Adeus ao ano 2020 e benvido o 2021 que acabamos de estrear.
Boa ocasión para reflexionar sobre o “misterio do tempo”, que corre veloz e inexorable.
O tempo é un agasallo que nos fai Deus. Agradecémosllo de corazón. Pero preguntámonos: por que, sendo o tempo un ben por todos apetecido, Deus dánolo “racionado”?.
Talvez sírvanos de resposta a seguinte comparación: boa é a noite que aproveitamos para descansar. Con todo, mellor é o día, que nos serve para gañar o sustento. Por iso esperamos a aurora, precursora do día, aínda que a súa chegada obríguenos a despedir a noite.
Bo é o tempo, que nos permite realizarnos como persoas. Pero máis valiosa é a eternidade, que nos permitirá ver a Deus “cara a cara”.
No tempo, esperamos. – Na eternidade, posuiremos.
O tempo é mudable e limitado. – A eternidade é inmutable e permanente.
No tempo corremos o risco de perdernos. – Na eternidade, a seguridade é plena.
O tempo é un espazo para merecer. – A eternidade será un gozar para sempre.
Hai que mirar sempre adiante, pero sen deixar de mirar o que queda atrás, porque “a historia é mestra da vida”, e a historia pertence ao pasado.
No pasado escribimos moitas páxinas da nosa vida: unhas brancas e fermosas; outras grises e escuras; quen sabe se tamén algunhas negras e feas. Pero as máis importantes son as que aínda nos quedan por escribir. Unha delas é a do ano 2021, que nos regala Deus.
Deste novo ano podemos facer unha páxina fermosa ou unha páxina horrorosa. Todo depende da nosa vontade. Contamos co que nos ensina o Señor, cuxa doutrina é a luz que ilumina o noso camiñar. Contamos tamén coa súa graza, que nos axuda a superar as dificultades. E contamos coa voz da conciencia, que aproba o noso bo facer, e reproba os nosos incorrectos comportamentos.
Que nos falta?. Decidirnos e botar a andar. Pois ao choio! Para que o ano 2021 resulte a páxina máis bela da nosa vida aos ollos de Deus e dos homes.
Poñamos da nosa parte todo o que está nas nosas mans, e o demais o porá o Señor.
Indalecio Gómez
Cóengo da Catedral de Lugo
