Ensinanzas da encíclica Laudato Si’

Hai uns cinco anos publicábase a carta encíclica Laudato Si’ na que o Papa Francisco facía unha profunda e sincera reflexión sobre a importancia do noso fogar común, a Terra, o medio ambiente. En definitiva, para que tomemos conciencia da relevancia que ten este regalo divino no que vivimos e que tantas veces desprezamos. A carta encíclica inspírase na figura de Francisco de Asís, en concreto na súa oración poética “O cántico das criaturas” que comeza así: Louvado sexas, Señor, polo irmán sol, pola irmá lúa, o irmán vento, a nai Terra” En definitiva, unha especie de teoloxía que nos leva a descubrir nas entranas deste noso planeta, deste cosmos no que habitamos, a pegada do divino. Francisco de Asís tivo esa sensibilidade -captar a onda divina- de tal xeito que a vía presente en todo o que hai. Lembremos que de todo o creado evidentemente un papel importante, central pero humilde, é o da persoa humana. Un sentido de fraternidade, de comuñón con todo o creado particularmente cos nosos semellantes. Por iso, a carta encíclica é tamén ao mesmo tempo un canto á vida, á esperanza e ao amor. Mirémonos aos ollos, comprendamos que formamos parte dunha gran familia, o pobo de Deus, enxendrados polo amor divino.

Fr Francisco Castro Miramontes

Transcrición da súa intervención no programa de radio “El Espejo de la Iglesia en Lugo”

Comunicado da Parroquia da Milagrosa

Nestes momentos de preocupación pola extensión da pandemia que vivimos na Parroquia da Milagrosa e tamén no Concello de Lugo, sumámonos ós chamamentos das autoridades sanitarias á responsabilidade de cada un de nós co fin de atallar esta situación de grave risco para a saúde. Todos temos un deber na ruptura das cadeas de transmisión do virus: usando máscara, mantendo a distancia de seguridade e as normas de hixiene e de etiqueta respiratoria.

Vivimos con pesadume a evolución da enfermidade no noso barrio pero tamén queremos chamar a atención sobre o feito de que esta comunidade semelle sinalada como a responsable da expansión dun virus, que, como comprobamos a diario durante os últimos 6 meses, non atende a razóns de orixe, condición ou residencia. Neste barrio da Milagrosa, que acolle case o 20% da poboación do Concello de Lugo; constatamos dende fai tempo que a imaxe que reiteradamente se publicita nos diversos medios e canles de comunicación, non se corresponde coa realidade múltiple e diversa da nosa comunidade; un discurso que obvia a vida e traballo de toda a xente que reside na Milagrosa. Coa pandemia agroma a problemática existente neste barrio que tamén está presente en toda a cidade, e que pon en evidencia carencias e fallas nas estruturas de organización social.

Dicía o Papa na audiencia do 19 de agosto que a resposta á pandemia é dobre. Por un lado, é indispensable atopar cura para a enfermidade; pero por outro temos que desterrar ó gran virus: o da inxustiza social, o da desigualdade de oportunidades, o da marxinación e o da falta de protección ó mais débil. Dende esta comunidade parroquial facemos un chamamento ás administracións e tamén á cidadanía a tomar as medidas oportunas para a erradicación destes virus que hoxe se propagan nas nosas comunidades. Necesitamos unha sociedade, unha cidade, un barrio que conte coas infraestruturas adecuadas e accesibles a todos, precisamos de xustiza social e igualdade.

Estamos preocupados pola nosa saúde, a das nosas familias e a xente que nos rodea, indistintamente da nosa orixe, condición ou residencia, e queremos saír desta coma a gran comunidade que somos. Evitemos as divisións, sosteñámonos uns ós outros en tódalas parroquias e barrios de Lugo. Desexamos vencer ó virus, todos e todas.

Desde a Parroquia da Milagrosa manifestamos a nosa solidariedade con tódolos afectados por esta pandemia. Queremos ser unha casa de portas abertas, unha comunidade de acollida que ofrece a súa axuda e o seu apoio a tódalas persoas que o precisen, como estamos a facer, con especial esforzo dende o comezo da pandemia, a través de Cáritas Parroquial da Milagrosa e o programa da Diocese “Sempre Xuntos”.

A fe en Xesucristo nestes tempos difíciles axúdanos a manter viva a esperanza. En Deus encontramos forza para vivir esta situación. Que Santa María, que dá nome a este barrio da Milagrosa, nos ampare e anime coa súa intercesión.

José Antonio Ferreiro Varela

Párroco da Milagrosa

Primeiros actos do Tempo da Creación 2020

O martes 1 de setembro ás tres da tarde, celébrase unha oración interrelixiosa retransmitida por zoom. Un grupo diverso de líderes relixiosos de fala española e portuguesa dirixirán un servizo de oración no que se reflexionará sobre a responsabilidade compartida no coidado da nosa casa común.

Tamén o 1 de setembro ás 16 horas hai unha oración ecuménica en liña, na que miles de cristiáns están chamados a inaugurar este mes de mirar polo coidado da Casa Común e discernir en oración como Deus chámanos a reexaminar a nosa relación coa creación. A oración será guiada por mozas desde países Sudáfrica, India, Kenia, Reino Unido… Este servizo de oración axustarase á liturxia ecuménica que se atopa na Guía de Celebración del Tiempo de la Creación 2020 e ofrecerá un tempo para que os cristiáns consideren a relación integral entre o descanso para a creación de Deus e os estilos de vida ecolóxicos, económicos, sociais e políticos.

E o 2 de setembro ás 9 da mañá hai un webinar titulado «Unha transición xusta para Asia Pacífico e Oceanía». Nel, varias persoas da Igrexa católica nesa rexión falarán sobre os retos para a ecoloxía integral nesa parte do globo. O primeiro sera o sacerdote Joshtrom Isaac Kureethadam, un dos principais expertos de Laudato Si’, o arcebispo de Suva (Fiji), Peter Loy Chong, e o bispo auxiliar de Bombai (India), Allwyn D’Silva.

Pensar e discernir en tempos de pandemia

Facer memoria do ocorrido durante este tempo de pandemia, tratar de entender como nos afectan estas crises ás nosas existencias, discernir as necesidades dos seres humanos máis vulnerables, lembrar o pasado para vivir o presente con ilusións e esperanzas de futuro, espertar da nosa pasividade e redescubrir o máis grande da nosa interioridade…, son tarefas urxentes nestes tempos nos que todos, dun xeito ou outro, sentímonos afectados.

O corazón gardará memoria viva destas situacións. Aínda que recoñecemos que os contactos se puideron traducir en contaxios, as comunicacións en contaminacións e as relacións humanas en soidades inmensas e eternas, hai sempre algo positivo en medido da negatividade e as sombras ameazantes da morte. Estas pandemias que pon en corentena o futuro da humanidade orixinan, con mais intensidade, outras pandemias psíquicas que dexeneran en medo, temor e tedio. Confinados nos nosos fogares e cos templos pechados, crentes e non crentes preguntámonos onde atopar a Deus no medio de tanta desgraza. Pregunta nova e eterna que xorde inevitablemente alí onde hai dor, sufrimento e morte.

Onde está Deus? Ocúltase, escóndese, cala, disfrázase, ponse a máscara para xogar co ser humano aos agochos? Algúns, empuxados quizá pola dor das situacións vividas, acudiron ao seu encontro aínda que até entón as súas relacións fosen frías ou inexistentes. Outros, pola contra, aos que case ninguén faría cambalear nas súas conviccións relixiosas, sentiron que este aparente silencio de Deus durante esta inesperada tormenta sacudía os alicerces da fe. Este escenario, tan diverso como o camiño persoal de cada ser humano, testemuña a nosa probada vulnerabilidade e abre a porta a novos interrogantes: Está Deus ausente destas realidades ou está tamén crucificado no patíbulo e nas U.C.I.S. dos apestados? Estas crises axudan a espertar a fe durmida nas tranquilidades dunhas existencias cómodas e indiferentes aos problemas dos demais ou, pola contra, provocan o afastamento, o agnosticismo e a indiferenza relixiosa? En calquera das direccións, a Igrexa, como comunidade de seguidores de Xesús, o Fillo de Deus encarnado na historia, está chamada a acompañar nestes procesos contribuíndo a unha nova misión evanxelizadora e a unha nova presenza social significativa e visible. Aínda que é moi difícil entrar na interioridade e na intimidade do ser humano, en situacións de crises as persoas sempre miran de novo cara ao esencial, realidade que inclúe unhas relacións humanas máis verdadeiras, as preguntas fundamentais da vida e o sentido último da existencia. Estas situacións poden axudarnos a entender o que grandes pensadores da humanidade afirmaron: Que Deus sempre está aí, con frecuencia tamén acompañándonos na cruz para liberarnos e resucitarnos dos sepulcros; que El non é autor do mal; que o mal é sempre ausencia de ben; que Deus actúa no ámbito do respecto ás nosas liberdades, o don máis grande da creación concedido ao ser humano; e que, por riba de todo, estamos chamados á vida en común, a unha cultura do compartir fronte á de competir, ás presenzas constantes acolledoras e próximas e a uns acompañamentos cada vez máis empáticos e saudables con aqueles que viven en soidade e abandono as súas cruces cotiás. Axudarnos uns a outros a baixar delas ou a impedir que existan é a mellor lección que podemos ofrecer nas actuais circunstancias.

José Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral da Diocese

Tempo da creación, 1 de setembro – 4 de outubro

O Tempo da creación é un tempo para renovar xuntos a nosa relación co Creador e toda a creación a través do arrepentimento, a reparación e o gozo. 

Historia

En 1989, o patriarca ecuménico Dimitrios I dos ortodoxos, estableceu o 1 de setembro como a xornada de oración pola creación. Desde entón, anglicanos, luteranos, evanxélicos e cristiáns reformados acolleron este tempo como parte do seu calendario anual.

O Papa Francisco fixo oficial a cálida benvida da Igrexa católica ao Tempo da creación en 2015 e segundo palabras do Pontífice: “Este é o tempo para habituarnos de novo a rezar inmersos na natureza, para reflexionar sobre o noso estilo de vida, para emprender accións proféticas que orienten o planeta á vida, no canto de conducilo á morte”

Enfoque do Tempo da creación

Durante o Tempo da creación unímonos aos nosos irmáns da familia ecuménica en oración e acción pola nosa casa común.

Este ano, no medio das crises que sacudiron o noso mundo, comprendemos a urxente necesidade de sanar as nosas relacións coa creación e entre nós.

Datas importantes

O Tempo comeza o 1 de setembro, coa Xornada Mundial de Oración polo Coidado da Creación, e termina o 4 de outubro, na Festa de San Francisco de Asís, o santo patrón da ecoloxía amado por moitas denominacións cristiás. Ao longo deste mes de celebración, os cristiáns de todo o mundo uniranse para reparar e restaurar os lazos que nos sanan. E comprométense a formas radicalmente novas de vivir coa creación.

[Máis información]

A %d blogueros les gusta esto: