Graciñas, Señor Santiago

Escultura de Santiago o Maior en madeira de nogueira policromada (s. XV) Museo Diocesano-Catedralicio

Vou observando que é unha tendencia moi común nos humanos a de que case todos os que por unha ou por outra razón tiveron que deixar a súa terra, aspiran a repousar nela in saecula saeculorum. Ben é certo que non sempre é posible tal aspiración.

Teñen que ser moitas as causas que están detrás desta tendencia tan enraizada nos pobos que foron deixando de ser nómadas. Non faltarán analistas que as destripen co máximo rigor; pero ocórreseme, deixando voar un chisquiño a imaxinación, que toda a terra está animada desde que o Creador lle infundiu un sopro de vida a un anaquiño dela, tomando a parte polo todo, e por iso sempre a propia terra tira moito. Especial forza de atracción ten que exercer aquela máis inmediata que nos configura para reclamar as porcións que cedeu só en empréstito temporal.

Nos casos en que este desexo de ser enterrados na terra de onde partimos non pode levarse a cabo, tamén hai múltiples e variadas causas. Unha delas, e non das máis pequenas, é que o corazón botase raíces de afectividade máis fortes noutros sitios.

Pois ben, penso, xa que logo, que por aí poderán andar os motivos de preferir ser enterrado nestas terras húmidas de Breogán, superando a tendencia primaria de selo nas súa orixinarias desertas de Xudea o Apóstolo Santiago o Maior, o fillo de Zebedeo e Salomé, tamén alcumado como o Fillo do Trono, o Boanerxes, despois de que Herodes Agripa I dese orde de cortarlle a cabeza en Xerusalén a onde retornara de paso, só pra acompañar á Virxe María na súa dormición final.

Moitas querenzas debía ter aquí o Señor Santiago para deixarlles disposto ós seus discípulos, os sete Varóns Apostólicos, que se fixese oportunamente o traslado dos seus restos, se lle pasaba algo malo por aló,  desde  Israel ós soutos do Pico Sacro.

Parece que non faltan mentes pragmáticas que, coma o Iscariote,  devanan sobre que sería mellor dar ós pobres o que se gastou no traslado. Polo visto non foron moitos os gastos, tanto se prevalece a tese de que foi cousa duns anxos xardineiros dos tapices de mil verdores desta terra, como se resulta máis crible a outra de que veu nunha barca de pedra autopropulsada atravesando o Mediterráneo e dobrando polo Atlántico arriba ata entrar por Iria Flavia. Pouca era a tripulación daquela orixinal embarcación, só un vello mariñeiro xubilado de Tiberíades que acadara a invisibilidade en noites de luar. Daquela non había perigos de abordaxes de pateras nin de barcos ingleses, porque aínda o Mediterráneo non era o meirande cemiterio do mundo, debido a guerras, mafias e miserias antievanxélicas, nin unha colonia da Gran Bretaña o Peñón.

Non son historiador, máis ben son algo soñador, por iso non entro en se Santiago veu ou non á Gallaecia de daquela, nin en desentretiñar canto de lenda pode corresponderlle a el e canto a Prisciliano. Só afirmo rotundamente que o Señor Santiago está en Galicia e máis concretamente en Compostela. Somos milleiros e milleiros os que podemos dar testemuño de que alí nos encontramos con el e moitos máis dunha vez. E fronte ós pragmáticos comenenciudos de sempre, afirmo tamén que a súa presenza foi, é, e será pan para moitos pobres, e para algún rico tamén, tanto en Compostela mesmo, como ó longo dos camiños que atravesan continentes e océanos e que nela conflúen.

Pero non se vaia pensar que esa presenza é só pan para o bandullo, porque tamén é compango por ser fonte dunha cultura peculiar tecida das múltiples culturas que a xunto del aquí chegaron e foron deixando os seus pousos na cidade santa das peregrinaxes e nos camiños que levan a ela ou dela retornan. Compango tamén é a recuperación de esperanzas co estímulo que nace da fe que nos legou e que se materializan nas incontables luciñas bulideiras que lastran o seu camiño de estrelas.

Máis dunha vez teño matinado no porqué dun Camiño de Santiago polo ceo cando aínda ninguén podía matinar en controladores aéreos nin en barcos á deriva. E cheguei á conclusión de que Deus agasallou ó seu Apóstolo cun Camiño moito máis primitivo có Primitivo no ceo para que puidesen chegar a bo porto os que teñen que andar incertos camiños por mares embravecidos lastrados de perigos ou fendendo tempestades.

Aínda que todo o dito tivese unha boa parte de lenda ou mito, non por iso deixa de ser certo, xa que a lenda e o mito é outro xeito de expresar realidades que nos transcenden. Poi iso, moitas grazas, Señor Santiago, e que por moitos anos repouse en paz aquí entre nós!

Xosé Manuel Carballo

Campamento Urbano de Cáritas

O día 17 de xullo comezou o Campamento Urbano XXIII, organizado polo Servizo de Atención á Infancia e Mocidade de Cáritas Diocesana de Lugo.
Como centro base é o colexio María Auxiliadora. E o centro de interese deste ano é a música.
Participan neste campamento 77 nenos, de idades comprendidas entre 8 e 13 anos.
O equipo técnico está formada por 24 persoas, que acompañaron aos nenos nesta gran aventura.
Da man de Katrina, a representante do grupo musical SDB, percorréronse grandes aventuras e lográronse superar grandes desafíos para conseguir todos os instrumentos que inicialmente se estragaran no concerto do primeiro día.
Os días 19 e 26 de xullo gozaron da piscina municipal
Do 22 ao 24 de xullo acamparon en Laxe
E para finalizar, o día 28 de xullo celébrase cunha Gran Festa, con participación activa de nenos, familias e monitores.
Cáritas agradece a colaboración dos monitores e axudantes de monitor, así como do Colexio María Auxiliadora, Colexio Cabo da Area (Laxe), Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, Concello de Lugo e Concello de Laxe. Tamén agradecen a colaboración de D. Luis Varela Castiñeira e o seu coro, Cantigas e Frores, ao mago Alfonso X, Stardance e Puzzle animación.

[Imaxes da festa final]

Deus é o meu público

Alguén dixo: “Deus é o meu público”. A este insigne público témolo todos sen distinción. Deus está vendo sempre como construímos ou destruímos a nosa vida. Observa desde a distancia, pero sen entrometerse en nada, pois para iso creounos absolutamente libres.

Un dos esforzos máis grandes e máis caros que fan as empresas e entidades sociais é dar a coñecer os seus produtos e actividades. Claro que se fai, maiormente, por motivos económicos. A ecuación é clara: canto máis se coñeza, máis se vende e máis beneficios produce. De feito, desde fai tempo, xa existen empresas cuxa única finalidade é axudarnos a comunicar ben, para dar a coñecer as cousas ao maior número de persoas posibles. Ou, tamén para o contrario: para eliminar, sobre todo da rede os comentarios ou noticias negativas sobre as nosas empresas ou persoas.

E o mesmo que pasa a nivel empresarial ou institucional tamén pasa no ámbito persoal. Gústanos presumir do que facemos ben, que se coñezan os nosos méritos, as nosas relacións humanas, que os demais saiban que teño entre os meus contactos a mengano ou a fulano. De igual xeito, non nos gusta que saian á luz pública os nosos fallos ou as nosas vergonzas. En definitiva, gústanos quedar ben e moitas veces actuamos só para a pantalla.

Todos estamos expostos a un público. Non é só cousa dos famosos. E isto determina, en boa medida, as nosas actitudes e o noso comportamento. Pero, dalgún modo, todos caemos no engano de pensar que, cando ninguén nos ve, podemos facer o que nos dea a gana e que non pasa nada.

Grave erro!, pois os máis prexudicados imos ser nós mesmos. As cousas son boas ou malas con independencia de que sexan coñecidas ou non, públicas ou privadas. O relativismo fixo estragos neste sentido. Todos temos experiencias de casos deste tipo. A Igrexa tamén. Xa sabemos que non é solución facer como os gatos…

Vivimos pendentes da imaxe que damos aos demais, sen decatarnos de que hai alguén que sempre nos está vendo, ata cando estamos durmidos e na intimidade da nosa habitación. O propio Xesucristo dinos algo sobre a esmola que nos axuda a entender isto do que estamos falando:

«Cando deas unha esmola non o vaias proclamando diante de ti cunha trompeta, como fan os hipócritas nas sinagogas e nos rueiros para seren louvados polos homes; asegúrovos que xa recibiron a súa recompensa. Ti, en troques, cando deas unha esmola, que non saiba a túa man esquerda o que fai a dereita. Así a esmola será secreta e teu Pai, que ve o segredo, xa te recompensará» (Mt 6, 2-ss).

O mesmo di da oración. Pode dicirse máis alto, pero non máis claro. Deus é o noso público e é a El a quen temos que agradar. Ademais, podemos ter a seguridade que facendo as cousas do agrado de Deus tamén van ser beneficiosas para os que están ao noso lado. Cando as cousas están ben para Deus, tamén o están para o demais.

E se queremos que algo non se saiba, o mellor é non facelo. Así de sinxelo. Pero custa.

 

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco de San Froilán

Foto: Cathopic

Apertura da Porta Santa no Corpiño

Numerosos fieis acudiron o 25 de xullo ao Corpiño para participar na cerimonia de apertura da Porta Santa do santuario de Lalín.

A imaxe titular do Santuario unicamente sae en procesión os días da súa Romaría. Pero ante unha ocasión tan especial, a imaxe da Virxe saíu do seu retablo para acompañar aos fieis presentes. A procesión chegou ata á denominada Porta de San Pedro, nun lateral da igrexa. Varias horas estivera traballándose para deixar lista a Porta:  tanto as columnas existentes a ámbolos dous lados como o espacio superior á Porta cubríronse cunha tea e puxéronse lazos.

O reitor de Santuario, José Criado, procedeu á apertura da Porta Santa e entrou na igrexa pasando por baixo da imaxe da Virxe, pedindo así a súa protección. A continuación traspasaron a Porta unha quincena de sacerdotes, autoridades civís e os centos de persoas que acudiran ao acto.

Finalmente, tivo lugar unha solemne Eucaristía de Acción de Grazas.

Apertura no Corpiño da Porta do Ano Santo

Con motivo da recentemente concedida coroación pontificia da imaxe da Benaventurada Virxe do Corpiño, desde o pasado 24 de xuño e durante os 12 meses posteriores o santuario de Lalín vive un Ano Santo Mariano.

Un dos actos programados para tal ano xubilar terá lugar o 25 de xullo, cando se proceda á apertura, nun lateral da igrexa, dunha Porta Santa. Ese día ás 18:00 h haberá unha procesión extraordinaria coa imaxe da Virxe, a continuación a cerimonia de apertura da Porta do Ano Santo e finalmente unha Eucaristía de Acción de Grazas.

O feito de que o Papa conceda un Ano Santo, propicia unha renovación dos desexos de seguir a Cristo, en paz co resto dos irmáns e coa axuda da Virxe. E todos cantos se acheguen nese período a Santa Baia de Losón poden conseguir indulxencia plenaria.

%d bloggers like this: