Un pai e un profesor falan da clase de relixión

Un pai e un profesor escriben senllas cartas ao xornal El Progreso sobre o labor do profesorado de relixión.  O pai -Arsenio Rodríguez- amósase satisfeito con ese labor, por inculcar aos fillos “o sentido da responsabilidade, a satisfacción do traballo ben feito, a admiración pola arte, a música, a literatura.., pero, sobre todo, a empatía e a tolerancia (tan escasas na nosa sociedade). Todo isto mentres os alumnos matriculados en alternativa, actividades de estudo ou como queira que se chame, gozaban da aula de informática, do patio ou do bar sen que os profesores apenas poidan facer nada”.

Ler máis

A Doutrina Social da Igrexa

A ensinanza social da Igrexa é o conxunto de orientacións doctrinais e criterios de acción que teñen a súa fonte na Sagrada Escritura, no ensino dos santos padres e grandes teólogos da Igrexa e no maxisterio.

A Doutrina Social da Igrexa non pode traicionar o espírito evanxélico da pobreza. Por iso, en fidelidade a este espírito, os papas suliñan a necesidade de servir ós pobres: “Na protección dos dereitos individuais haberá que mirar principalmente polos débiles e os pobres (Rerum Novarum 27).

Hoxe, vista a dimensión mundial que adquiriu a cuestión social, este amor preferencial, coas decisións que nos inspira, non pode deixar de abarcar ás inmensas moitedumes de famentos, mendigos, sen teito, sen cuidados médicos e, sobre todo, sen esperanzas dun futuro mellor: non se pode esquecer a existencia desta realidade. Ignoralo sería parecernos ó “rico Epulón” que finxía non coñecer ó mendigo Lázaro postrado á súa porta (cf. Lc. 16, 19-31).

A nosa vida cotiá, así coma as nosas decisións no campo político e económico deben estar marcadas por estas realidades. Igualmente os responsables das nacións e os mesmos organismos internacionais, mentres han de ter sempre presente como prioritaria nos seus plans a verdadeira dimensión humana, non han esquecer dar a precedencia ao fenómeno da crecente pobreza. Por desgraza os pobres lonxe de diminuír multiplícanse non só nos países menos desenvolvidos senón tamén nos máis desenvolvidos, o que resulta non menos escandaloso (Solicitudo Rei Socialis 42).

Isto lévanos a que, mirando a situación mundial hai que entendela desde o hemisferio Sur, desde o 3.° mundo, e combatendo o imperialismo e as súas estructuras, que non son máis ca estructuras de pecado (S.R.S. 36). Loitando, polo tanto, pola reforma do sistema internacional de comercio, a reforma do sistema monetario e financeiro mundial, a cuestión dos intercambios de tecnoloxía e a revisión da estrutura das organizacións internacionais, e isto como manifestación da preocupación acuciante polos pobres e que debe traducirse en accións concretas ata alcanzar decididamente esas reformas necesarias (S.R.S. 43).

O círculo interpretativo que relaciona a situación desde onde se le e cara onde se vai e orientar a lectura, dinos tamén que se a doctrina social debe ser “garantía de autenticidade -para un fillo da Igrexa do seu compromiso nas delicadas e esixentes tarefas sociais e dos seus esforzos en favor da liberación ou da promoción dos seus irmáns” (Xoán Paulo II, Mensaxe en Puebla III, 7), esa doctrina debe ser lida desde un proceso liberador, para ser garantía de ir cara a ese proceso, que é o compromiso en favor da liberación dos seus irmáns.

A Doutrina Social da Igrexa segue sendo a gran ignorada para os cristiáns e a sociedade española. Non se considera que teña que ver coa vida cotiá de cada un e das institucións; séguelle faltando dimensión social á fe dos cristiáns españois en xeral. Noutros moitos casos cúmprese aquelo de Quevedo: “Estou vendo que a han de ler os uns para os outros e ninguén para si.”

A temática da Doutrina Social da Igrexa abarca tódolos eidos do social, pero o núcleo central está formado pola doctrina en tanto afirma un concepto de home e do valor do seu traballo con dereitos derivados del. A persoa solidaria é, pois, o centro da antropoloxía cristiá que xustifica tódalas demais afirmacións. O traballo, como actividade desta persoa solidaria, marca na natureza e na sociedade o selo do seu propio ser e dignidade, e por iso vencella as cousas transformadas polo traballo e as relacións da sociedade un dereito fundamental á apropiación do traballado e ó recoñecemento xurídico por parte dos demais.

Entre os temas da Doutrina Social da Igrexa están a cuestión obreira, loita de clases, traballo-capital, ben común, propiedade privada, estado, democracia, consumismo, imperialismo e 3.° mundo, capitalismo e comunismo, alineación, socialización, ecoloxía (tanto o ambiente natural como o ambiente humano), a solidariedade. Sobre esta última cuestión di Joseph Ratzinger: “A solidariedade é unha esixencia directa da fraternidade humana e sobrenatural. Os graves problemas socio-económicos que hoxe se plantexan non poden ser resoltos se non se crean novos frentes de solidariedade: solidariedade dos pobres entres eles, solidariedade cos pobres á que os ricos son chamados, e solidariedade dos traballadores entre si” (Instrución sobre a liberdade cristiá e a liberación 89).

Extracto dun texto de Antón Negro publicado en Lucensia, 3

Consideracións sobre as exequias nas Xornadas Nacionais de Liturxia

Nas Xornadas Nacionais de Liturxia celebradas en Lugo entre os días 23 e 26 de outubro, a intervención do Delegado Diocesano de Liturxia de Ourense, D. Ramiro González Cougil, incluíu unhas referencias ás exequias.

As exequias non son un sacramento, pero supoñen unha profesión da fe da Igrexa. Algunhas das verdades de fe que confesa a Igrexa cando se celebran exequias dentro da Eucaristía son as seguintes:

  • despois da morte ten lugar o xuízo de Deus

  • a morte do cristián celébrase á luz da Pascua de Cristo

  • a morte cristiá é un paso cara á vida perpetua

  • hai unha comuñón de fe e caridade entre os vivos e os defuntos; en virtude desa comuñón, os vivos podemos axudar cos nosos sufraxios, que purifican; a oración e a Eucaristía son unha axuda que podemos proporcionar desde este mundo.

    A Igrexa profesa a fe en que o amor de Cristo é máis forte cá morte.

    Co motivo das exequias pode haber un certo temor de non ter agradado a Deus, pero non hai ningún sentimento de condena.

    Nas exequias úsase unha linguaxe simbólica que inclúe elementos como os seguintes:

  • oración dos fieis ante o féretro,

  • cruz,

  • procesións á Igrexa e ao sepulcro,

  • canto,

  • silencio,

  • fórmulas rituais eucarísticas,

  • despedida do defunto, que se encomenda á comunidade do ceo,

  • aspersión con auga bendita e incensación do cadáver.

    Isto último non sempre é ben interpretado. Coa aspersión lémbrase que o defunto recibiu o bautismo. E unha das consecuencias disto é que os seus restos mortais son sagrados. E como outros elementos sagrados, recibe incenso.

San Xoán de Ávila fala do amor

Dos textos do novo doutor da Igrexa, san Xoán de Ávila, poden extraerse varias citas nas que fala do amor, como son as seguintes:

 

“E para que é a vida senón para amar? E o corazón que non ama, deste amor verdadeiramente non vive, moi fóra anda”

 

“O que non sabe de amor, non entenderá o que é a gloria”.

 

“Corazón nobre, non te deixes vencer senón do amor, aínda que che dean todo o mundo”.

“Non procura o amor o seu descanso, senón o dos outros”.

 

“Reino dos ceos é o amor de Deus; que quen a Deus ama, no ceo está”.

 

“No corazón onde hai amor afogan os pecados”.

 

“Máis mira Deus o afecto co que dades que o mesmo don”.

Devoción a San Froilán

Desde o momento mesmo do seu falecemento, San Froilán foi obxecto de veneración. O seu culto en Lugo está testemuñado desde os séculos medievais pois existe unha capela dedicada a el e celébrase o seu oficio litúrxico, que está incorporado ás cerimonias catedralicias.

No seu momento debeu ser unha devoción moi arraigada,  non tanto nos séculos baixomedievais, pero si a partir do século XVII.

Desde o ano 1600,  o día de San Froilán é “festa de táboa”, isto é, solemne e obrigatoria para todos os clérigos catedralicios. En 1605, é confirmado como patrón da cidade e da Diocese, polo que se introducirá a súa festa como obrigatoria en todas as igrexas. Pouco despois (1610) fúndase unha confraría para renovar e honrar a súa memoria. E cando en 1614 chega a reliquia a Lugo, a cidade espera con gran expectación e fervor o regreso dun dos seus fillos máis queridos.

Co testemuño da súa vida, san Froilán proporciónanos unha serie de ensinanzas, que motivan a devoción que se lle ten. Aínda que durante un tempo levou unha vida retirada, abandonouna e consagrouse ao ministerio da evanxelización con gran proveito para os seus oíntes . Tamén se implicou con toda a alma en organizar a vida monástica do seu tempo. En fin, a vida de san Froilán xirou sobre estes dous eixos: fe e amor. Fe en Deus e amor a El e á humanidade.

A %d blogueros les gusta esto: