Apertura da igrexa do Salvador de Vilar de Donas para a súa visita

A partir do día 15 de xuño abrirase para a súa visita a igrexa do Salvador de Vilar de Donas. Este templo románico é ben de interese cultural de Galicia, monumento nacional desde 1931. Abrirá para a súa visita co seguinte horario: mércores e xoves de 16:00 a 20:00h; venres, sábado e domingo de 10:00 a 13:00h. e de 16:00 a 20:00 horas. Esta apertura será posible grazas á iniciativa da Diocese e ao traballo e entrega dos misioneiros combonianos responsables da pastoral na zona de Palas de Rei, onde permanecen abertas diariamente as igrexas de:

– – Santiago de Lestedo, de 11:30 a 14:00h. e de 15:30 a 17:30h. de luns a domingo;

– – San Xulián do Camiño de 9:00 a 13:30h. de luns a domingo

– – San Tirso de Palas de Rei de 7:30 a 14:00h. e de 16:00 a 20:00h. todos os días da semana.

A estas igrexas súmase, como queda dito, a do Salvador de Vilar de Donas.

Peregrinación a Santiago organizada por varias parroquias

As parroquias de A Milagrosa, Castroverde, Meira, Pol e Sarria organizan unha peregrinación a Compostela facendo cada mes a pé un tramo do Camiño Primitivo.

  • 22 de xaneiro: Lugo – San Román da Retorta (18 km)

  • 12 de febreiro: San Román da Retorta – Merlán (15 km)

  • 19 de marzo: Merlán – Cortobade (18 km)

  • 16 de abril: Cortobade – Amenal (17 km)

  • 14 de maio: Lavacolla – Santiago (9 km)

Lugo, un “alto” no Camiño


Alto! É a voz autoritaria dos axentes da orde, que tratan de deter ao sospeitoso delincuente, en evitación de que poida quebrantar o bo vivir dos cidadáns. E alto», parémonos a descansar, di o peregrino que, canso do camiño, busca recuperar forzas para poder proseguir no seu peregrinar.

Coa mesma palabra, exprésanse dúas actitudes opostas. O alto! ao delincuente é en previsión de evitar un mal comportamento. O «alto» do peregrino canso é a previsión de recuperar enerxías para poder chegar á meta. Os condicionantes dos devanditos protagonistas tamén son distintos. O delincuente evita atoparse coas forzas da orde, para que non lle impidan levar a feliz termo as súas torcidas intencións. O peregrino auténtico busca resarcirse do seu cansazo para poder proseguir no seu bo propósito. En evitación de ser sorprendido, o maleante busca disfrazar a súa identidade alí onde se atopa, para poder sorprender ao inocente cidadán. O auténtico peregrino busca e ofrece colaboración. Busca ser acollido para poder descansar. Busca quen lle oriente, para non errar o camiño. Busca quen lle ofreza colaboración no seu peregrinar, etc.

Pois, todo isto atoparano na cidade de Lugo os que se dirixen a Compostela polo Camiño Primitivo. Os lucenses, como todos os galegos, somos acolledores; recibimos amablemente aos forasteiros; abrimos as nosas portas ao camiñante errante. Por todo isto, Lugo é un bo lugar para facer un «alto» no camiño. E o é, sobre todo, porque a nosa cidade é eminentemente eucarística. Na nosa Catedral está exposto día e noite, o Santísimo Sacramento, desde tempo inmemorial.

A Eucaristía é “Deus connosco”. El espéranos, acóllenos, fortalécenos: non pasemos de longo. Deteñámonos a visitalo na nosa Catedral. Alí atoparémolo sempre. A Eucaristía é «Pan baixado do Ceo» e mantense na terra, para acompañarnos no noso camiñar, para fortalecernos no noso pousado peregrinar, e esperta en nós inesperada sorpresa. Diríase que se está rememorando a escena dos discípulos de Emaús. O gozo farase pleno «ao partir o pan», e a sorpresa disiparase ao caer na conta de que o divino acompañante é Xesús Eucaristía.

A partir deste momento, o panorama do noso peregrinar será distinto. O Señor xa non nos espera en Compostela; saíunos ao camiño. É o noso compañeiro de viaxe. Ilumínanos coa luz da súa palabra. Fortalécenos coa graza da Eucaristía. Enriquécenos coa abundancia dos seus dons, e convértenos nun novo agasallo para a nosa familia e para os demais.

Parabéns! Polo noso medio o mal decrece na terra, e o ben abunda no noso mundo. Manteñámonos no camiño emprendido, até chegar á meta.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Dous novos libros de Francisco Castro Miramontes

O franciscano Francisco Castro Miramontes acolleu a peregrinos en Santiago de Compostela e agora faino no santuario do Cebreiro. Recentemente publicou dous libros, un deles titulado: Tiempo de esperanza. Contemplar la vida desde el Camino de Santiago

“Este libro, distribuído en 30 xornadas de peregrinación, trata de ser un humilde compañeiro de camiño na travesía da vida; son palabras unidas e abrazadas a imaxes para reforzar o seu argumento.

“Pero nin as fotografías nin as palabras poden conter todo o que significa o Camiño de Santiago para cada un dos seus protagonistas, xa que hai tantos camiños como camiñantes; e cada experiencia é única e irrepetible, aínda que se pareza a outras”. Do prólogo

E outro libro de Francisco X. Castro Miramontes é o titulado La senda de la vida. Historias del Camino de Santiago:

“No Camiño de Santiago facilmente prodúcese o encontro e o compartir con xentes de diversos lugares do mundo. E estes encontros resultan ser providenciais.

“Cada peregrino ponse en Camiño, e nese porse en marcha irase atopando con outras persoas que optaron, por diversos motivos (tantos como peregrinos, ou máis), por levar a cabo a mesma fazaña: camiñar pola mesma ruta, pisando as pegadas de peregrinos de outrora e delineando cos pés, a golpe cincela-do de pasos, aínda que sexa de maneira imperceptible, os tramos que outras moitas persoas, con posterioridade, volverán pisar.”

Don Elías Valiña: o legado

“Don Elías era un grandísimo namorado do Camiño, cuxas rutas estudara polo miúdo, e de xeito especial a que transcorría pola súa parroquia. Mesmo elaborou algunha das primeiras guías modernas, con textos, fotos e unha boa cartografía para auxiliar aos peregrinos, aínda que apenas puido editar dúas destas guías antes do seu prematuro falecemento en 1989. Valiña estaba convencido de que había que poñer fin ao abandono que a ruta xacobea padecera nas décadas previas e que o Camiño recobraría toda a súa vixencia. Por iso, tras recrutar a un bo grupo de voluntarios, decidiu sinalizar a ruta. A cuestión do como se resolveu coa típica casualidade (Providencia, vaia) que, sumada ao descaro do sacerdote, fai que as cousas sexan doadas cando detrás está Deus. A historia é sinxela: uns obreiros andaban arranxando unha estrada e tiñan excedentes de pintura amarela. Ao acabar a reparación do firme, don Elías adquiriu as sobras e, con esa pintura, empezou a facer frechas amarelas para indicar a ruta. Así de simple e así de complexo: nacera a frecha amarela.

“Pero, ollo, que don Elías non pensou no Camiño como lugar turístico, senón, ante todo, e como demostraron os congresos xacobeos nos que participou -especialmente o de Jaca de setembro de 1987-, como unha ruta espiritual, fraterna e, por tanto, humana. Nas actas daquel evento, nas conclusións, dise textualmente: «O Congreso considera a hospitalidade no Camiño como o seu trazo máis diferenciador, polo que a atención a este aspecto, estímase, debe ser máxima e preferente».

“Pasaron xa moitas décadas desde que empezou a fraguar este rexurdir da peregrinaxe a Compostela, e o certo é que todo o que sementaron estas persoas, católicas practicamente todas elas, deu o seu froito. Non vivimos para nós, senón para deixar un legado aos demais, aos que tiñamos que chegar. O Camiño é un bo momento para pensar globalmente, para reflexionar acerca de que estamos a deixar aos que veñen detrás, se vivimos para nós mesmos ou para o Señor, a través dos outros, como nos indica o mesmo Xesús.

“O Camiño é a herdanza de persoas como santo Domingo, san Juan de Ortega e Elías Valiña. Nin máis, nin menos. Persoas que se deixaron guiar polas inspiracións do Espírito Santo”.

Javier Peño Iglesias: El Camino de Santiago. Un encuentro con Dios, Ediciones Palabra, páxs. 108-110

A %d blogueros les gusta esto: