II Xornada Mundial dos Pobres

No lema da Xornada, «Este pobre berrou e o Señor escoitouno» (salmo 34, 7), móstrase un modelo preciso da actitude ante pobres coa súa dignidade atropelada: abrir os nosos oídos ante o seu clamor, pornos ao seu servizo, converténdonos en instrumentos nas mans de Deus para que se recoñeza a súa presenza e a súa salvación. Neste encontro, non somos nós os protagonistas, senón que o son o Señor e os pobres, nun fermoso intercambio no que Deus utilízanos como canles para comunicar o seu amor aos pobres e estes convértense nos nosos evanxelizadores ao iluminarnos coa súa vida e chamarnos á conversión.

Coa Xornada Mundial dos Pobres non se trata de facer unha colecta máis en favor dos pobres. Tampouco é cuestión de facer algo «polos» pobres, senón «cos» pobres.

Os obxectivos da Xornada

– Redescubrir o valor de estar xunto ás persoas máis pobres e vulnerables das nosas comunidades, a través da oración comunitaria e a comida compartida do domingo, o banquete da Eucaristía, como expresión da mesa compartida en familia.

– Seguir o exemplo da primeira comunidade cristiá que perseveraba no ensinado por Xesús, na comuñón, na fracción do pan e nas oracións, aprendendo a vivir unidos e compartindo os bens.

[Materiais]

Pobreza herdada!!!

A algúns sorprendeulles o Informe FOESSA de Cáritas do 7 de abril de 2016 por afirmar que a pobreza se está herdando, xa que o 80 % de nenos pobres serano tamén de adultos, cousa polo demais totalmente lóxica, xa que a riqueza tamén se está herdando con “tódalas da lei”, e non se prevé que iso deixe de acontecer no futuro inmediato. Se a riqueza se herda con tódalas garantías do dereito, é de supoñer que aos pobres non lles queda outra alternativa que herdar tamén a pobreza, que xeralmente irá en aumento.

Que a riqueza se concentra nunha minoría, que cada vez ten máis parte da renda mundial, á vez que ós pobres lles toca cada vez menos desa renda, é algo constatado en moitos estudios económicos. A modo de exemplo no libro La secesión de los ricos de A. Ariño e J. Romero afírmase:

“O ingreso medio do 10 % máis rico da poboación mundial é aproximadamente nove veces o do 10 % máis pobre, mentres que era de sete veces fai vinte e cinco anos”. (p. 31)

“No 2013 os que posuían menos de 10.000 dólares eran o 68,4 % da poboación mundial e en 2015 son o 71 %, repartíndose un mesmo volume de riqueza: o 3 %. Idéntica porción da tarta para un maior número de persoas, posto que en datos absolutos pásase de 3.207 millóns a 3.386. Á súa vez, o 0,7 % máis rico en 2013 (32 millóns) posuía o 41 % da riqueza e en 2015 (34 millóns) dispón do 45,2 %”. (p. 54)

Neste contexto hai que entender que o Papa Francisco convoque aos católicos e á toda a humanidade á loita contra a pobreza. Con esta finalidade fixo un chamamento á “I XORNADA MUNDIAL DOS POBRES”, este pasado 19 de novembro. Para dar impulso á xornada publicou o 13 de xuño de 2017, Memoria de San Antonio de Padua, unha mensaxe. S. Antonio é un santo franciscano que combateu a usura e a explotación dos pobres e os franciscanos pronto puxeron en marcha institucións de crédito ao servizo dos pobres, os Montes de Piedade.

O Papa é consciente da realidade antes descrita ao afirmar: “Hoxe en día, desafortunadamente, mentres emerxe cada vez máis a riqueza descarada que se acumula nas mans duns poucos privilexiados, con frecuencia acompañada da ilegalidade e a explotación ofensiva da dignidade humana, escandaliza a propagación da pobreza en grandes sectores da sociedade enteira…” (nº 5)

Na súa mensaxe fai referencia ao exemplo dos apóstolos que elixen os diáconos para atender aos pobres, e a que ninguén pasaba necesidade entre os primeiros cristiáns (Feit. 6,3 e 2,45). Apela ao exemplo de Francisco de Asís de estar entre os pobres. Igualmente na mensaxe lembra que o Noso Pai é a oración dos pobres: “…O Pai Noso é unha oración que se di en plural: o pan que se pide é «noso», e isto implica comuñón, preocupación e responsabilidade común. Nesta oración todos recoñecemos a necesidade de superar calquera forma de egoísmo para entrar na alegría da mutua aceptación” (nº 8)

Na vida sociopolítica é frecuente atopar actuacións feitas en favor dos pobres pero sen contar con eles, por iso escribe Francisco: “Non pensemos só nos pobres coma os destinatarios dunha boa obra de voluntariado para facer unha vez á semana… deberían introducirnos a un verdadeiro encontro cos pobres e dar lugar a un compartir que se convirta nun estilo de vida…” (nº 3).

A loita cos pobres pola súa promoción para ser efectiva require escoitar o seu berro, comprometerse efectivamente con eles xerando un desenvolvemento real a fin de xerar un cambio histórico, como lembra o Pontífice.

O Papa Francisco quere que esta Xornada teña unha vinculación directa coas outras Xornadas Pontificias: “Quixera que, ás outras Xornadas Mundiais establecidas polos meus predecesores, que son xa unha tradición na vida das nosas comunidades, se engada esta, que aporta un elemento delicadamente evanxélico e que completa a todas no seu conxunto, é dicir, a predilección de Xesús polos pobres.” (nº 6).

Se os cristiáns non vivimos con máis seriedade a solidariedade cos pobres, a culpa non está no Maxisterio por non urxir a este compromiso, se non na nosa fraxilidade, comodidade ou egoísmo.

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas

Xornada Mundial dos Pobres

O 19 de novembro celébrase a I Xornada Mundial dos Pobres, que ten como obxectivos:

Decatarse da presenza dos pobres que están ao noso carón. Máis que ser os excluídos, son o testemuño da proximidade do Reino de Deus que nos interpela.

Coñecer a pobreza para tratar de atopar modos de compartir; e crear relacións.

Favorecer unha cultura que considere os bens materiais como “dons” que se deben redistribuir e así poder exercer a xustiza económica. O cristián non pode quedar calado ás inxustizas do mundo, ante o consumismo, a explotación dos recursos naturais; ante decisións económicas que escravizan os pobos.

[Materiais sobre a Xornada]

O Comedor San Froilán é unha das institucións que se ocupa na Diocese do sustento alimenticio e de dar unha cobertura asistencial, atendendo as necesidades básicas e contribuíndo a que os empobrecidos superen a súa situación.

Durante o pasado ano ofrecéronse 35.000 comidas, o 60% delas foron servidas a domicilio a familias necesitadas.

Do Comedor San Froilán faise cargo unha fundación da Diocese e a xestión cotiá (de luns a domingo) lévana as Fillas da Caridade. Non se conta con financiamento público, senón cos recursos propios da fundación e a solidariedade de empresas e particulares. Unha forma de colaboración dos particulares é o apoio como voluntarios: xa hai 25 pero non viría mal que se sumase alguén máis.

Día internacional para a erradicación da pobreza

10-outubro-dia-17-contra-a-pobreza-copiar

Con motivo de ser o 17 de outubro o Día internacional para a erradicación da pobreza, Cáritas, Confer, Mans Unidas e Redes convocan unha concentración o devandito día ás 18h na Praza de Santa María de Lugo.

Neste día denúncianse as causas da pobreza e lánzase unha mensaxe aos representantes dos cidadáns: acabar coas causas da pobreza é posible. 

O día 17, co afán de enfocar as causas que orixinan pobreza e desigualdade, Cáritas, Mans Unidas… reivindican frear o avance de acordos comerciais como o TTIP (Asociación Transatlántica de Comercio e Investimento), que se están negociando ás costas da cidadanía. Eses acordos son unha das principais ferramentas causantes das pobrezas, das desigualdades.

Non é só cuestión de diñeiro

 No Ángelus do pasado domingo 24 de xaneiro, o Papa Francisco explicaba como o Evanxeo transforma a sociedade e exhortábanos a «evanxelizar aos pobres», e non dar só axuda en clave social ou política.
Alégrome moito de que o Papa falase nestes termos e con esta claridade. Falamos de pobres, inmigrantes, refuxiados… pero confundimos os termos e, sobre todo, as estratexias de actuación, esquecendo os efectos positivos da presenza de Deus no medio do mundo a través do Evanxeo e da celebración sacramental da fe.
Todos estamos de acordo con que estas palabras non debesen existir no dicionario. Máis ben, non deberían existir persoas ás que aplicar estes cualificativos. Por desgraza non é así. Nunca tanto se falou dos marxinados e nunca estivemos tan sensibilizados con estas situacións tan dolorosas. Os novos medios de comunicación, a globalización e a actual situación económica influíron para que a nosa conciencia reaccione -ás veces de maneira pasaxeira- ante o panorama actual.
Tampouco se pode meter dentro do mesmo saco a todos os marxinados. Preséntanse casos moi distintos. Desde Occidente tratamos de arranxar todo isto só con achegas económicas pero non é suficiente e, na maioría dos casos, tampouco é o mellor. Estou convencido de que axudar a algunhas persoas a saír da súa situación unicamente con diñeiro non é o mellor nin o máis eficaz.
Falo desde a autoridade que me dá o atender o despacho de Cáritas da parroquia e o coñecer de primeira man a situación dos que chegan pedindo unha axuda. Non fago este labor só xa que hai voluntarios que axudan moito.
Pódese dicir que en moi poucos casos son problemas meramente económicos. Estes casos solucionaríanse facilmente, pois a parroquia dispón de recursos suficientes para eles. Estamos a falar de persoas con pensións moi pequenas, con algún membro da familia en paro, inmigrantes que tiveron un gasto excepcional… que veñen a Cáritas un par de veces ao ano ou cando están apuradas de verdade, pero a maior parte do ano viven dos seus propios recursos e esforzos.
Os casos restantes podemos dicir, con pena, que son casos perdidos e a solución non pasa por unha achega económica por grande que esta fose. Non se cura un cancro con aspirinas. A cuestión é saber por que se chegou a esta situación e tentar arranxar o problema na orixe, pero isto non lle interesa a ninguén, quizais porque non dá votos. Venden moito máis unhas grandes cifras para asuntos sociais nos orzamentos xerais das Administracións Públicas que propor outras medidas máis efectivas, pero menos populares.
Facendo unicamente curas de urxencia, sen denunciar e sanar a orixe da enfermidade, os afectados nunca recuperarán a saúde integral.
Outro caso distinto é o dos inmigrantes e refuxiados. Nós temos que atendelos como quen acolle a un irmán que vive na mesma “casa común” (encíclica Laudato Si’). O coidado desta casa pasa, en primeiro lugar, por coidar aos da mesma especie, os nosos irmáns.
As causas polas que teñen que fuxir dos seus países de orixe non dependen, polo menos directamente de nós. Nestes casos estamos a falar de complicados problemas históricos e económicos que lles correspondería solucionalos aos organismos internacionais. Pero todos podemos e debemos denunciar as causas e consecuencias destas situacións “caia quen caia” e sendo “a voz dos sen voz”.
Se se fixan, na columna de hoxe case non mencionei para nada a Deus nin á relixión. Mantíveno á marxe. Quizais o mundo fai o mesmo e por iso chegamos a estas situacións tan tristes.
Miguel Ángel Álvarez Pérez
Párroco de San Froilán

A %d blogueros les gusta esto: