A familia, corazón da vida humana

O normal modus vivendi de todo bo cidadán debe ser a súa inserción no seo dunha familia.

Toda familia ben estruturada consta de tres elementos: a pluralidade de persoas, a convivencia delas no mesmo fogar, e a afectividade mutua entre todos. Unha persoa solitaria non é familia. O individualismo crea soidade. O fogar cuxos moradores non viven en comunidade, é a antítese dunha familia ben avinda. A ese fogar habería que chamarlle parada turística, casa de comidas, fonda no camiño…, pero fogar familiar non. Os membros dunha familia teñen que ser persoas vinculadas por lazos de consanguinidad ou, polo menos, integradas no novo fogar, por imperativos legais, segundo os cales pasan a ser membros dese novo fogar, cos dereitos e obrigacións dun familiar máis.

Os membros dunha mesma familia conservan as características intransferibles de cada unha delas: a paternidade, a afiliación, a fraternidade, etc.; pero todas estas connotacións intransferibles quedan absorbidas polo nome común da nova familia, que os aglutina a todos.

O ser membros dunha familia leva uns dereitos e unhas obrigacións das cales ninguén debe abdicar, se quere manterse como membro do fogar no que se integrou. É que o status de familia non se funda tanto nunhas disposicións xurídicas, canto no sangue que corre polas veas de todos os seus membros ou nuns compromisos sacramentais que cada un aceptou libremente ante o altar de Deus.

Estamos a asistir a unha progresiva degradación da familia: Moitos mozos non queren asumir un compromiso estable ante a sociedade; o número de divorcios e separacións crece de forma alarmante de día en día; as actitudes adulterinas e as parellas de feito están a adquirir carta de cidadanía; os valores relixiosos están ausentes de moitos fogares…

Ademais, desde o exterior está a librarse un ataque obstinado á institución familiar. Quéreselles recoñecer rango de familia a certas formas de convivencia, que difiren radicalmente do verdadeiro matrimonio. Desprézase a familia tradicional, acusándoa de frear o progreso, ponse trabas á libre elección de ensino para os fillos. Ante esta situación é necesario reaccionar e defender a familia de todos os axentes que tratan de degradala. A iso debemos dedicar as nosas mellores enerxías, porque a familia é un compromiso e unha tarefa de todos, e porque, se recuperamos a familia, estaremos a construír o futuro dunha comunidade humana libre, solidaria e xusta.

A iso axudaranos o exemplo da Sagrada Familia, modelo de todo bo comportamento. Naquel fogar, todo era paz e respecto mutuo. O Neno Deus valoraba a autoridade de San Xosé e a maternidade de María. San Xosé adoraba a Deus feito Neno e quería con amor venerable a María a súa esposa virxinal; e Ela era a gran responsable daquel exemplar fogar. Que nós lles imitemos e que eles intercedan polas nosas familias e as de todo o mundo.

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Cultivar a admiración

Ao principio parece que co namoramento todo é moi doado, tamén cultivar a admiración. Normalmente soemos destacar as cualidades da outra persoa, aminorar os seus defectos e mesmo atribuírlle cualidades que non ten. Pero logo coa convivencia, cos egoísmos particulares, parece que algunha desas cualidades, ou que nos parecían cualidades, xa nos moletan. Ou poñemos permanentemete o foco, a mirada, nos defectos do outro. Entón conseguimos unha mirada negativa.

Para transformar esa mirada, para cultivar a admiración, é importante estar actualizados onde está o outro e onde estou eu. Actualizarse en concreto das súas novas cualidades, das súas novas virtudes. Pois a xente vai cambiando. E tratar de recoñecelas, agrandalas, poñer o foco niso, facer un recoñecemento, unha valoración expresa para que mirada se transforme e nos saia de maneira natural. Así podemos descubrir que a parella vale a pena.

Cristina Bandín

Psicóloga colaboradora do Centro de Orientación Familiar Diocesano

Amor imperfecto

Non hai intimidade sen conflito e moitas veces cando temos que corrixir os defectos dos nosos fillos temos claro que debemos darlles oportunidades, que fagan as cousas doutro xeito, corrixilos. Pero cóstanos máis coa parella ou con outros adultos.Que podemos facer cos defectos?

Haberá defectos que teñan pouca importancia e que quizais poidamos pasar algo por alto, non reprochar constantemente; por suposto, non airealos con outras persoas. Intentaremos falar coa nosa parella.

Haberá outros máis complicados que requiran unha negociación, para ver como abordar a cuestión, en que momento, e presentar alternativas.

E haberá outros defectos que requiren un límite porque o outro necesita ser amado como el necesita, non á miña medida. Se hai cousas que sobrepasan a saúde da persoa, que sobrepasan o seu benestar, como poden ser as adiccións, o xogo ou moitas outras cousas… necesítase un límite claro.

Os conflitos cos que se leva pelexando moito tempo e que non somos quen de afrontar, o mellor é pedir axuda canto antes para poder chegar con forzas á terapia e buscar solucións e non chegar esgotados.

Cristina Bandín

Psicóloga

Transcrición de vídeo do Centro de Orientación Familiar Diocesano

A familia do mañá

Nada máis comezar estas liñas, dubidei se titulalas coa frase arriba consignada: “A familia do mañá” ou “O mañá da familia”, pero enseguida decateime de que o significado de ambas as expresións é tan sinónimo, que calquera das dúas vale para sintetizar o que me propoño dicir sobre o futuro das nosas familias. Cada lector escolla a que crea máis axustada ao tema.

Para acertar na opinión da sorte que espera á familia do mañá, ocórreseme mirar ás árbores dos nosos bosques: na súa floración recréanse os nosos ollos; dos seus froitos comprácense os nosos padais; pero córrese o perigo de esquecer que a achega destes produtos débese ás raíces. A carencia de raíces impide que a árbore produza follas, flores e froitos. As raíces condicionan a vida e a produtividade da árbore. Isto é aplicable ao dinamismo das familias.

En cada fogar conviven varias xeracións: avós, pais, fillos, netos…; e entre eles existen múltiples interdependencias: a experiencia dos avós enriquece a vida dos fillos; a fortaleza dos pais garante o crecemento e a madurez dos mozos, e a inocencia dos nenos rexuvenece a ancianidade dos maiores. Nunha palabra, o comportamento das xeracións de hoxe condiciona as condutas das xeracións do mañá. Nós somos as raíces das futuras xeracións. De nós depende o mundo do mañá.

Convenzámonos diso e no canto de seguir xulgando condenatoriamente ao mundo de hoxe, sintámonos responsables da historia vindeira, e capacitémola para que o seu talante sexa un clima de verdade, de xustiza e de fraternal convivencia. E debido a que os homes de hoxe somos os condicionantes dos homes do mañá, esforcémonos por acrecentar a herdanza de bos costumes que nos legaron os nosos maiores, para que das nosas raíces broten abundantes árbores portadoras dunha política que coide do progreso social dos pobos; dunha educación máis rica en verdades e en valores, e duns cidadáns máis homes e máis cristiáns. Pero para que estas raíces produzan tales froitos, tamén elas requiren certos coidados que as capaciten para transmitir á árbore que brote delas, fertilidade produtora de ricos froitos. No deserto a vexetación morre por falta de rega. No país dos eternos xeos, as plantas non dan froito porque a savia conxélase nos vasos da súa ponla, e na terra de lume, os múltiples incendios forestais devastan os bosques e converten o chan en fatal desolación.

Aplíquese esta sinistralidade ás nosas familias. E comprobaremos que os efectos son semellantes. No fogar no que falte a auga dunha paternidade responsable, non poden crecer sans costumes, e alí onde falte o exemplo testemuñal dos maiores, xorde a corrupción ambiental. Para evitalo, Xesús pide a nosa cooperación dicíndonos que sexamos “Luz e Sal” para os nosos contemporáneos. Aceptemos, pois, este reto do Señor, e das nosas mans sairán unhas familias máis auténticas e o mañá será mellor.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo S. I. Catedral Basílica de Lugo

[Artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: