Encontro de Pais

Nestes encontros convídase a proxectar a vida familiar dun modo intelixente nun espazo de formación e reflexión sobre a familia e as emocións.

No Colexio Divino Mestre (Lugo) comeza o 14 de xaneiro un Encontro de Pais. Poden participar todos os pais interesados, estean vinculados ou non ao colexio.

O Centro de Orientación Familiar Diocesano e o Instituto da Familia de Ourense organizan este Encontro de Pais, cuxos temas son:

I. Pais maduros, fillos felices: o reto

II. Asertividade: afrontando conflitos

III. Fillos líderes e resilientes

IV. Intelixencia espiritual: educación 3.0

V. Xestión intelixente das novas tecnoloxías

Cada sesión, un día ao mes, comeza puntualmente ás 19:30 h e conclúe ás 21 h. Tras unha breve exposición teórica, faise un taller práctico e danse propostas de instrumentos educativos prácticos.

O bautismo de Xesús e o noso bautismo

Onte celebrase a festa do Bautismo de Xesús. Con esta festa litúrxica péchase o ciclo do Nadal. O bautismo de Xesús é, en realidade, unha nova epifanía, é dicir, unha manifestación de Deus que se revela no seu Fillo Xesucristo, como o fixo en Belén aos pastores e aos sabios vindos de Oriente. Por iso, esta festa marca un “antes” e un “despois” na existencia cristiá. O “antes” viviuno Xesús silenciosamente en Nazaret. O “despois” comeza co seu Bautismo no rio Xordán.

En Xesús hai que distinguir dúas uncións: unha unción ontolóxica, que afecta ao seu ser, a cal tivo lugar na súa encarnación e pola cal se fixo “un de nós”. E unha unción dinámica, que tivo lugar no seu Bautismo. Por iso fíxose “un para nós”. E por iso, Xesucristo ten conciencia de que veu ao mundo non para “ser servido” senón para “servir”. E esta misión de servizo comeza con gran humildade: ponse na ringleira, como un pecador máis, e suplica ser bautizado por Xoán.

O premio a tanta humildade non se fai esperar: “Este é o meu Fillo moi amado; escoitádeo”. Está claro que “o que se humilla, é enaltecido”, como nos dirá máis tarde o propio Xesucristo. Tampouco cabe para nós dita máis grande que o de ser en Cristo, Fillos do mesmo Pai, que incorporados a ÉI, polo santo bautismo, somos elevados á dignidade de Fillos de Deus. A nosa dignidade non pode ser maior. E a nosa responsabilidade tampouco. Para corresponder a tan alta honra, escoitemos a Xesucristo, como se nos dixo no Xordán. Só escoitando o que Xesús ensina e imitando o que El fai, seremos dignos fillos de tan bo Pai. Xesús o é por xeración eterna. Nós sómolo por adopción gratuíta. Pola nosa condición de membros de Cristo, somos suxeitos dun amor preferente por parte do Pai Celestial, e dunha singular providencia por parte de Xesucristo, o noso Irmán maior. El é Deus e é home. Nós seguimos sendo humanos, pero polo bautismo quedamos incorporados a Cristo, e por esta incorporación temos a mesma dignidade que o propio Xesucristo, pero a nosa responsabilidade é tamén igual á súa, porque “nobreza obriga”.

Tomemos, pois, conciencia de que a misión dun cristián é idéntica á de Xesucristo: cristianizar o mundo, para que os seres humanos poidan adquirir a categoría de fillos de Deus e, como tales, asuman o Evanxeo como programa das súas vidas. Desta maneira, o clima social das nosas comunidades será mais fraternal e solidario e estenderase pola humanidade a caridade fraterna cos máis pobres e necesitados.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Concerto do organista Giulio Mercati e Solo Voces

O venres 10 de xaneiro ás 20:30 h na Catedral de Lugo o organista Giulio Mercati dará un concerto que é o segundo da serie de 3 actuacións que comezaron o ano pasado e que continúan neste ano 2020. Tamén intervirá o grupo vocal Solo Voces baixo a dirección de Fernando G. Jácome.

A finalidade destes concertos é chamar a atención sobre a necesidade de restaurar o órgano da Epístola da basílica lucense. Entrada libre ata completar cabida.

PROGRAMA

Felix Mendelssohn (1809-1847)

Verleih uns Frieden gnädiglich

Transcrición para coro e órgano de Benjamin Righetti

Johannes Brahms (1833-1897)

Preludio e fuga en sol menor

Dúas corais da colección op. posth. 122:

– É ist ein Ros’ entsprungen, n. 8

– O Gott, du frommer Gott, n. 7

Para órgano

Johannes Brahms (1833-1897)

Geistliches Lied, op. 30

Para coro e órgano

Johann Sebastian Bach (1685-1750)

– Wachet auf, ruft uns die Stimme, BWV 645

– Toccata, adagio e fuga, BWV 564

Para órgano

Gabriel Fauré (1845-1924)

Cantique de Jean Racine, op.

Para coro e órgano

Quen ben te quere…!

Á frase do título poden dárselle diversos finais segundo os pensamentos e actitudes que teñan as persoas. Se a empregamos para facer unha actividade no comezo dunha xornada sobre educación, o que poñan a continuación os participantes daría para reflexionar moito en común sobre o sentido dos diversos finais dados, ensinaríannos moito sobre o que entenden por educar, por persoa humana e por relación social. Tamén se poderían comparar os finais dados por grupos de alumnos, pais, profesores, amigos, orientadores educativos…

Antigamente o remate da frase comunmente máis aceptado e compartido era o de “…FARATE CHORAR”. Seguramente foi o primeiro final que nos veu á mente ó ler o título por telo oído un montón de veces. Ese final vai asociado a que serás corrixido polos erros que cometas, a que che esixirán que combatas os instintos e vicios a fin de que sexas unha persoa con moita capacidade de esforzo e sacrificio. Nos últimos tempos tamén é moi frecuente que se remate con un “…FARATE FELIZ”. A este obxectivo de felicidade (ás veces sinónimo de “pracer”) estarían sometidas as relacións interpersoais e educativas.

Que consecuencias implican estes dous finais? O principal problema, ao meu entender, é que poñen a causa do teu sufrimento ou da túa felicidade fóra do teu actuar, en alguén totalmente alleo a túa vontade, que ademais tamén é un ser finito e limitado. Así un ser humano, que como tódolos seres humanos ten fallos, vén ser a causa da túa felicidade ou infelicidade. Como ninguén é perfecto, isto leva a que se vexa nos demais a causa das propias desgrazas, dos propios conflitos. A conclusión, á que se chega, é que o outro é unha mala persoa, como diría o filósofo, “Homo homini lupus”.

Con estas actitudes poñemos o control das nosas vidas en mans alleas, esquecendo que a nosa obriga é asumir a responsabilidade sobre a propia vida, aprender a prever as consecuencias das diversas decisións que tomamos na vida. Igualmente saber anticipar onde rematan os camiños vitais que emprendemos coas nosas decisións.

Na vida humana hai que ser consciente que de todo comportamento e acción emprendida séguense unhas consecuencias lóxicas. Non debemos ignorar aquilo que dicía o sabio: “non se poden esperar resultados distintos facendo as mesmas cousas e cos mesmos procedementos”. Ás veces escóitanse afirmacións do tipo de “xa lle dixen que tiña que cambiar…” Pero, por que o vai facer se eu mesmo sigo comportándome da mesma maneira con el?.

Nunca debemos esquecer que as circunstancias son só iso, circunstancias, non determinacións sobre a propia vida. Toda persoa pode coñecer que un bo navegante leva o veleiro ao porto que desexa tanto con ventos favorables coma contrarios, depende da súa pericia na colocación das velas. Tamén as persoas poden tomar a responsabilidade da propia vida para “non andar á deriva” segundo empurren as circunstancias da vida. Non hai que ir para onde te leve a corrente, senón ter un proxecto serio de vida, elaborado dende as propias realidades para avanzar nun camiño constante de superación, para construír unha sociedade máis xusta e solidaria.

Á hora de camiñar na vida cos nosos semellantes, que son irmáns, e de relacionarnos con eles sería adecuado que tiveramos un comportamento na liña do que dicía Goethe: “quen te trata como es, faite peor do que es, pero quen te trata como podes chegar a ser, axúdate a mellorar”.

Concluíndo, o remate da frase do título debería estar na liña de: quen ben te quere, esixirache que saques o mellor de ti, que desenvolvas ao máximo as túas capacidades e cualidades para o BEN COMÚN DE TODOS, porque a nosa vida está entretecida coa dos nosos semellantes máis ou menos próximos.

Algo así lles dicía Paulo, o de Tarso, aos presbíteros de Éfeso que mandou vir a Mileto: “En todo vos mostrei que é, traballando así, como cómpre valerlles aos necesitados, recordando as palabras do Señor Xesús, que dixo: ‘é maior felicidade dar que recibir” (Feitos 20, 35).

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas

Día dos catequistas nativos

O luns 6 de xaneiro, solemnidade da Epifanía do Señor, a Congregación para a Evanxelización dos Pobos celebra o Día dos catequistas nativos, que en España difunde o Instituto Español de Misións Estranxeiras (IEME), que tamén celebra o seu día. A finalidade do IEME é ser unha canle misioneira do clero diocesano para levar cabo a Misión da Igrexa. Este ano o lema é “Laicos en misión: bautizados e enviados” e agradécese a Deus pola riqueza que supoñen tantos laicos.

Os laicos responsabilizaranse das comunidades para congregar e animar a fe. Que o sacerdote chegue cando poida chegar, pero que a comunidade non deixe de reunirse e de camiñar na fe coa axuda dos laicos -homes e mulleres- que hai nas parroquias. Este tería que ser xa o gran agasallo de Reis.

A %d blogueros les gusta esto: