A Eucaristía, misterio de fe

A fe nútrese de certeza, de crenza, de verdade e de responsabilidade.

Existen tres niveis de certeza:

O primeiro é a certeza evidencial, a que salta á vista, que se fundamenta, á súa vez, na certeza matemática, que resulta da axeitada relación das partes, a certeza empírica, que ten por fundamento a experiencia repetida do acontecemento e a certeza lóxica, que é aquela á que se chega mediante o raciocinio.

O segundo é a certeza histórica, a que ten por fonte o testemuño dos contemporáneos dos feitos.

E, por último, a certeza moral, a que se fundamenta na maior ou menor veracidade de quen nos fala.

Hai clases de certeza que non poden negarse, porque a súa veracidade é evidente ou se constata por raciocinio, ou por experiencia. Na certeza histórica e na certeza moral, a garantía de verdade que nos transmite depende da valoración que fagamos das fontes transmisoras.

Certeza é a adhesión ás proposicións ou verdades que nos fan os demais.

As crenzas favorecen a fe, pero aínda non son fe. Ante a certeza o home é receptor, (recibe a verdade obxectiva). No campo das crenzas o home é buscador (é suxeito activo).

Como se desenvolven as crenzas? Para que haxa crenzas, requírese, en primeiro lugar, interese por parte do que desexa crer; en segundo lugar, modelos de identificación que merezan credibilidade, e, por último, selección dun modelo de crenzas, (cristianismo, marxismo…) e optar por el.

Nesta elección, conta máis o corazón que a razón. Aquel aforismo: «nada se desexa se antes non se coñece», hai que substituílo por estoutro: «nada se coñece de verdade, se non hai interese por posuílo». Aquí inflúe máis a simpatía, a amizade, o interese subxectivo, que a valoración obxectiva. De aí a importancia de coidar o modo de presentar as propostas para facelas cribles. De aí tamén a importancia de facer atraente a verdade relixiosa, para que o oínte a acepte de bo grado.

Certo que tamén se requiren a racionalización, a comprobación de que aquilo que se nos dixo e que nós desexamos crer, é crible. Tras esta comprobación, eu fágome crente e misioneiro e testemuña das miñas crenzas ante os demais.

Por suposto, as crenzas non son fe, pero predispoñen para a fe; suscitan interese pola fe…; deixan expedito o camiño para a fe, a cal nos será infundida por Deus, fonte de verdade e de vida.

Non podemos confundir crenzas e fe. A fe é gratuíta, pero as crenzas, non: estas son labor humano e temos que suscitalas co noso labor persoal, como un ben para nós, e co noso labor pastoral, como un ben para os demais. Abrámonos á apertura de Deus, e a fe virá a nós, e, por nós, aos nosos irmáns.

Indalecio Gómez Varela

Cóengo da Catedral de Lugo

[Artículo en castellano]

Celebración do Corpus Christi

O domingo 6 de xuño, ás 11 h, na praza de Santa María de Lugo, o Bispo da Diocese, Mons. Alfonso Carrasco, presidiu a Solemne Eucaristía de Corpus.

Acompañaron a celebración un grupo de cantores do Orfeón Lucense e da coral Hospital de Lugo, que estrearon parte dunha obra inédita de José Castiñeira Pardo, Misa Solemne, con arranxo de Uxío Darriba. Despois da Misa actuou o grupo “Os Xílgaros de Lugo”.

Na súa homilía, Mons. Alfonso Carrasco Rouco, comezou lembrando que “a nosa cidade hónrase desde moi antigo co privilexio da Eucaristía, que responde a unha fe, que puxo ao Santísimo no centro do Altar Maior da súa catedral. É pór no centro das miradas, no centro da devoción, aquilo no que confiamos e cremos”.

Na homilía tamén dixo o Bispo de Lugo o seguinte:

“Confiamos nas palabras de Xesús, nas súas ensinanzas, pero tamén nel e no que fixo: morrer e resucitar por nós. É así a Eucaristía o sacramento da verdade e das obras.

“A Eucaristía, é o sacramento do corpo e o sangue, pero o é porque detrás estaba alma e corazón, o espírito e a persoa. É o sacramento do Señor Xesús realmente. E apreciamos non só a palabra, senón o corpo e o sangue, non só os seus ensinos senón a alguén que entrega a súa vida até o final, sufrindo por nós, que non temeu sufrir por quen amaba; que non se deixou enganar ou disuadir dese amor e afirmación profunda nin polos sufrimentos ou as tentacións, nin polo drama máis grande foi disuadido dese amor que levaba no corazón, e iso é o que celebramos hoxe: o amor que demostrou Divos enviando ao seu fillo, celebramos a grandeza do corazón do Señor, que encheu ao home do esplendor divino. (…) Cremos nun Deus que non quixo só axudarnos, senón que quixo vir El e quedar connosco.

“Xesús amou a Deus Pai, e amándoo a El, coñecendo a súa vontade, o que quería, cal era a razón do mundo… Xesús amouna e con ela amou o que o Pai fixera: o mundo e o home. Amar ao Pai é amar a súa vontade e as súas obras. O Pai fíxonos a todos e amar a obra do Pai é amarnos a nós. É un si a Deus, á súa obra, ao mundo e, sobre todo, aos fillos de Deus.

“Na Eucaristía aprendemos a amar ao próximo, a realidade amada por Deus, a amar ao irmán e á irmá que temos ao noso carón, aprendemos a amalo máis aló do seu pecado. Aprender a amar ao próximo, a respectar a obra de Deus, cambiaría o mundo. Se non deixamos entrar a novidade de Deus no corazón, é difícil que o mundo cambie.

“Cremos no Señor Xesús, que desvelou o misterio da vida, levouno a cumprimento e trouxo a resurrección para sempre. Confiamos nel, no seu amor e, mirando a Eucaristía, vemos o signo, o sacramento dun amor real por nós, por cada un de nós.

“Estamos chamados a imitar o amor de Deus, non só con palabras, senón con obras, non só nun momento, senón con perseveranza, paciencia, no tempo, en toda a vida.

“Nós seguiremos loando ao Santísimo, confiando nel, aprendendo e esperando no seu inmenso amor para nós, para as nosas familias e casas e para o ben da nosa cidade”.

[Fotos]

Pregón da Caridade

 

Con motivo da campaña da Caridade 2021 Cáritas Diocesana de Lugo realiza varias actividades, que se iniciaron co Pregón de Caridade, conferencia a cargo do ex alcalde de Lugo José Clemente López Orozco, o 2 de xuño no Salón de Actos da Xunta de Galicia en Lugo.

Comezou López Orozco dando cifras sobre o labor de Cáritas Española, e destacou que os gastos de administración non chegan aos 7 céntimos de cada euro dsipoñible. É dicir, practicamente todo vai destinado aos usuarios.

Nunha segunda parte, lembrou tres informes (da ONU, Save the Children e Intermón Oxfam) sobre a situación socio-económica de España, caracterizada pola desigualdade… Tamén mencionaría máis adiante o último informe FOESSA.

Na 3ª parte da súa intervención destacou o papel da Igrexa Católica “principalmente desde que o Papa León XIII coa súa encíclica Rerum Novarum puxo as bases dunha xustiza social que distribuíse dunha maneira máis xusta a riqueza… posición que quedou perfectamente reflectida na magnífica declaración da Gaudium et spes, no Concilio Vaticano II”

Na seguinte parte do Pregón, falou do labor de Cáritas España e Cáritas Lugo dando non só cifras senón tamén recoñecendo o labor pedagóxico. Disto último López Orozco puxo como exemplo que Cáritas desmentise o estereotipo de que as persoas estranxeiras copan os recursos da entidade católica e doutras. A maioría das persoas acompañadas por Cáritas son españolas ou da Unión Europea.

Finalmente, López Orozco sinalou que o mellor pregón que se pode dar son as palabras de Xesús recollidas polo evanxelista San Mateo (25, 35-40): “Porque tiven fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber…”

Corpus Christi

O domingo 6 de xuño, solemnidade do Santísimo Corpo e Sangue de Cristo, celebrarase a Eucaristía na praza de Santa María ás 11h presidida polo Bispo de Lugo, Mons. Alfonso Carrasco.

Colocaranse cadeiras na praza gardando a debida separación.

Como novidade deste ano, durante todo o día, convídase aos fieis de Lugo a realizar unha ofrenda floral ao Santísimo Sacramento. Esta ofrenda rodearía o exterior da Catedral de flores desde a porta da sancristía até a fachada principal. Así mesmo, pídese aos fieis que, ao mesmo tempo que levan flores como recoñecemento de Xesús-Eucaristía, entren na Catedral e eleven unha oración ao Santísimo exposto no Altar Maior.

Pola tarde está previsto un momento especial de adoración de 17 h a 19 h. Durante estas dúas horas convídase a parroquias, grupos, asociacións a dirixir un acto de adoración ao Santísimo.

Non che é o mesmo dous ca tres

As primeiras operacións matemáticas que nos aprenderon foron sumar e restar. Iso nos leva a pensar que 3 vén de sumar 1 a 2 e que se a 3 lle restamos 1 temos 2. No primeiro caso trátase dun incremento do 50 % e no segundo dunha baixada do 33,3 %. Pero cando pensamos na vida dos seres humanos iso non explica nada nin facilita entender a vida social.

Nos estudos sociolóxicos considérase que dúas persoas non forman un grupo propiamente dito, pero cando se suma unha terceira persoa xa se considera que iso empeza a ser un grupo. É lóxica esta diferencia, porque no paso da agrupación de dúas á de tres persoas dáse un salto cualitativo. Pero cando se pasa de tres a máis persoas o que se dá, sobre todo, é un paso cuantitativo nas “inter-relacións” sociais, como espero que se vexa ao final do escrito. Toda esta reflexión é aplicable loxicamente tamén á realidade dos irmáns.

No caso da xuntanza de dúas persoas, dous irmáns no seu caso, a “inter-relación” só pode ser basicamente de dous xeitos: levarse ben ou estar enfrontados entre si. Iso non nos pode levar a ignorar que tanto nunha vertente coma na outra hai diversos graos de intensidade, da máxima á ínfima ou irrelevante, que se poden especificar e medir por diversos procedementos, pero isto non vai ser obxecto desta reflexión.

Pero cando estamos na unión de tres persoas, tres irmáns, xa iso pasa a ser unha pequena sociedade onde aparecen tódalas posibilidades para as persoas nas relacións sociais. Certamente que se pode dar, como dixemos no caso anterior de dúas persoas, levarse ben ou mal entre os tres, pero tamén aparecen moitas outras posibilidades de “inter-relación” entre as que destaco:

1) Aparece a figura do árbitro ou intermediario entre os outros, para que poidan manter algún tipo de relación e vinculación entre os que non se levan ben. Isto leva a que un teña que aprender e a desenvolver as habilidades adecuadas á intermediación e ao diálogo.

2) Tamén se presenta a posibilidade de unirse a un ou ao outro membro do grupo, dándolle a razón e apoiándoo por diversas razóns como: porque ese é o máis feble ou o máis forte, porque se entende que ten a razón, porque lle convén a un mesmo por motivos moi espúreos e pouco confesables ou moi nobres e xustos, etc. Isto implica que haberá que sopesar e avaliar as propias decisións e os seus criterios con certa seriedade.

3) Pasar das outras dúas persoas e deixalas coas súas problemáticas para que non lles quede máis remedio que afrontar esa situación e tamén os diversos problemas da vida en sociedade, porque ademais entende que iso é o que necesitan para medrar, madurar e capacitarse para afrontar a vida humana.

4) Na situación de ser dous irmáns é moi xeral que sexan os pais os que afronten e resolvan os conflitos entre os fillos, mesmo que se sintan obrigados na súa conciencia, coa consecuencia de que estes se habitúan pouco a afrontar e resolver conflitos. Pero no caso de ser tres fillos con moita máis frecuencia os pais lles esixirán que se teñen que poñer de acordo entre eles, ben para saír a algún sitio, organizar unha tarefa, decidir un menú… ou para resolver un conflito existente máis ou menos importante, etc.

5) Aprender a conseguir aliados para a propia causa con diversas técnicas. Para iso teñen que desenvolver diferentes estratexias segundo a cuestión de que se trate, ou as características específicas das persoas. Teranse que desenvolver habilidades negociadores e de relación entre as persoas.

6) Tamén hai outra realidade moi importante a coñecer e aprender: aínda que se poñan de acordo as tres persoas ou irmáns non se pode levar adiante ese acordo, pois hai outra persoa, ou os pais, que din que non se vai facer o decidido pola maioría, polos tres. Na vida social hai que aprender que quen paga as consecuencias, quen é o responsable legal, ese é quen toma as decisións en última instancia, ben sexan os pais e titores, a dirección dun colexio ou dunha empresa…, o que na linguaxe xurídica se especifica en xeral como o responsable civil subsidiario.

É evidente que isto non impide para nada que se medre en corresponsabilidade e en autoxestión de xeito progresivo. Aínda máis, ese é o camiño lóxico para toda persoa que queira ser persoa adulta, é dicir, libre e responsable e, polo tanto, asumir e pagar as consecuencias das propias decisións.

Por iso o ser humano é social, comunitario e precisa dos outros. Temos unha natureza social e institucional. A vida cristiá non se entende sen os demais, os irmáns, e ademais fomos creados á imaxe e semellanza de Deus que é Trinitario, familia de tres persoas distintas e un único Deus.

Antón Negro

Delegado Episcopal de Cáritas Lugo

A %d blogueros les gusta esto: