A comuñón interdiocesana

 

familia

Desde fai máis de 20 anos oín a xente queixarse de que na Igrexa somos poucos, que cada vez hai menos persoas dedicadas á pastoral, son máis maiores… Certamente é así. En concreto, no campo da pastoral familiar (PF), os retos actuais fan inviable permanecer no modelo co que se traballou ata agora. Polo menos… se desexamos dar unha resposta real e significativa. Cómpre  emprender novos camiños. E creo que un é o da comuñón interdiocesana.

A maioría das dioceses españolas non contan xa cos recursos humanos e/ou económicos que serían necesarios para afrontar as esixencias actuais ante as que nos coloca a PF. Atreveríame a dicir que este é o caso dun 80 ou 85 % das dioceses. Soas, illadas, traballando como illas -malia que non o son-, non poden afrontar estes retos. Quizais estean conseguindo, con sorte, afrontar algún ou algúns deles; pero a PF non pode axudar ás familias se está compartimentalizada. Na PF non é posible axudar aos noivos se non se axuda ás familias; ou axudar aos fillos sen axudar aos pais. Non nos consolemos con parches. Xa non funcionan. As familias merecen máis. Necesitan máis. Unindo os recursos económicos e especialmente ás persoas coas que conta cada diocese -traballando unidos-, buscando xerar proxectos conxuntos, compartir recursos, apoiarse mutuamente… abriremos un novo camiño con novas posibilidades.

Por exemplo, se unha zona conta cun bo perito-psicólogo, este podería colaborar con varios tribunais eclesiásticos que non teñan moitas causas. Os COF de dioceses próximas poderían compartir algúns profesionais que se desprazasen unha vez á semana a outro COF, e mellorar así a atención ás familias. A organización dunha xornada de formación en PF, cun relator excepcional, ben organizada e suscitada con ilusión, podería facerse coordinadamente entre cidades ou dioceses veciñas, facilitando que todos se sintan invitados -en particular as familias- e xerando unha asemblea máis enriquecedora e ampla. A PF hoxe necesita persoas dedicadas a tempo completo e específicamente formadas en determinados campos; quizais non é posible afrontar este reto en solitario pero si coa unión varias dioceses.

Fai unhas semanas, María Álvarez de las Asturias publicaba no seu blog, na web de Alfa y Omega, unha entrada titulada “Unificar a Pastoral Familiar”. Nela apuntaba a necesidade de buscar unha maior comuñón e coordinación intradiocesana. Non podo estar máis de acordo con ela. A comuñón intradiocesana é imprescindible. Soamente sendo familia poderemos axudar ás familias. Pero o que desexo suscitar aquí é que a comuñón intradiocesana é unha meta necesaria pero non suficiente. Quizais o fose no pasado, aínda que supuxese unha redución de horizontes. Actualmente, suscitar a PF coma se cada diocese fose unha illa, autónoma, independente… supoñerá para o 80 % das dioceses verse abocadas a un progresivo declive. Pola contra, creo sinceramente que abandonar esta posición autosuficiente podería supoñer un novo camiño cheo de grandes e fermosos froitos. Porque os retos da PF hoxe só poden afrontarse se as dioceses empezan a tomar, con determinación e valentía, decisións de gran calibre. E a enerxía e claridade necesarias para dar certos pasos só é posible atopalas no seo da confianza que xera a comuñón.

Martiño Rodríguez González

Doutor en Psicoloxía, director do COF diocesano de Lugo

(Artigo publicado orixinariamente en Alfa y Omega, n. 984)

Xornada de Axuda á Vida

O 2 de abril no Seminario Diocesano de Lugo organizouse unha Xornada de Axuda á Vida na que interviñeron o sacerdote tinerfeño Juan Carlos González Álvarez (O coidado da vida na vida da parroquia) e a xinecóloga Helvia Temprano (O agasallo da vida: indicadores de fertilidade, aplicacións prácticas)

 Tamén houbo unha mesa redonda na que se presentaron entidades de Apoio á Vida en Lugo:

Rosa Proxexto Anxo

Rosa Cruz falou do Proxecto Anxo. Ademais de 2 médicos, 1 enfermeira e un avogado, contan cunhas figuras propias: o rescatador, que primeiro dá a noraboa á muller embarazada (ás veces é a 1ª vez que a muller recibe esa felicitación) e atende, por exemplo, a mulleres que teñen medo a perder o traballo. Outra figura é o facilitador, que orienta á muller sobre os recursos dispoñibles en Cáritas, no Centro de Orientación Familiar Diocesano… E o anxo vai ofrecendo a experiencia de fe.

Pretenden poñer en marcha o programa “Parroquias pola vida”, co cal asentarían este Proxecto Anxo en parroquias da Diocese de Lugo.

Emilia Mtnez

Emilia Martínez comentou que Providav Lugo leva atendidas a máis de 50 familias (en total 60 bebés) con atención material e espiritual. Entre os casos que levan hai bastantes de mulleres moi novas, normalmente de familias desestruturadas. Denuncian que os traballadores sociais encamiñan á muller embarazada cara ao aborto, e se deciden ter o fillo, practicamente deixan de atender o seu caso.

Este acto estivo organizado pola Delegación de Pastoral Familiar en colaboración coa Fundación COF Diocesano de Lugo

Actos polo 3º aniversario do Centro de Orientación Familar Diocesano

COF diocesano 3 aniversario

O día 23 de febreiro no salón de actos do Seminario Diocesano celebrouse o terceiro aniversario do Centro de Orientación Familiar Diocesano de Lugo (COF). Os actos comezaron coa presentación da memoria de actividades do COF por parte do seu director Martiño Rodríguez, e do presidente da Fundación COF, Mons. Alfonso Carrasco. Tamén interviron o Subdelegado do Goberno, Ramón Carballo, e o Xefe territorial de Política Social, Alberto Linares Seguiu unha conferencia do Bispo Auxiliar de Santiago de Compostela, Jesús Fernández: “A familia: fogar da misericordia”. Nela comezou sinalando as sombras nas que vive a institución familiar en diversos aspectos (socioeconómico, educativo, relixioso…) para despois orientar en torno á posibilidade de paliar tales sombras a través da misericordia.

COF diocesano 3 aniversario 3

(As fotos son de Miguel Castaño)

Abuso sexual infantil, aborto e agresións

Os que nos dedicamos á psicoterapia sabemos que cando unha persoa senta na nosa consulta pode aparecer calquera cousa no seu relato: abuso infantil, maltrato, violencia intrafamiliar, autolesións, ideas suicidas, unha violación, etc. Dá igual que poida ser alguén aparentemente feliz (sempre riseiro) ou que nos pareza que ha ter moita sorte (éxito persoal e profesional); o sufrimento que unha persoa pode gardar dentro de si é enorme.

Detrás da fachada de persoas que parecen felices habita, ás veces, un gran sufrimento. E, a miúdo, é vivido en soidade. Porque non é doado atopar un lugar no que un se vexa suficientemente seguro como para contar certas cousas. Con todo, a experiencia dinos que cando compartimos ese sufrimento e somos acompañados, somos máis felices e capaces de tomar decisións que nos conducen a un lugar mellor.

É o caso de N., un home de 42 anos, casado, con dúas fillas, que repetidamente sufriu abusos dun tío cando era neno. Ou a historia de A., unha muller de 56, empresaria, católica practicante, á que todas as súas amigas admiran e que, con todo, non deixa de lembrar o día en que lle fixeron crer que non podía ter ao seu cuarto fillo, e abortou. Agora todo o mundo dille que foi a súa decisión, que non pense máis niso, e que pase páxina. Ou a vida de C., na que un pai alcohólico moi violento (que a maltrataba a ela, aos seus irmáns e á súa nai) e unha violación por parte dun primo aos 17 anos, supuxo un mes na Uci por un intento de suicidio.

Tras un ano acudindo a terapia, C. dinos: «Eu tiña as miñs reservas, pero descubrín que a Igrexa si se preocupa de min. Acudín a outros sitios, pero o que atopei aquí non o atopei en ningún outro lugar». C. nunca pensou ir a un psicólogo. Parecíalle que a súa axustada economía non lle permitía `quitarlle’ aos seus fillos 50 ou 60 euros (o que un psicólogo custa de media en Lugo, por sesión), para ir pasar o tempo». Agora, grazas a unha beca do COF Diocesano e medio ano despois de recibir a alta, di: «Eu sei que comigo perdían diñeiro. Sei que a Igrexa regaloume algo que custaba moito máis do que eu achegaba por cada sesión. Considérome unha privilexiada. No COF Diocesano hai profesionais de primeiro nivel e é un centro acreditado pola Xunta».

Desde fai tres anos C., N., A. e outras 297 persoas beneficiáronse dos servizos do COF Diocesano de Lugo, unha Fundación do Bispado que realizou máis de mil sesións de orientación ou terapia, e que axudou de forma directa a outras 600 persoas a través das súas actividades formativas. Así pois, o lugar onde algúns percibiron a seguridade suficiente como para contar os seus sufrimentos e o lugar no que foron acompañados nun proceso que lles axudou a ser máis felices e capaces é a Igrexa Católica.

Martiño Rodríguez

Director do COF Diocesano de Lugo

Ciclo de conferencias sobre as persoas maiores

Copia de conferencias maiores galego

O salón de actos de Afundación, pza de Santa María, Lugo, acolle 3 conferencias que programa a Fundación Centro de Orientación Familiar Diocesano de Lugo.

O 27 de maio, de 19:15h a 20:15h, o profesor da Universidade de Santiago, Carlos Dosil dará 10 ideas para alcanzar o benestar na terceira idade.

O xoves 28 de maio, á mesma hora, o xeriatra do HULA, José Ramón Martínez Calvo “Envellecemento activo. Diálogo aberto cun xeriatra experimentado”.

E o día 29 a doutora en Filosofía e CC da Educación, Consuelo Santamaría tratará o tema: “Do lamento á esperanza. Vivir o dó e o sufrimento con sentido”.

%d bloggers like this: