Advento, oferta de graza

A graza é o don máis prezado de Deus ao home. É o sol da vida. Sen o sol, o día faise noite. Sen a graza, a vida faise morte. Os cristiáns que perderon a graza santificante, son cadáveres ambulantes.

Así se comportou o Señor connosco. Primeiro foi o bico de Deus, despois, a maldade dos homes. Cando nacemos, hai en nós máis graza que pecado. Coa graza podémolo todo. “Abóndache a miña graza”, díxolle o Señor a San Paulo.

Pero tamén o pecado ten forza sedutora. Por cada promesa de felicidade, esíxeche unha porción de liberdade, ata facerche escravo. Con todo, non é invencible. Deus vén na nosa axuda: “estou á porta e chamo”.

O Advento mira ao Nadal, como a primavera mira ao verán. O Advento é tempo de gozosa esperanza e de cristiá responsabilidade. O home é máis o que espera que o que posúe. A esperanza convérteo en conquistador; estimúlao a buscar algo mellor.

Ningún ben comparable a Deus no noso mundo, nin na vida de cada un de nós. Esa divina bondade ofrécenos Xesucristo no Nadal. Hai que facer sitio ao Mesías Salvador. O Bautista úrxenos abrir as nosas portas ao Señor e a acollelo con corazón limpo. Imponse un cambio radical no mundo. Dá a impresión de que no noso mundo non hai espazo para Deus. A nosa sociedade non valora a Deus, pero necesítao.

Urxe cambiar o derrotismo polo convencemento de que “outro mundo é posible”.

Urxe que cambiemos nós mesmos, convencidos de que “unha vida máis cristiá é posible”.

Urxe cambiar xa, porque o mañá non é noso e porque ao Señor agrádalle a inmediatez. Urxe cambiar o ambiente, xa que os ambientes, bos ou malos, son o resultado de moitos comportamentos concretos, e o ambiente actual é refractario a Deus e aos seus divinos valores.

Urxe cambiar o convencemento de que nós sós podemos cambiar o mundo. Necesitamos a axuda do Señor. Nós non podemos facer nada bo sen a graza do alto. O Advento que acabamos de estrear, lémbranos que o Señor quere regalarnos os seus dons. Abrámoslle a nosa alma agora que chama á nosa porta. Non deixemos para mañá a oferta de graza que Xesús fai hoxe. El gusta das respostas inmediatas: “Zaqueo baixa deseguida”, e a salvación entrou na casa de Zaqueo.

Tamén entrará na nosa, se nos abrimos á súa chamada, e o mundo será digna morada dos fillos de Deus.

Indalecio Gómez

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Advento gozoso e responsable

A palabra «advento» significa «vinda», e utilizábana os pagáns para expresar a vinda periódica das divindades que, de cando en cando, facíanse presentes no templo, que para eles era un lugar sacro. No léxico coloquial, utilizábano tamén para recibir ao emperador, ao cal consideraban como un ser divino.

Na linguaxe cristiá, nun principio, chamouse «advento» á última vinda do Señor, xuíz de vivos e mortos; pero ao establecerse a festa de Nadal, empezou a chamarse «advento» á vez que precede ao nacemento de Xesús en Belén. E desde entón, houbo como un desdobramento do Advento: un de preparación para o Nadal, e outro de preparación para a Pascua. O primeiro caracterízase polo seu ambiente de oración e esperanza, e conserva o nome de «advento litúrxico». E o segundo caracterízase por un clima de conversión e de penitencia, e denomínase «coresma».

Nestes momentos referímonos ao Advento litúrxico, que implica «espera e compromiso». Vivimos en «esperanza», porque o mundo aínda non se concienciou plenamente da vinda redentora do Mesías, e súplica que a súa misión redentora non se faga esperar. A nosa súplica é gozosa e medorenta. Gozosa, porque a encarnación do Fillo de Deus é portadora de salvación para todos e, á vez, é comprometedora para nós, porque a redención non é impositiva, senón oferta amorosa e martirial por parte do Señor e debe ser acollida e agradecida pola nosa banda. A este respecto pode servirnos de exemplaridade o comportamento dos pastores, os cales, informados do nacemento de Xesús, acudiron a ofrecerlles os seus dons, e tamén a actitude dos Magos, que acudiron presurosos a adorar ao Fillo de Deus, que acababa de pisar terra.

O Advento debe de vivirse en clima de esperanza, porque nos advirte que se achega a nosa liberación. A esperanza mira un futuro bo. O temor tamén mira a un futuro, pero indesexable. O Advento mira a un futuro grandemente desexado: a vinda do Salvador. A esperanza de Advento é gozosa: as promesas do Señor están a piques de cumprirse. E isto cáusanos inmenso gozo. Pero é tamén esperanza responsable, porque o Salvador chama á nosa porta coa ilusión de que nós lle permitamos entrar. Esta é a nosa responsabilidade. De nós depende que Xesucristo poida entrar nas nosas vidas ou que teña que pasar de longo. Para sortear este risco, o Papa San Xoán Paulo II, repetíanos con voz vibrante e corazón enardecido: «Abride as portas a Cristo». Esteamos pois, vixiantes para que «entre» axiña que veña e chame. O Precursor prestou un magnifico servizo ao plan salvífico do Mesías: primeiro preparou ao pobo para que o recoñecese e recibise, e despois sinálao xa presente entre os homes. Tomemos exemplo e escoitemos a este bo pregoeiro. Celebremos con gozo a próxima chegada do Mesías e preparemos os camiños para que a súa salvación irrompa con forza en todos os ambientes do noso pobre mundo.

Só entón será Nadal.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Advento: «En esperanza fomos salvados»

Desde que comezou esta pandemia, alá polo mes de marzo, unha das palabras ou pensamentos que máis utilizamos foi esperanza. Todos esperamos saír desta e queremos manter a esperanza por riba de todo.

Agora comezamos un tempo novo, o Advento, e unha das actitudes que se nos pide para este tempo tamén é a da esperanza. Esperamos o nacemento de Xesucristo, o Salvador.

A nosa, a dos cristiáns, non é unha esperanza en minúscula. A nosa esperanza vai máis aló dunha vacina, por moi importante que esta sexa agora mesmo. A nosa esperanza é a que nos anuncia san Paulo, «En esperanza fomos salvados» (Rm 8,24) e coa que Bieito XVI titulou unha das súas encíclicas.

A nosa Esperanza, en maiúscula, é Xesucristo, que entra na historia, para salvarnos do peor dos virus, o que é produto do pecado e a morte. Esperamos ao Redentor, como espera o montañeiro atrapado que descenda dun helicóptero un rescatador que o ate fortemente a el, para os dous ser elevados e escapar dunha morte segura polas feridas e o frío da neve.

Despois do coronavirus virán outras cousas. Ademais, cantas persoas morreron durante todo este tempo por outros motivos? Por iso necesitamos algo máis, moito máis, que unha vacina. Necesitamos a Xesús connosco. El vén, xa case está en camiño. Agora só falta que nós o agardemos coas portas do noso corazón totalmente abertas.

Este ano, no que todo é especial, tamén o Advento e o Nadal deberían ser especiais: máis xenuínos e auténticos.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Artículo original]

Advento, tempo de esperanza

O home vén ao mundo con multitude de indixencias. A súa carencia é total: se non o alimentan, morre de fame; se non lle procuran roupa de abrigo, morre de frío; se non lle ensinan a ler, será analfabeto para sempre…

A carencia é pobreza, pero non todas as carencias son iguais. A contía e o valor das carencias condicionan as nosas pobrezas. É máis pobre o que carece de pan, que o que carece de cultura ou de prestixio social…

Todos temos deficiencias físicas e deficiencias psíquicas. Pero non sexamos pesimistas, xa que neste mundo en que nós vivimos abunda máis o positivo có negativo. Suplantemos o derrotismo pola esperanza de que o que hoxe é un fracaso, mañá será éxito. A esperanza é virtude conxénita no home. O agricultor que hoxe sementa gran na terra, faino coa gozosa ilusión de que o trigo que hoxe arroxa no suco, mañá será pan na súa mesa… Así nolo lembra o salmista: “Os que entre bágoas sementan, entre cantares recollen”. Os agricultores “Cando van, van chorando os que levan a semente. Ao viren, veñen cantando os que traen os monllos”.

Todos os homes vivimos de esperanza. Desde que nacemos, miramos ao futuro: vivimos en esperanza. Cando se perde toda visión de futuro, xorde a frustración. O presente é o futuro realizado, e o futuro é o presente aínda non cumprido. E posto que o “hoxe” condiciona o “mañá”, o presente é o futuro “prerealizándose”. Isto quere dicir que, en boa medida, somos construtores do noso mañá. Pero para que a nosa empresa sexa exitosa, requírese unha motivación que xustifique o noso sacrificio. Tal motivación nace da valoración do fin a conseguir, da garantía do éxito buscado e dos medios de que se dispón en función do labor emprendido.

A esperanza é máis que “gardar”, é colaborar co Señor, o cal, ao crearnos, confiounos unha misión a realizar, dicíndonos: “crecede e multiplicádevos, e sometede a terra” (Xén. 1,28). O labor do home é traballar no perfeccionamento do mundo material e espiritual. A experiencia dinos que as nosas mans melloraron notablemente o hábitat dos nosos antepasados. Aínda recoñecendo que queda moito por facer na nosa contorna, non podemos ignorar que o noso mundo avantaxa moito ao dos nosos avós.

Valoramos os adiantos que a man do home propiciou a estes tempos en que nos tocou vivir; pero non nos deteñamos no camiño, pois aínda falta moito para chegar á meta. Somos colaboradores do Señor, sigamos preocupándonos por un mundo mellor.

Mons. Indalecio Gómez Varela

Cóengo da S. I. Catedral Basílica de Lugo

[Artículo en castellano]

Un novo ano camiñando co Señor

Se o domingo pasado terminaba un ano, necesariamente este domingo temos que comezar outro. Estamos, por tanto, ao comezo do Ano Litúrxico.

Non podemos esquecernos do significado que ten para nós o ano cristián. Trátase de facer o camiño da nosa vida seguindo os pasos de Xesucristo. Para iso temos por diante 365 días para contemplar os misterios da vida de Xesucristo e infinitude de oportunidades para deixarnos santificar por El.

Comezamos así este novo ano, preparando o camiño para o que vai vir, para que despois sexa El mesmo quen nos vaia marcando o camiño que nos leve á casa do Pai.

Este ano, as catro semanas de Advento vense reducidas a tres, porque a Noiteboa será un luns. Así que teremos que aplicarnos máis para ter a nosa alma a punto e limpa para acoller ao Mesías esperado.

Dispómonos para celebrar o comezo da nosa salvación. Xesucristo asumiu, desde o minuto cero, dun modo perfecto toda a natureza humana. Deus non quixo que nada do humano lle resultase alleo. Por iso, desde o momento mesmo da encarnación, co anuncio do anxo, comezou a súa tarefa salvífica da humanidade. Nese intre empezou a sentir o mesmo que calquera persoa. Xesucristo non escatimou ningún esforzo para experimentar, con todas as consecuencias, as alegrías e os sufrimentos dos homes aos que veu salvar.

Miguel Ángel Álvarez

Cura da Fonsagrada

[Ver artículo en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: