Déixenme falar das misións

Déixenme lembrar ás xentes encantadoras de Burundi e Rwanda, coas que chorei, sorrín e esperei, durante 21 anos, 1973-1994.

Chorei ao atoparme con centos de persoas que carecían de case todo: medicamentos, escolas, auga limpa, alimentos, camiñando cos pés descalzos, durmindo no chan sobre unhas esteiras… Chorando, si, porque non podiamos chegar a todos.

Sorrindo e festexando a construción de escolas, a mellora de vivendas, a construción de centros de saúde e dotación de medicamentos, repoboación de árbores, cooperativas, escolas artesanais (carpintaría e albaneis) e fogares de formación de mozos: costura, cociña, atención familiar.

Os espazos aos que son nomeados os misioneiros polos seus bispos cambiaban en poucos anos. A súa ausencia polas guerras devolvía ás xentes ás súas estreiteces. “Vós sodes a nosa voz, non vos vaiades“.

Como era posible este necesario cambio social?: grazas a Cáritas nunca faltaba nas reunións parroquiais un relato dos necesitados: anciáns, viúvas, orfos, enfermos. Para eles alimentos e axuda no traballo dos seus pequenos hortos. En Cáritas diocesanas atopábanse medicamentos, roupas, alimentos. Todo facilitado por Cáritas internacional (aceite, millo, trigo troceado, fabas, leite en po…).

Viviamos en esperanza. Escribir a Mans Unidas e esperar resposta era unha garantía de que chegaría algo/moito; e así chegaron axudas para mellora de vivendas, escolas, salas polivalentes, traída e depósitos de auga, medios de transporte, iluminación con placas solares en centros comunitarios, granxas…

A presenza do misionero era reflexo da alegría do Evanxeo. Sentiámonos moi a gusto con aquelas xentes que chamabamos os nosos irmáns.

Ofrecémoslle o que constrúe a humanidade: o valor das súas vidas ante Deus, a oferta do perdón dun Pai cheo de misericordia e bondade, a novidade do Evanxeo fundado na vida e mensaxe de Xesús.

A súa resposta á graza manifestábase nun desbordamento de festa na Pascua de cada ano cos centos de bautizados logo de tres anos de preparación. A graza de Deus non caeu en balde.

Se houbo desordes e mortes non foron causados polos crentes senón por brotes incomprensibles de egoísmo.

Grazas, misioneiros de Lugo. Grazas aos amigos das misións pola vosa proximidade.

Fray José Estévez Iglesias – mercedario en Sarria

Xornada interdiocesana de animadores de pastoral xuvenil

O sábado 21 de outubro no Colexio María Auxiliadora de Lugo será a Xornada Interdiocesana de Animadores de Pastoral Xuvenil de Galicia, ocasión para achegarse á realidade do Sínodo dos Bispos: “Os mozos a fe, e o discernimento vocacional”. O Rvdo. João Chagas, responsable do departamento de Mocidade no Vaticano informará da realidade mundial da pastoral xuvenil. Tamén haberá varios talleres que intentarán responder a varias preguntas: como chegar aos mozos que non veñen? Como mellorar a proposta pastoral cos que temos? Que ofrecerlles unha vez que termina a iniciación cristiá?

Finalizarase cun concerto, magazine, entrevistas….

Horario:

  • 10:00 – Acollida

  • 10:30 – Oración

  • 11:00 – Relatorio do Rvdo. João Chagas

  • 12:30 – Talleres

  • 14:00 – Comida

  • 15:30 – Magazine

  • 18:00 – Celebración eucarística na Catedral

  • 20:00 – Concerto – oración de Rosa Cruz na igrexa de San Pedro

Peregrinación a Santiago da Parroquia de San Antonio (Lugo)

O 15 de outubro culmina o Camiño de Santiago que organiza desde o pasado mes a Parroquia San Antonio de Padua, de Lugo. Os sábados un grupo de persoas con idades comprendidas entre os 2 e os 82 anos estiveron facendo unha etapa do Camiño Primitivo.

O 14 de outubro faise a etapa Santa Irene – Monte do Gozo. E tras pernoctar no Monte do Gozo, fai a etapa final ata Compostela, onde se asistirá ás 12 h á Misa do Peregrino.

Para as persoas que non fan a peregrinación a pé pero desexen participar en devandita Misa haberá un autobús desde Lugo o día 15.

Ultreia Diocesana

O 15 de outubro o movemento Cursiños de Cristiandade (MCC) celebra unha Ultreia Diocesana na Casa de Exercicios (R/ Bispo Ona de Echave, 14). É unha festa para animarse entre todos de maneira comunitaria a continuar a misión, a semente que depositou o Señor no corazón dos cursillistas, renovar o impulso evanxelizador. Invítase tamén a cantos queiran coñecer Cursiños de Cristiandade e madurar a fe.

Programa:

  • 11.00 Conferencia: “Evangelii Gaudium, un novo estilo para evanxelizar”, Luis Varela Castiñeira, Consiliario Diocesano de MCC

  • 12.00 Reflexión persoal

  • 12.30 Diálogo

  • 13.00 Eucaristía

  • 15.30 Asemblea

Unha voda e un traxe

A parábola do próximo domingo é unha tanto estraña e un pouco complicada de comprender. Sorprende moito o seu final, aínda que non tanto o que Xesús quere transmitirnos.

Un rei invita aos seus amigos á voda do seu fillo, pero estes non aceptan a invitación. O rei enfádase e manda aos seus criados que inviten a todos os que atopen polos camiños, malos e bos. Ata aquí non hai nada que obxetar, máis ben todo o contrario: un rei que se achega ao seu pobo e dálles a todos a oportunidade de participar na voda do seu fillo.

O problema vén cando algún dos invitados vai sen traxe de festa e é reprobado polo rei. Ninguén pensaría que invitando a todos, bos e malos, ricos e pobres, o rei fose chamarlle a atención a un que tiña traxe de festa.

Esta parábola é a historia dun pobo que se pode repetir en calquera momento e da que nós tamén podemos ser protagonistas.

Ao longo de moitos anos Deus enviou aos profetas coa mensaxe que invitaba á voda do seu fillo, Xesucristo. Unha voda preparada con moitos traballos e sacrificios. Pero aqueles mensaxeiros non foron ben recibidos e algúns asasinados. Por suposto que aqueles invitados do primeiro momento non quixeron asistir á voda.

Noutro momento o Señor fai partícipe desta voda a todo o mundo, xa non só aquel pobo escollido. Pero a invitación esixe aos invitados o esforzo de aceptar as condicións daquel banquete: ir con traxe de festa.

O día do noso bautismo déusenos a todos un traxe de festa, unha vestidura branca e limpa sen ningún tipo de mancha, signo da nosa dignidade de cristiáns e de fillos de Deus. A nosa tarefa, desde que alcanzamos o uso de razón, é manter ese vestido branco e limpo. É inevitable que se ensucie con máis ou menos frecuencia, pero o mesmo Cristo derramou o seu sangue para que podamos lavalo nela.

Polo tanto, non hai escusa para non ir á voda ou non levar vestido de festa: temos un traxe branco que nos foi dado gratuitamente e temos a forma de lavalo cando se ensucie. Deus previuno todo.

O evanxeo do vindeiro domingo, con todo o que ten de advertencia, énchenos de consolo. Deus conduce a historia a un final feliz; o seu amor é universal e esténdese a todos os homes, sen excepcións e ata preferindo aos desherdados deste mundo. A nosa vida é unha preparación alegre para ese encontro con Cristo, quen xa nos deu a súa graza e quere que a conservemos vivindo a caridade. Así, recordémonos uns a outros o gran amor que Deus nos ten e axudémonos a preparar ese gran encontro con El.

Miguel Ángel Álvarez

Falando baixiño, nº 161

Imaxe: cathopic.com

%d bloggers like this: