Camiño do Corpiño

O Camiño do Corpiño, reinaugurado este ano, ten unha lonxitude de 19 quilómetros, é de dificultade media e faise en cinco horas. Parte do Pazo de Liñares e acaba no santuario do Corpiño. Os 19 quilómetros pódense partir en dous co centro en Madriñán.

Hai un selo de Facendo camiño por Lalín, que se pode timbrar en diferentes lugares ao seu paso. Un folleto informativo da ruta garda un espazo para os selos a levar a cabo polo menos ao principio, no medio e ao final do percorrido. Os folletos están dispoñibles na Oficina de Turismo, o Concello e Liñares.

Os peregrinos que xa camiñaban até o santuario poden seguir este itinerario máis protexidos do tráfico. Hai dúas pequenas variantes, para pasar pola capela das Mercedes en Anzo e evitar un pequeno tramo en costa para ir polo medio das casas.

Están colocadas 16 sinais noutras tantas igrexas do municipio con paneis informativos. Tres delas están nesta ruta do Corpiño. Ademais das tres igrexas -románicas- hai castros, produtos excelentes e como paraxe de interese os dous quilómetros pola carballeira de Agrazán.

O depredador do home

Os datos que xustifican o título deste escrito son os nosos incorrectos comportamentos que, en linguaxe catequética, denomínanse pecado. Para analizar a natureza do pecado, hai que ter presentes os datos da psicoloxía, da moral e da relixión. A teoloxía espiritual non pode prescindir destes datos e menos discrepar deles. Os datos dannos a coñecer a natureza do pecado, pero non abondan, porque unicamente con datos fanse avaliacións, pero non se sacan conclusións.

O coñecemento da magnitude do volcán de Palma sérvenos para calcular a contía de perdas que se están producindo no arquipélago canario; pero para tomar decisións non é suficiente coñecer a situación: requírese sentirse afectado por ela. Se isto é así, non é suficiente con que eu coñeza o que é o pecado e as súas consecuencias. Mesmo non abonda con que eu me considere pecador. Os ladróns aprópianse do que non é seu, pero non se consideran malos cidadáns inxustos cos demais e non se arrepinten de ser ladróns.

É necesario que eu me considere pecador, para que tome a decisión de arrepentirme de selo. Só cando o Señor dá ao home o sentir o seu pecado, percibe ao mesmo tempo, o misterio de Deus e o de ser un home inxusto, e adopta unha actitude de conversión.

O primeiro que experimenta o home ante o pecado, é tristeza. Por natureza, os humanos somos narcisistas: crémonos perfectos, limpos de toda culpa; e cando percibimos na nosa vida algunha mancha e engurra, psicoloxicamente, vémonos apenados ante nós mesmos. A nosa idolatría caeu polo chan, e isto dóenos, e a nosa existencia empápase de tristeza.

O segundo que o home experimenta é a súa culpabilidade. Presumimos de ser perfectos e cando pola nosa debilidade conxénita, tomamos conciencia de que quebrantamos algunha norma de bo comportamento, sentimos amargura polo prestixio que perdemos, e xorde en nós o sentido do arrepentimento. Con todo, tal arrepentimento aínda non é cristián, xa que neste sentimento, aínda non aparece ningunha referencia ao Señor. É un arrepentimento por medo ao castigo, pero non hai conversión a Deus, senón á lei, que pode sancionar o noso incorrecto comportamento.

Todos estes son modelos sutís de amor propio, contemplándonos a nós mesmos. Aquí non existe ningún sentimento relixioso do pecado, nin referencia algunha a Deus.

En terceiro lugar o pecador sente pena ao decatarse de que co seu mal comportamento, ofendeu a Deus. Precisamente porque o seu pecado é unha ingratitude a Deus que o perdoa e ségueo amando, máis que angustia, experimenta pena e esperanza, e xorde no seu corazón a compunción liberadora e os seus efectos. Pola compunción Deus faise presente no corazón do home como misericordia amorosa, e isto devólvelle a paz porque o Señor perdóao e acólleo como fillo.

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

Dous volcáns

Na actualidade hai 2 volcáns en erupción simultánea: un xeolóxico, nas paradoxalmente afortunadas Illas Canarias, con dinamismo devastador; e o outro sociolóxico, nas terras galegas, en xenerosa actitude solidaria.

Segundo os xeólogos, o centro da terra é un núcleo incandescente cuxas calorías periodicamente rompen a cortiza terrestre e coas súas erupcións de lava incandescente, devasta cidades; arrasa cultivos e sementa pobreza ao seu paso. Disto dannos constancia a historia do Vesubio, o Etna e a doutros volcáns que levan centos de anos en erupción continua ou interrompida, e nestes intres, o volcán que está a carbonizar a illa de Palma.

Non sabemos o tempo que supervivirá este inesperado contratempo nas Illas Canarias. Isto preocúpanos a todos. Pero non hai mal que por ben non veña, e ao socaire deste devastador volcán palmareño, cobra vida outro volcán sociolóxico: o volcán da fraternidade humana, adormecido nas últimas xeracións. Afortunadamente a erupción do volcán da fraternidade está a recobrar vitalidade nestas circunstancias: os Bancos abren as súas casas aos que perderon as súas; as ONGS prodigan as súas achegas aos que quedaron sen nada; moitos particulares choran cos que choran e comparten o seu pan cos que non teñen que comer…

O volcán da solidariedade levaba moito tempo inactivo, pero o triste evento das Canarias está a ser unha forte sacudida, para poñelo novamente en fraternal erupción. Isto resúltanos gratificante a todos, especialmente aos crentes. O volcán da fraternidade, xa fora inculcado por Xesús no Evanxeo, pero dá a impresión de que os humanos o tiñamos aparcado e substituímolo polo egoísmo e a avaricia persoal; antepoñendo o meu ao noso; o propio ao de todos; o individual ao colectivo… Pois, fagamos memoria e lembremos que Xesús dixo textualmente: “Este é o meu mandamento, que vos amedes uns a outros, como eu vos amei”. O mandato do Señor non se reduciu a bonitas palabras, senón que se sintetizou en eficaces comportamentos: Tiven fame e déstesme para comer…” “Cando, Señor?”. “Canto fixestes cun destes irmáns meus máis pequenos fixéstelo comigo”.

Deus fíxonos homes, para ter a quen amar, e encarnouse nos humanos para deixarse amar por nós. As oportunidades para realizar o plan de Deus, sáennos diariamente ao camiño, pero hai circunstancias nas cales o amor fraterno cobra especial urxencia. Esta situación está a facerse singularmente urxente con motivo do volcán de Palma. As carencias dos nosos irmáns canarios son voces que berran: “A túa casa debe ser casa para os que quedaron sen fogar, e o teu pan debe ofrecerse xenerosamente aos que non teñen que comer, e o gozo do teu benvivir debe enxugar as bágoas dos que choran, por quedar sen nada na vida…” Isto é poñer en activo o volcán da fraternidade, tantas veces aparcado pola nosa fe adurmiñada. Espertemos, pois, e traballemos para que a ninguén falte o necesario do que Deus deixou no mundo para todos.

Indalecio Gómez, cóengo da Catedral

[Artículo en castellano]

Domund 2021

O domingo 24 de outubro celébrase a Xornada Mundial das Misións, o Domund, co lema “Conta o que viches e oíches”. O papa Francisco lembra que, cando recoñecemos a presenza de Deus como Pai na nosa vida, podemos abrir o corazón para deixarnos tocar por El, permitir que cure as nosas cegueiras e ser capaces de compartir no día a día o que vimos e oído da man de Jesús. É o que fan os misioneiros.

OBXECTIVOS DO DOMUND

  • Explicar o labor evanxelizador nos territorios de misión e mostrar a vida das comunidades que constitúen as Igrexas novas.

  • Buscar fondos para manter á Igrexa neses territorios encomendados á Congregación para a Evanxelización dos Pobos.

  • Fomentar as vocacións misioneiras, que son algo de hoxe e de sempre, así como a formación e a oración misioneira de todo o pobo de Deus.

  • Dar a coñecer as Obras Misionais Pontificias e a súa función esencial para a animación e a cooperación misioneiras.

O programa “Polo camiño da fe” da Televisión de Galicia dedícase esta semana ás misións. Domingo 24 ás 9:45 h

A continuación, a Misa das 10:00 h. será retransmitida por TVG desde a igrexa de San Francisco Xavier (Lugo)

Ás 12:30 h. na mesma igrexa celébrase unha Misa cos misioneiros, e familiares, da Diocese de Lugo. E seguidamente haberá unha comida no salón parroquial.

[Materiais]

Formarse e informarse, tamén como cristiáns

A miña insistencia na necesidade de formarnos e informarnos como cristiáns non é unha teima só miña. Con moita frecuencia hai iniciativas de formación de cristiáns que se organizan desde outros ámbitos distintos á parroquia, como pode ser todo o que se nos ofrece desde a Diocese ou desde outras parroquias ou entidades.

Ademais, agora, é moi doado participar nestas sesións de formación a través de internet, aínda que é verdade que se perde a riqueza de compartir experiencias dos encontros presenciais.

Necesitamos formarnos para dar razón da nosa fe, coñecer a Xesucristo e á súa esposa, a Igrexa, aos que tantas veces acudimos ao longo da nosa vida. Temos que saber por que cremos e que cremos. Non serve a «fe do carboeiro» (crer ás cegas, sen pensar).

E necesitamos informarnos ben sobre as noticias que circulan sobre a Igrexa e algúns dos seus membros. Con frecuencia, as cousas son moi distintas de como nolas contan. Hai moitos bulos e verdades a medias que nos fan ter unha idea equivocada das cousas.

Se de verdade dicímonos cristiáns e somos membros da Igrexa, temos que coñecer ben a quen seguimos, Xesucristo, e o lugar no que o seguimos, a Igrexa.

Neste sentido, aos sacerdotes ofrécensenos sempre desde a Diocese unhas sesións de formación permanente sobre temas de actualidade, como o é este ano a cuestión da eutanasia. Desde hai uns anos, esta formación tamén está aberta aos laicos, polas mesmas razóns presentadas máis arriba.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo original]

A %d blogueros les gusta esto: