Juan José Pérez-Soba: “Crer que nalgún momento un non terá problemas é absurdo”

J J Pérez-Soba

O sacerdote e teólogo Juan José Pérez-Soba será o ponente da 4ª xornada do Curso de Formación en Matrimonio e Familia. A súa intervención leva por título “Amor conyugal e vocación á santidade”.

1. Propuxéronlle participar como docente neste curso. Por que aceptou?

Porque estou convencido de que a Igrexa debe afrontar hoxe o reto de construír unha nova pastoral cuxo centro é a Familia. Trátase dun campo que hai que abrir, que é importante e que necesita agora un impulso primeiro e especializado.

2. Por que podería interesar a alguén hoxe escoitar a un sacerdote falar de santidade e amor conxugalidad?

A santidade non é un ideal, algo inalcanzable, senón unha vida grande. Isto interesa a calquera persoa, como a todos nos interesa a sanidade. O contido fundamental desta 4ª xornada do curso é a santidade, o seu significado, e descubrir que santidade e amor están unidos, e por iso tamén o están o amor e a conxugalidade. Trátase de que a familia aprenda a vivir a vida que Deus lle comunicou como un don e unha aventura fantástica chea de aliciente. Entre outras cousas, porque deixamos de estar centrados nos problemas a resolver e pasamos a responder ao Amor divino que nos chama a unha misión espléndida para a que conta connosco. Nesta tarefa o sacerdote e a familia están íntimamente unidos como nolo ensinou San Paulo co matrimonio de Aquila e Priscila nunha colaboración que tivo uns froitos tan copiosos. Esa é a verdadeira imaxe da Igrexa que revitaliza a familia como “Igrexa doméstica”.

3. A que retos se enfronta hoxe quen desexa vivir plenamente a vocación matrimonial e familiar?

Os retos son -no fondo- sempre os mesmos. Trátase de responder a unha vocación de Deus; ese é xa un gran reto. Ao mesmo tempo, na actualidade hai que ser especialmente creativos, porque cambiaron moito as circunstancias da familia e hai que escoitar máis especialmente aquilo que Deus pide. E o reto maior creo eu que é atopar unha misión, a cal require unha entrega grande por parte do matrimonio.

4. Ante tantos fracasos no proxecto familiar, e o sufrimento que provocan os conflitos familiares, aínda hai motivos para crer no amor?

A verdade do amor ten que ver ante todo coa súa orixe: de onde nace? É a verdade que permite responder a gran cuestión de como reparar un amor ferido. O amor como experiencia orixinaria chama sempre á fe, experimentar o amor é saber que che reclama crer nel. Non todo amor é digno de fe, por iso mesmo, recoñecer os signos que o fan crible é un paso decisivo para aprender a amar. A vida familiar está chamada de seu a vivir dun amor incondicional que todo home necesita para desenvolverse e que, cando falta, crea unha carencia que se debe curar dalgún modo. A maior manifestación dun amor incondicional prodúcese no perdón, que é a forma máis excelsa de atopar un sentido ao sufrimento e de sanar as feridas causadas por un amor non correspondido.

5. Que ambiente se respirase en Roma con respecto ao Sínodo da familia, medo ou ilusión?

Ao enmarcarse o Sínodo no contexto da nova evanxelización debe axudarnos a reflexionar sobre o gran desafío cultural no que se atopa a familia. É así como se pode determinar o foco principal da infección moral que afecta a tantas familias. Ou se determina ben o xerme da enfermidade ou se dan solucións parciais e superficiais que empeoran o problema. Isto debe ser ao mesmo tempo unha toma de conciencia por parte da Igrexa do papel do matrimonio e a familia como suxeito de evangelización. O debate sobre estes temas e as informacións moi variadas aparecidas nos medios de comunicación produciron un ambiente de expectación. Enténdese que é un tema central,, difícil, que necesita moita oración e un profundo espírito de comuñón para afrontalo adecuadamente.

6. Que importancia ten que a persoa logre ou non logre aprender a amar?

Xogámonos a persoa mesma. Detrás de todo o tema familiar hai, na actualidade, moitas cousas moi dolorosas. Posiblemente, cando falamos dun mundo de benestar, o malestar maior da nosa sociedade son os problemas familiares. Moitas veces quérense ocultar, coma se resolvésense simplemente por medios técnicos ou coma se empezásese de cero e esquecésese todo… cando hai moito dor, hai moitas feridas. Xogámonos a persoa mesma!

7. De que recursos dispón a Igrexa para persoa a lograr esta meta de aprender a amar?

O recurso fundamental é a graza. Non hai outro; pero é verdadeiramente gozoso descubrilo. Para iso, a Igrexa -en primeiro lugar- fai ás persoas conscientes da súa vocación; é, ante todo, o labor de coñecer a verdade do amor e, ao mesmo tempo, un acompañamento. A graza vívese nunha comunidade de referencia, na cal esas fontes da graza achan o seu eco e o seu camiño. En realidade, do que se trata é de que a Igrexa viva como familia. Na medida en que a Igrexa sexa unha gran familia, axudará de verdade ás familias a selo.

8. A miúdo atopamos na Igrexa cristiáns cansos, ocupados con moitas cousas, Por que acudir a este curso ou a formacións similares, convocadas pola Igrexa, centradas no tema do matrimonio e a familia?

Porque Deus é fonte de esperanza, precisamente. O problema maior é vivir de problemas. Porque un pensa que haberá un momento en que se solucionen e non terá problemas, o cal é absurdo; os problemas xéranse un tras outro. E, ao final, o vivir só de problemas, cansa: un pregunta o porqué, e non sabe exactamente para que. Cando se vive dunha misión, cando se vive dun horizonte… entón a persoa dá o mellor de si mesma. Descubrir esa verdade do amor como a gran chamada de Deus -que, ao mesmo tempo, asegúraa polo seu Don divino- é un novo camiño. É o que a Igrexa pode ofrecer: como o matrimonio e a familia convértese, en si mesmo, nun evanxeo, unha boa noticia.

Deixa un comentario

%d bloggers like this: