Nomeamentos na Diocese

O Bispo Mons. Alfonso Carrasco Rouco, comunicou o 17 de setembro os nomeamentos que reorganizan o organigrama da curia diocesana.

DELEGADO EPISCOPAL DE LITURXIA, RELIXIOSIDADE POPULAR E PATRIMONIO HISTÓRICO ARTÍSTICO

Delegado: Rvdo. D. José Antonio Ferreiro Varela

– Departamento de Patrimonio Histórico Artístico

Director: D. Jesús Salvador López

– Departamento de Música Litúrxica

Director: Rvdo. D. Abraham Sánchez Pujante

Responsable de Eventos: D. Giulio Mercati

– Departamento de Santuarios e Peregrinacións

Director: Rvdo. D. José Criado Sánchez

– Departamento para o Camiño de Santiago

Director: Rvdo. D. Francisco Moreiras Calvo

DELEGACIÓN EPISCOPAL PARA A EDUCACIÓN NA FE

Delegado: Rvdo. D. Alberte Leiva Torreiro

– Departamento de Ensino

Director: D. Miguel Rico Gómez

– Departamento de Catequese

Director: Rvdo. D. Alberte Leiva Torreiro

– Departamento de Pastoral Xuvenil

Director: Rvdo. D. Luis Varela Castiñeira

– Departamento de Pastoral Universitaria

Director: Rvdo. D. David Varela Vázquez

– Departamento de Pastoral Vocacional

Director: Rvdo. D. Miguel Asorey Otero

DELEGACIÓN EPISCOPAL DE LAICOS, FAMILIA E VIDA

Delegado: Rvdo. D. Nicolás Susena Presas

DELEGACIÓN EPISCOPAL DO CLERO

Delegado: Rvdo. D. Xesús Anxo Fernández Aira

DELEGACIÓN EPISCOPAL PARA A VIDA CONSAGRADA

Delegado: P. Juan Antonio Fraile Gómez MMCCJ

DELEGACIÓN EPISCOPAL DE CARIDADE E ACCIÓN SOCIAL

Delegado: Rvdo. D. Antonio Negro Expósito

– Departamento de Pastoral penitenciaria

Director: Rvdo. D. José Río Ramilo

DELEGACIÓN EPISCOPAL DE PASTORAL DA SAÚDE

Delegado: Rvdo. D. Jorge Vázquez Freire

DELEGACIÓN EPISCOPAL DE MISIÓNS

Delegado: Rvdo. Jesús Manuel Santiago Vázquez

DELEGACIÓN EPISCOPAL DE PATRIMONIO E BENS INMOBLES

Delegado: Rvdo. D. Miguel Ángel Gómez Vázquez

DIRECTOR DO MUSEO DIOCESANO E CATEDRALICIO

Director: Prof. Dr. D. Marcos Calles Lombao

[Información en castellano]

Preparación do novo curso catequético

A situación actual permite retomar e continuar coa actividade catequizadora na parroquia, que é a casa común de todos os cristiáns e a casa da catequese por excelencia. Alí os nenos teñen a oportunidade de vivir e aprender, xunto con todos os crentes e cos catequistas, a alegría da fe e de crer en Xesús.

Vai seguir apoiándose e dando continuidade á experiencia nos fogares. Porque a catequese sempre comeza na casa. O fogar e a familia é o primeiro ámbito natural de crecemento e maduración da fe e, nel, os pais e avós son os primeiros catequistas.

O Equipo de Catequese de Galicia axudará a párrocos e catequistas a asegurar esta continuidade da catequese nas parroquias.

[Orientacións sanitarias e pedagóxicas]

[Explicación de lema e cartel]

Encontro da Irmandade Obreira de Acción Católica

Os grupos de Galicia da Irmandade Obreira de Acción Católica celebran o seu día o sábado 18 de setembro en Curtis (igrexa parroquial e A Raíña), cos seguintes actos:

11:15  Oración
11:30  Presentación do día – Tema: “Tendendo pontes, derribando muros”
12:15  Diálogo
13:15  Eucaristía presidida por D. Francisco J. Prieto, bispo auxiliar de Santiago
14:15  Xantar compartido
16:00  Actividade ĺúdica

Taller para noivos

O psicólogo Jesús Ramírez ofrece unha serie de recursos para vivir mellor o noivado a través deste taller: 5 principios básicos para unha boa relación de parella.

Día: venres, 24 de setembro

Hora: 19.30

Lugar: salón da Parroquia Santiago A Nova, Lugo

É necesaria a inscrición previa.

Fagamos mais sensible a presenza de Deus no mundo

Como!?. Continúa lendo. O amor pide presenza, porque o que non se ve, non se ama. A Deus xamais o viu ninguén. Con todo, é infinitamente amable. Aquí hai, pois, un problema. Como explicalo? A amabilidade a Deus, vénlle de dentro, pero a súa manifestación móstrase ao exterior.

O sol que nos aluma, é sinal de que Deus nos aman. O verde campo que nos alimenta con branco pan, é expresión de que Deus coida de nós. O aire que nos dá vida, é proba de que Deus nos valoranos.

Todas estas criaturas son “sacramentos” do amor divino, pero son inconscientes da súa sacramentalidade significativa. No medio destas manifestacións afectivas do divino amor, existe un ser, cuxa misión é corresponder conscientemente ao amor do Señor. Esta supercriatura chámase home e está elevada á categoría de fillo de Deus. Por todo iso, o seu amor debe ser cordial, consciente de que Deus amouno primeiro e de que, posto a amarlle, ámalle para sempre. Nada hai en Deus que lle impida amar aos homes, xa que, aínda sendo pecadores, non deixamos de ser fillos, nin El deixa de ser pai. A paternidade e a amabilidade son inseparables, pero necesitan manifestarse, para ser cribles. O sol e as estrelas, as fontes e os ríos… son “falas” do amor de Deus creador, pero non saben que o son. Valorámolos, porque os necesitamos, pero non llo agradecemos, porque non son conscientes de que son un agasallo de Deus nin que non poden deixar de selo. Aluman aos bos e aos malos; ás persoas e ás bestas; aos vexetais e aos minerais. Fan o que fan, sen poder deixar de facelo. A súa sacramentalidade amorosa vénlles imposta pola súa natureza, non por propia iniciativa, nin pola súa persoal vontade. A súa conciencia non condiciona a súa capacidade de dar gloria ao Creador. Non teñen liberdade para facer o que non fan.

Non é o caso das persoas: nós podemos condicionar a amabilidade do Señor, e, de feito, así o facemos en múltiples ocasións. No noso comportamento, a primeira palabra tena Deus, que nos chama á santidade. A última palabra témola nós, que coa nosa liberdade, podemos dicir si ou non ao proxecto do Señor. A vida dos cristiáns condiciona positiva a negativamente a imaxe do noso Deus. A través das nosas obras trasparéntase en maior ou menor contía, a bondade da divindade. Unha alma “santa” dá máis gloria a Deus que miles de almas mediocres. Os cristiáns somos a cara visible de Deus. Unha cara fermosa fai moi atraente á persoa que a ostenta. Os trazos horripilantes fana horriblemente fea e repelente. As consecuencias saltan á vista. As nosas actitudes condicionan o maior ou menor aprecio que as xentes teñen de Deus e da súa Igrexa. Polas obras valóranse as persoas e as institucións. Elas son os espellos nos que se reflicten os quilates valorativos das mesmas. Non sexamos cristais opacos que impidan ver a inmensa achega benéfica que Deus e a Igrexa fan á humanidade.

Que brillen as nosas obras ante os homes para que vendo o noso exemplar comportamento, dean gloria a Deus que está nos ceos, e se alegre o corazón dos cristiáns que cremos nel.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: