Xornada de oración e xaxún para implorar a Deus que axude a superar o coronavirus

O xoves 14 de maio os crentes de todas as relixións están convidados a unirse espiritualmente nunha xornada de oración e xaxún, a fin de implorar a Deus que axude á humanidade a superar o coronavirus. É unha proposta do Alto Comité para a Fraternidade Humana, que o Papa Francisco acolleu.

É evidente a importancia do papel da medicina e a investigación no tratamento desta pandemia, pero tamén se convida a recorrer a Deus a través da oración, a súplica e as boas obras, cada individuo no seu lugar e de acordo coa súa relixión, crenza ou doutrina, para que Deus elimine esta pandemia, axude a saír desta aflición, inspire aos científicos a descubrir un medicamento que acabe con ela, salve ao mundo das consecuencias sanitarias, económicas e humanas debido á propagación desta crise sanitaria.

“Rezade uns polos outros para que vos curedes”

Queridos irmáns:

Moitos, ademais da incomodidade e problemas que xera esta situaciónde confinamento, están a sufrir a enfermidade en primeira persoa ou están a facer grandes esforzos para loitar contra ela e en ben dos demais. Todos temos presente ao persoal sanitario, nos seusdiferentes niveis, incluídos os nosos capeláns hospitalarios e tamén a todos os que seguen traballando por facer posible a vida nesta circunstancia. Quen sofre máis directamente a enfermidade, quen afronta os seus riscos e consecuencias en primeira persoa, merecen todo o noso apoio e agradecemento. Pero os cristiáns debemos tamén facer algo especial e propio: rezar por eles, polas súas persoas e os seus esforzos, polo seu acerto nas decisións e tamén polas súas familias. A Palabra de Deus dínolo: “rezade uns por outros para que vos curedes. Moito pode a oración insistente dun xusto” (St 5,16). Tamén a Escritura ensínanos que o Señor acolle a oración do pobre e do desvalido, de quen necesita protección; que El non despreza ao corazón contrito que non pode argumentar as súas peticións máis que coa súa humildade e a súa necesidade grande de ben.

Por outra banda, sempre soubemos que gran forza de intercesión ten a oración da persoa enferma, a ofrenda do seu sufrimento posto nas mans do Pai. Con canto amor recibirao! Xesús mesmo díxoo falando da ofrenda da viúva pobre: deu máis que ninguén porque botou todo o que tiña para vivir. Máis aínda, El mesmo púxoo en práctica na súa Paixón, na ofrenda de si mesmo ao Pai para a salvación de todos.

Completemos coa nosa oración as súplicas dos nosos enfermos, que moitas veces non terán a capacidade ou as forzas de facela en primeira persoa! Isto é tamén ser Igrexa: unha inmensa comunidade de oracións nas que Xesús mesmo intercede ante o Pai como a nosa Cabeza e na que se unen as oracións dos que seguimos estando na terra, as dos que chegaron ao Ceo, as da Santísima Virxe María, San Xosé, os santos e tantos fieis, mesmo amigos e familiares nosos, que están xa ante o Señor. O exemplo vivo máis palpable disto son as nosas comunidades de vida consagrada, especialmente contemplativa, chamadas e entregadas á oración ante Deus polo ben de toda a Igrexa e do mundo. Alegrémonos e agradezamos a súa presenza na nosa diocese pois rezan en primeiro lugar por nós. Confiemos en que o fagan agora para que o Señor nos líbre do mal e, se é posible, acurte o tempo desta pandemia.

A oración verdadeira brota do noso corazón e diríxese ao de Deus e por iso non deixa de estar sempre no corazón da Igrexa. Feita con alma e de verdade -en espírito e verdade- ten unha forza grande ante o Señor quen, na súa misericordia, acóllea tanto máis prontamente canto máis humilde e confiada é. E Deus axuda e alégrase deste xesto primeiro de fe e de caridade, de poder vir no noso auxilio por medio tamén das nosas súplicas, de contar coas nosas forzas -aínda que sexan poucas-, co noso corazón. Pidamos ao Señor con sinxeleza, reconciliados cos irmáns, certos de que nos escoita como un Pai.

A Igrexa universal, por medio da súa cabeza visible, o noso Papa Francisco, confírmanos a todos na fecundidade da oración, concedendo a indulxencia plenaria aos fieis enfermos de coronavirus, aos que os coidan, expóndose ao risco de contaxio e a todos os que rezamos para implorar o fin da pandemia, o alivio dos aflixidos e a salvación eterna dos que Deus chamou a si. [Concesión da Penitenciaría Apostólica]

A eficacia da oración demostrouse moitas veces; tamén hoxe renovará as enerxías máis íntimas, sosterá a fe e a esperanza dos nosos enfermos e de quen os coidan, de todo o persoal sanitario e de todos os que se preocupan e traballan polo ben común.

Non esquezamos presentar cada un as nosas súplicas a Deus. É algo que todos podemos facer como contribución persoal, como unha palabra propiamente nosa que só cada un pode dicir. Podería ser, como están a facer xa moitos fogares, ás 12h. da mañá co Ángelus; cando se fai un momento de oración nas parroquias; seguindo a retransmisión da Misa; rezando o Rosario ás 20h… Pero o máis importante é que recemos nós, que acudamos persoalmente a presenza do noso Pai e expresemos con sinxeleza as dores e os desexos deste momento. Pidámoslle a saúde do corpo e da alma; pidámoslle que nos garde na súa paz e que non dubidemos do noso destino bo nin de que en todo momento podemos facer o ben estando atentos ás necesidades do próximo.

Que a Virxe María volva a nós os seus ollos misericordiosos e ampare as nosas casas, familias e hospitais, especialmente estes días.

Co meu afecto e bendición,

+ Alfonso,

Bispo de Lugo

[Texto en castellano]

Xornada Pro Orantibus

Coa solemnidade de Pentecoste o domingo pasado puñamos fin á cincuentena pascual, na que celebramos solemnemente a resurrección de Xesucristo e a nosa esperanza de tamén resucitar un día con el.
Agora volvemos ao tempo ordinario, pero facémolo dunha forma progresiva, pois este domingo e o próximo imos ter dúas celebracións especiais: a Santísima Trindade e o Corpus Christi.
O misterio da Santísima Trindade, que celebraremos este domingo, ponnos fronte a fronte coa grandeza infinita de Deus. A realidade dun só Deus e tres persoas verdadeiras faise incomprensible para nós e lémbranos que nós estamos moi lonxe de ser deuses, a pesar de que moitas veces nolo creamos pola nosa vaidade.
Neste día maniféstase que non somos nada, pero que Deus, a pesar da súa absoluta inmensidade, está moi preto de nós, quérenos con esa mesma grandeza e está disposto a habitar dentro de cada un a pesar de nosa pequeñez.

O domingo da Santísima Trindade tamén se celebra na Igrexa a Xornada Pro Orantibus. É un día para acordarnos dos monxes e monxas de clausura que dedican a súa vida dun modo particular á oración e á contemplación. Para que nos entendamos, trátase de que por un día recemos polos que todos os días do ano rezan por nós. O lema deste ano, «A vida contemplativa. Corazón orante e misioneiro», vén determinado polo mes misioneiro extraordinario, que o Papa convocou para outubro. Aínda que non sexamos conscientes diso, estamos moi obrigados cos contemplativos por todo o que eles nos achegan coas súas tantas horas de oración e silencio dentro dos muros dos seus mosteiros.

Miguel Ángel Álvarez

[Texto original en castellano]

O sábado 15 xuño as comunidades relixiosas da Diocese de Lugo celebran a Vixilia “Pro Orantibus” en Monforte de Lemos coas M.M. Clarisas – Mosteiro da Purísima Concepción.

Entre “festivos” e “pontes”. Tempo para rezar por España

Esta é a semana dos festivos e as pontes. Mañá é o día da Constitución e, por tanto, festivo civil. Tamén celebramos a solemnidade da Inmaculada Concepción da Virxe María, que tamén é día festivo en España. E, coincidan como coincidan estes días, sempre haberá ocasión para facer, polo menos, unha pequena “ponte”.

Nós tentamos ir máis aló das “pontes” e estes días tamén deberían converterse nunha ocasión para a oración. Esta semana debería ser a “semana de oración por España”. Explícome.

A Constitución española cumpre corenta anos mañá nunha nación na que se pon en dúbida case todo. Resultan paradoxais os niveis de crispación, insultos e violencia que temos que soportar todos os días e que non parecen propios dunha nación desenvolvida do século XXI, concienciada coa solidariedade, que despois non se practica entre os seus membros.

Por iso mañá, aínda que sexa unha celebración civil, non está de máis de teñamos unha oración especial polo noso país, polos seus gobernantes e as súas xentes, para que todos podamos vivir en paz e concordia fraternal. É inxusto que se gaste o tempo e o diñeiro só para unha violencia verbal (e ás veces física) que non leva a ningunha parte.

Encomendemos España a María, que a Nai poña cordura nos seus fillos e unidade entre todos. Esta semana honramos á nosa Nai a Virxe María no seu misterio da Inmaculada Concepción. Unha Nai que sempre está aí e á que Deus preparou desde sempre, facéndoa Inmaculada, para ser a nai de Xesucristo, o príncipe da paz.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

Artigo orixinal

Oración polo Sínodo sobre a mocidade

As Delegacións de Xuventude de España organizan unha cadea de oración polo Sínodo dos bispos sobre a xuventude. Con este motivo, o Sr. Bispo presidirá unha vixilia de oración na Catedral o día 25 de outubro ás 21 h. A ela están invitados representantes de parroquias, movementos, colexios relixiosos… A vixilia terá un carácter xuvenil sen perder a profundidade propia da oración, na que se pedirá polos froitos do Sínodo.

A %d blogueros les gusta esto: