Pobreza e dependencia, un modelo franciscano

O outro día ía no coche escoitando unha charla na que se falaba de San Francisco de Asís. Aquel mozo acomodado que, do mesmo xeito que os namorados, comezou a realizar tolemias por Deus, xa que ao descubrilo, todo o seu mundo púxose patas para arriba. Nesa conversa díxose algo que me chamou a atención e que me fixo conducir varios quilómetros impresionado. A frase foi: «Francisco logrou ser verdadeiramente POBRE e totalmente DEPENDENTE».

Preguntarédesvos por que me chamou a atención. Que pasou pola miña cabeza durante aqueles quilómetros silenciosos que atraparon o meu pensamento. Unha posible resposta é: “Está tolo! Quen pode desexar iso hoxe en día?». Pero cóntovos as conclusións ás que cheguei logo de meditar esta frase sobre San Francisco.

Non hai verdade máis evidente que a dependencia do ser humano con respecto a outras persoas. Contemplar a un bebé móstranos a súa fraxilidade e o moito que necesita ser coidado por outros e que cumpran de forma bela a dependencia que manifesta. Cando vai crecendo segue con esta realidade da súa persoa, depende dos seus pais e educadores, depende do amor que reciba, da súa familia e dos seus amigos. Sempre se lle ve dependente doutras persoas que desexen compartir a súa propia dependencia con el. Todos necesitamos dos demais. Desde unha perspectiva cristiá a dependencia é sa cando é dun semellante ou de alguén superior á propia persoa.

A gran mentira que nos vende o ambiente publicitario é que necesitamos ser independentes e ricos. Por que digo que é a gran mentira? Porque nos leva a ir en contra do que somos, a considerar ao outro prescindible no camiño, pon como meta da nosa realización persoal aquilo que nos despersonaliza. E fai que fundamentemos a nosa vida nunha falacia.

Ler máis

A %d blogueros les gusta esto: