Festival da Infancia Misioneira

O venres, 24 de xaneiro, os nenos de Lugo participarán nunha xincana para reflexionar sobre a migración e a multiculturalidade

 A mediados de xaneiro celébrase a campaña da Infancia Misioneira, que este ano ten como lema: “Con Xesús a Exipto, en marcha!”. No seu momento a Sagrada Familia tivera que fuxir a Exipto. Baseándose neste tema, a Delegación de Misións organiza o venres, 24 de xaneiro a partir das 17.15 h no colexio María Auxiliadora de Lugo, un festival infantil no que os nenos, a través dunha xincana descubrirán a cultura exipcia e tratarán temas como as migracións, a multiculturalidade e todos aqueles retos aos que se enfrontan quen teñen que abandonar as súas casas e comezar de novo noutro país e ter que vivir no medio dunha cultura estranxeira.

Tamén como parte desta campaña, o misioneiro comboniano, Rafael Pérez, está a percorrer colexios e parroquias da Diocese no seu labor de sensibilización misioneira compartindo cos nenos as súas vivencias en distintos países de misión. O misioneiro Rafael Pérez, natural de Valencia, estivo en Togo e Sudáfrica; posteriormente en Centroamérica, en Guatemala e Costa Rica. Na actualidade presta os seus servizos no campo da inmigración en Granada. Está no proxecto de acollida, acompañamento, formación e inserción social dos inmigrantes que chegan á fronteira sur española.

Mesa redonda sobre a Palabra de Deus

O luns día 20, con motivo do Domingo da Palabra convocado polo Papa para o 3º domingo do tempo ordinario, tivo lugar un encontro no Seminario co tema “A fontalidade da Palabra de Deus”.

O párroco de San Francisco Xavier, Jesús Fernández Aira, foi o primeiro en intervir, e sinalou que a Palabra é fonte na vida eclesial cotiá, na catequese, na vida dos laicos, na oración (lectura orante da Palabra de Deus), no compromiso no mundo e na cultura.

A continuación, o Delegado de Misións, Jesús Manuel Santiago Vázquez, falou da tradución da Biblia, algo que está feito na actualidade a 430 idiomas (a 1144 linguas no caso do Novo Testamento). E presentou o labor dos relixiosos ao longo da historia, destacando a San Cirilo e San Metodio (linguas eslavas), os xesuítas (linguas de Asia), os misioneiros en América (traducindo a Biblia ao nahuatl) e en África (ao suahili).

Finalmente o comboniano José Rafael Pérez deu a súa visión do tema: a Igrexa nace da Palabra e da Igrexa xorde a misión. Á súa vez, na actividade misioneira resulta central a Palabra de Deus, e non se pode entender unha sen a outra. Para Rafael Pérez o mellor misioneiro non é o que ten máis coñecementos ou máis rectitude, senón aquel que viviu a experiencia do encontro co Amado e desde a verdade que hai na Palabra, transforma a súa vida.

Foi un acto organizado pola Delegación de Misións e o Movemento Bíblico.

[Subsidio para a celebración do III domingo do tempo ordinario]

[Subsidio para la celebración del III domingo del tiempo ordinario]

Encontro da pastoral penal de Galicia

O sábado 18 de xaneiro na Casa de Exercicios de Santiago de Compostela tivo lugar o VII Encontro interdiocesano de pastoral penal de Galicia. Este ano baixo o lema “Aprendendo a incluír” e coa asistencia do arcebispo compostelán Mons. Julián Barrio

A xornada iniciouse cun intre de oración e unhas palabras do bispo de Ourense Mons. Leonardo Lemos, para quen “non abonda que a Administración funcione ben, que funciona; os voluntarios acollen, acompañan, escoitan… Isto último é moi importante como paso previo ao diálogo”. Tamén sinalou que toda a dinámica xorde dos corazóns dos voluntarios tendo un punto de referencia: Xesucristo.

María Yela García encargouse dos relatorios “Ferramentas do Voluntariado de Pastoral Penal antes, durante e trala prisión”. Ela foi psicóloga do corpo superior de Institucións Penitenciarias e actualmente é Delegada da Pastoral Penal de Madrid. Nunha das súas intervencións, María Yela enumerou os puntos que identifican aos voluntarios da pastoral penal:

– Esperanza no cambio, ser axentes de perdón, de anuncio, axuda, gratuidade.

– Son testemuñas do encontro con Xesús

– Son o evanxeo que os demais coñecerán

– Non hai un encontro só entre dous senón entre tres: voluntario, persoa coa que está o voluntario (preso, vítima, familiar…) e Deus.

De esqda. á dta: Xoaquín Campo, María Yela, Mons. Julián Barrio e Mons. Leonardo Lemos

Acender unha candea

Quen non acendeu algunha vez unha candea? Non me refiro ás que se acenden nunha noite de apagamento, falo dunha candea acesa nunha igrexa ou capela.

Os motivos polos que se acende unha candea poden ser moi diversos, pero case todos eles teñen unha connotación relixiosa ou fan algunha referencia ao transcendente.

Cando visitamos un templo é frecuente que nos atopemos con lampadarios de moi variadas formas nos que se pode acender unha candea. Hainas de moitas clases, tamaños e materiais. O formato máis coñecido é o cirio vermello. Pero tamén hai lampadarios eléctricos, con candeas de led que imitan ás auténticas, e até os hai virtuais que nos permiten acender unha candea nunha páxina da internet. Mesmo existe a posibilidade de acender unha lampadiña a través do móbil. E xa non falamos das máquinas expendedoras de cirios, semellantes ás dos refrescos, que se atopan en moitos santuarios.

Cando dalgunha cousa hai tanta oferta é porque hai moita demanda. Nun mundo secularizado estraña que sigan proliferando e aparecendo novas formas de acender unha candea nos lugares de culto. Nas miñas parroquias baixou o número de persoas que comulgan, polo que tiven que dicirlles ás relixiosas que me envían as partículas que reducisen o envío mensual. Pero o que non descende, senón que aumenta, é o consumo de candeas.

Observo como algunhas persoas no medio da misa acórdanse de acender unha candea e levántanse sen ningún tipo de rubor, aínda que sexa no medio da consagración. E, se queremos que unha celebración teña éxito o mellor é entregar a cada participante unha candea acesa, e evitar posibles pelexas por non quedar sen unha.

Vendo este panorama posiblemente esteamos a facer algo mal. Por suposto que está ben acender unha candea, pero temos que saber por que o facemos.

Na Sagrada Escritura é doado ver como se fai referencia a Xesucristo como «a luz de mundo». Certamente esta imaxe define perfectamente a Xesús e á súa misión: O sol é o que mantén con vida o noso planeta e, do mesmo xeito, Xesús vén darnos vida iluminando as tebras que provocan o pecado e a morte. Por iso un dos símbolos que temos de Cristo resucitado é o Cirio Pascual, unha candea moito máis grande do habitual, que estreamos cada ano a noite da vixilia pascual e que simboliza a Cristo resucitado e a nosa fe nel, que debe estar viva como a chama dese cirio. Recoméndolles ler con tranquilidade o pregón que se fai a noite pascua á luz do Cirio Pascual.

Chegados a este punto, o sentido de acender unha candea creo que xa pode estar claro. As pequenas candeas que acendemos son unha copia do Cirio Pascual. Facémolo para que Cristo nos ilumine nese problema especial que estamos a padecer. Outras veces, a ofrenda dun cirio farémola polas necesidades dos demais, especialmente dos que están preto de nós.

Unha última cousa. Un cirio vermello aceso á beira do sagrario en calquera lugar de culto indícanos a presenza de Xesús Sacramentado dentro. Se é así, toca saúdo con xenuflexión, pois o Señor está en casa.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo en castellano]

Encontro sobre a Palabra de Deus

O luns 20 de xaneiro, con motivo do Domingo da Palabra convocado polo Papa para o 3º domingo do tempo ordinario, terá lugar un encontro no Seminario ás 8 da tarde, co tema “A fontalidade da Palabra de Deus”. Intervirán o párroco de San Francisco Javier, Jesús Fernández Aira; o Delegado de Misións, Jesús Manuel Santiago Vázquez, e o misioneiro comboniano José Rafael Pérez. É un acto organizado pola Delegación de Misións e o Movemento Bíblico.

[Subsidio litúrxico para o III domingo do tempo ordinario: Domingo da Palabra]

A %d blogueros les gusta esto: