xesto, unido a outros moitos, lémbrannos que hai persoas decididas a facer das súas vidas un canto de amor aos demais e compromiso cos pobres.

Entre estes cantores están os misioneiros. Moitos deles están á fronte de comunidades onde a covid cebouse especialmente coa xente. Pensemos en Perú, Brasil, India, Bolivia, Sudáfrica… e tantos outros países onde, a esta pandemia debemos engadirlle a fame, a guerra ou a violencia, entre outras pragas. Que fan os misioneiros? Sobre todo, acompañar, non deixar soa á xente nestas circunstancias tan complicadas, facerse próximo e infundir esperanza. Os misioneiros están á fronte de comedores sociais, roupeiros, dispensarios, hospitais, escolas, e nas súas parroquias predícase unha mensaxe de amor moi necesaria nestes tempos: Deus non nos deixa sós, o seu amor segue sendo a forza que sustenta á humanidade a mirar o presente cun compromiso en favor dos pobres e o futuro con esperanza.

Un misioneiro sabe que o Evanxeo non pode ser virtual, pois Deus non nolo fixo chegar virtualmente desde o ceo, senón que se encarnou; sabe que o amor non coñece fronteiras, pois Deus non fai distinción, senón que todos somos os seus fillos. Viven a mesma vida que vive a xente: se o pobo ten que estar confinado, eles tamén o estarán, se enferma, eles tamén enfermarán; se pasa fame, eles faranse os máis pobres; se sofre a violencia, poranse diante para defendelo, sabendo que a van a sufrir eles. A todo iso móvelles a fe no Deus da vida e o amor aos pobres deste mundo. Responden “aquí estou” á chamada permanente de Deus: “A quen enviarei para aliviar o sufrimento dos meus fillos?”.

O Domund lémbranos que os misioneiros continúan acompañando, infundindo ánimo e esperanza, anunciando o Evanxeo e sementando fraternidade. Todos os cristiáns estamos chamados este día a alzar a nosa oración agradecida e a prover unha axuda económica para que poidan continuar coa súa misión. É un pequeno xesto de fe, humanidade e fraternidade que nos lembra que o noso próximo é todo aquel que necesite axuda, sen que a distancia, a relixión ou a cor da pel sexan unha dificultade.

Non sei se Davide Martinelli é crente ou non. O seu pequeno xesto de humanidade, unido ao de tantos outros e ao dos misioneiros, devolven a esperanza nesta humanidade. Hai futuro mentres sigamos sementando Evanxeo e humanidade no corazón das xentes e sigamos respondendo: “Aquí estou, envíame”.

Jesús Manuel Santiago

Delegado de Misións. Diocese de Lugo

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: