A Nosa Voz

Evento que une a promoción do viño co patrimonio eclesiástico

Tras o éxito da cata de viños organizada o ano pasado no claustro da Catedral de Lugo esta semana acolle un dos actos que veñen programándose baixo o nome “Lucus In Vino Veritas”.

O sábado 3 de outubro EnVinissi organiza unha presentación de viños e comidas. Empresas do sector vinícola, con representación de adegas de toda a península ibérica con especial importancia das do territorio galego e con vinculación ás vías romanas, presentarán os seus caldos.

Os postos das adegas que participan abren ao público o 3 de outubro de 11 a 15 e de 18 a 22 horas.

Ás 11 h haberá un concurso de cata por grupos con Juanjo Treus.

A Asociación Provincial Cociñeiros Lugo ofrecerá unha zona gastro onde todos os asistentes poderán gozar dunha selección de tapas de 12.30 hs a 14 hs e de 20 hs a 21 hs.

Ás 13.00 hs Bruno Pena Oca Praia de Foz Hotel & Spa e David Rodríguez de Rinlo “A Mirandilla” prepararán un guiso de cristas de galo celta. E ás 19 hs Santi Almuiña (Mesón Colón) e Alejandro Méndez (Arrocería Os Cachivaches) presentarán unha selección de distintos peixes en salgadura.

A entrada será polo adro da Catedral. O acceso, con cabida limitada e con medidas sanitarias.

A Igrexa e os sacerdotes

A Igrexa nútrese de laicos e de clérigos. Todos somos iguais en dignidade, pero distintos en responsabilidade. A dignidade vénnos da nosa condición de fillos de Deus, que se nos concedeu polo bautismo. A responsabilidade é consecuencia da misión que se nos confía pola vocación á que fomos chamados. As misións son diferentes. A dos laicos é orientar a sociedade cara ao reino de Deus. A dos clérigos é o goberno da Igrexa, promovendo a formación e santificación do pobo de Deus.

A misión dos laicos é conxénita a todo bautizado. A dos ministros ordenados é consecuencia da vocación especial, en virtude da cal, algúns cristiáns intégranse no chamado mundo dos consagrados. Na dinámica vocacional interveñen dúas vontades. A de Deus, que chama e a do home, que responde. Se a resposta é afirmativa, temos unha vocación lograda. Nas decisións persoais, a primeira palabra tena Deus, pero a decisiva tena o home.

A vocación implica un xénero de vida que esixe renuncia e xenerosidade. Renuncia a planificar a vida segundo as apetencias persoais, e a entrega á misión específica á vocación que Deus chama. A vocación esixe sacrificios e xenerosidade. Necesitamos da graza de Deus, que, cando nos compromete tamén se compromete; e necesitamos dunha contorna que posibilite levar a efecto o proxecto de Deus sobre nós. E aquí xoga un papel decisivo o ambiente familiar e social.

Aplicado todo isto ao tema vocacional lembremos que o mañá dos fillos debe preocupar prioritariamente aos pais de familia. E un momento propicio para afrontar este problema pode ser o de comezar un novo curso académico. Con este motivo preguntámonos en que colexio matricularemos aos nosos fillos e que futuro desexamos para eles. E dialogamos entre nós e con eles sobre o seu porvir. As opcións son múltiples, e aquí entra o campo vocacional. Nesta decisión debe pesar máis a vontade do candidato có gusto do educador. No entanto, o consello dos pais pode achegar luz ao adolescente que se abre á vida.

A oportunidade para establecer dialogo respecto diso cos fillos pode ser o tema de elixir o centro de estudos para o novo curso. Con tal motivo non será un despropósito ofrecer o Seminario como unha opción formativa. Logo, no intercambio do proceso, haberá que lembrarlle ao neno que todos temos unha misión que cumprir na vida. Os sabios descóbrennos os segredos da ciencia. Os astronautas dinnos como vai o ceo. E os sacerdotes ensínannos como se vai ao Ceo.

Todos estes labores teñen a súa importancia e achegan valores á sociedade, pero ningún comparable á misión sacerdotal. O xardineiro cultiva as plantas para que produzan flores. O sacerdote coida das persoas para que crezan en virtudes. O labor das profesións laicais mira preferentemente aos valores temporais da persoa. O ministerio sacerdotal cóidase do porvir eterno das almas, sen descoidar os demais valores.

Preocúpate pola vocación dos teus fillos, quen sabe se no mañá serán os nosos sacerdotes!

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Oración pola nosa terra

Ao fío da invitación do Papa Francisco para meditemos e oremos por este mundo noso, por esta terra que é como unha nai que nos nutre e nos sustenta, véñenme ao pensamento unhas palabras orantes do propio Papa Francisco recollidas na enciclica Laudato Si’.

Oración pola nosa terra

Deus Omnipotente,

que estás presente en todo o universo

e na máis pequena das túas criaturas,

Ti que envolves coa túa ternura

todo o que existe,

derrama en nós a forza do teu amor

para coidarmos da vida e da beleza.

Inúndanos de paz,

para que vivamos como irmáns e irmás

sen prexudicar ninguén.

O Deus dos pobres,

axúdanos a rescatar

os abandonados e esquecidos desta terra

que valen tanto aos vosos ollos.

Cura a nosa vida,

para que protexamos o mundo

e non o depredemos,

para que sementemos beleza

e non polución nin destrución.

Toca os corazóns

daqueles que buscan só beneficios

á custa dos pobres e da terra.

Ensínanos a descubrir o valor de cada cousa,

a contemplar admirados,

a recoñecer que estamos profundamente unidos

con todas as criaturas

no noso camiño para a vosa luz infinita.

Grazas porque estades connosco todos os días.

Susténtanos, por favor, na nosa loita

pola xustiza, o amor e a paz.

Francisco Castro Miramontes

Onde está o noso auxilio?

Desde hai uns anos discútese en moitos foros se estamos nun cambio de época máis que en época de cambios. A crise xeral provocada pola Covid-19 é vista por moitos como ese punto de inflexión que marca o fin dunha época e o comezo doutra. Supoño que é moi pronto para decidilo e que é necesario que pasen uns cuantos anos para ver que feito da historia recente leva o premio de ser a icona dese cambio de época.

Durante os primeiros días do estado de alarma aventureime a profetizar que esta situación ía adiantar en 5-10 anos o proceso de descristianización no que está Occidente desde fai xa bastante tempo. Algúns compañeiros dixéronme que esaxeraba aínda que estes mesmos despois déronme a razón cando volvemos á nova normalidade. Lamento non equivocarme.

Durante estes días xa se empezaron a oír máis voces dicindo isto mesmo, incluso as dalgún cardeal da Igrexa, como a do arcebispo de Luxemburgo, Mons. Hollerich, que sostén que a pandemia de coronavirus pode acelerar a secularización de Europa en 10 anos e que esta situación ten que ser unha oportunidade «que nos permita reorganizarnos mellor, para ser máis cristiáns» e deixar atrás un «cristianismo meramente cultural».

Moitos anos antes foi o coñecido teólogo Rhaner o que dixo «o cristián do futuro ou será un místico ou non será cristián». Xa daquela víase vir con toda claridade o cambio de época que se pode estar a producir neste tempo.

Está claro que un cristianismo meramente cultural só serve para falsear as estatísticas e crernos que todo estaba ben, porque as igrexas aínda se enchían con bastante frecuencia. Pero abonda un virus para que da noite á mañá as igrexas queden baleiras e, o peor, que case ninguén o lamente nin bote en falta os sacramentos nin un lugar no que alimentar a fe; nin sequera no momento de despedir aos seres queridos.

Gústame lembrar con frecuencia as palabras de Bieito XVI, na súa encíclica Deus caritas est, na que nos deixa esta rotunda afirmación: «Non se comeza a ser cristián por unha decisión ética ou unha gran idea, senón polo encontro cun acontecemento, cunha Persoa, que dá un novo horizonte á vida e, con iso, unha orientación decisiva». Este é o futuro e por aquí é por onde temos que recomenzar. Todo o demais é un querer e non poder.

Custa pór o punto final a unha época. Custa pechar unha porta. Pero cando os balances son os que son é necesario facelo dunha vez e comezar de novo e de «cero», volvendo ás orixes para que a fe en Xesucristo sexa o que ten que ser e non unha cousa meramente cultural. Algo do que nos servimos cando non sabemos que facer cando o neno nace, faise adolescente ou cando hai que despedir ao pai ou ao avó.

Ante esta situación provocada polo coronavirus e os seus efectos colaterais na vida da Igrexa e dos cristiáns, só queda dicir como o salmista (123, 8a): «O noso auxilio é o nome do Señor, que fixo o ceo e a terra».

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo en castellano]

Acompañamento

O acompañamento non debe ser algo frío, instrumental, pragmático, sen incidencia profunda na vida das persoas.

Desde unha visión integral da persoa, teremos a conciencia clara de que o acompañamento implica que o acompañado descubra as súas necesidades, atenda as necesidades alleas e atope un sentido á súa dor.

Como a persoa é irrepetible non hai receitas. Antes de dar calquera paso ou facer unha suxestión ou lanzar preguntas socráticas, a persoa ha de ser escoitada e valorada na súa irrepetibilidade.

A persoa acompañada gañará progresivamente en conciencia de si, da súa circunstancia, das súas relacións…pasará de estar durmido a estar esperto, a descubrir a súa cifra no cosmos, o seu lugar, a súa chamada, a súa identidade…

O obxectivo é promover a liberdade da persoa, é dicir, a súa responsabilidade. Non se trata de arranxarlle un problema a quen se acompaña senón axudarlle a facerse cargo da súa vida. Cada sesión ha de acabar en propostas de acción, pois só a acción cambia as cousas e mostra á persoa que a súa vida está nas súas mans. A acción, ademais, permite que a persoa vaia configurándose, vaia adquirindo a súa propia figura, optando entre posibilidades.

Por último, que a persoa se pertenza mostra a súa radical dignidade, que nunca pode ser medio para outra cousa, que non pode ser manipulada, tratada como cousa, como caso, como número…

O autor das liñas anteriores, Xosé Manuel Domínguez Prieto, impartirá o vindeiro luns 21 de setembro ás 16 h un seminario en liña (por zoom) titulado “El arte de acompañar: un reto en estos tiempos”.

A %d blogueros les gusta esto: