Evanxelizar e eucaristizar vivencialmente na Catedral de Lugo

O Evanxeo vivo

Dous cursos levamos dúas irmás Misioneiras Eucarísticas na Catedral de Lugo, no espazo do encontro con Xesús eucaristía exposto no altar maior.

San Manuel dicía: «no Evanxeo coñecémolo, e no misterio da Eucaristía, relacionámonos con El». Para evanxelizar é fundamental vivir sen rupturas a relación entre Evanxeo e Eucaristía; así, as dúas realidades convértense en «Evanxeo vivo».

O Espírito que o Señor infunde nos nosos corazóns (cf. Rom 5) é quen nos introduce á verdade do Evanxeo, da presenza de Deus e da súa acción salvífica.

Os tres alicerces do noso labor

A acollida, desde a pedagoxía de Xesús, que acolle persoalmente. Sexa peregrino, adorador, un grupo apostólico ou un turista, a todos ten que chegar o Evanxeo. A catedral ten vida e todos deben notala, para poder responder desde aí, cunha inclinación de cabeza ou unha oración ante o Santísimo, cun xesto ou unha admiración ante a arte que presencian.

A amizade é a ferramenta máis valiosa que temos na posmodernidade para conectar coas persoas. Pola Catedral pasa moita xente coa súa historia persoal. Tentamos conectar con eles e facer un seguimento amigable, presentándolles a Xesús.

A presenza viva: nunha Catedral diferente a todas, con pedras vivas que nos falan de Xesús, tentamos espertar esa sensibilidade eucarística desde a liturxia e o silencio.

O Evanxeo polo camiño eucarístico

San Manuel ensinaba que se chega a un encontro co Evanxeo por medio da Eucaristía; porque, entrando nunha relación profunda co Señor, sente a necesidade de buscalo e seguilo.

Na Catedral, acompañadas pola exposición permanente do Santísimo, procuramos, evanxelizar por medio da Eucaristía.

Irmás Esther e Mónica

Misioneiras Eucarísticas de Nazaret

Cal é a misión da Igrexa?

O Concilio Vaticano II supuxo un punto de partida para a Igrexa. Comezaba unha nova época e era necesario poñer unhas bases que clarificasen cal era a misión da Igrexa.

 Este acontecemento non estivo exento dalgunhas crises. Aínda hoxe moitos sacerdotes recordan a crise de identidade sufrida polo sacerdocio naquel momento.

 Outra crise, quizais fose ou segue sendo, determinar cal é a misión esencial da Igrexa neste momento da historia. A que se ten que dedicar a Igrexa: aos pobres ou anunciar o evanxeo de Xesucristo? Que é o primordial, ou o máis necesario, ou o mellor?

 Imos facer un pouco de historia. O Vaticano II dinos que, polo bautismo, todos (non só os curas) estamos chamados á misión evanxelizadora.

 Un pouco máis tarde, o beato Paulo VI nun documento que aínda segue sendo actual, na Evangelii Nuntiandi 22, dinos que “non hai evanxelización verdadeira, mentres non se anuncie o nome, a doutrina, a vida, as promesas, o reino, o misterio de Xesús de Nazaret Fillo de Deus”.

 San Xoán Paulo dará un paso máis e usará o término “nova evanxelización”. En Redemptoris missio 3 di que “ningún crente en Cristo, ningunha institución da Igrexa pode eludir este deber supremo: anunciar a Cristo a todos os pobos”.

Benedicto XVI recordaranos que a auténtica evanxelización prodúcese cando se dá un encontro persoal con Cristo.

 Para rematar, o papa Francisco, pouco antes de ser elixido sucesor de Pedro, dicía: “Pensando no próximo Papa: un home, que desde a contemplación de Xesucristo e desde a adoración a Xesucristo axude á Igrexa a saír de si cara ás periferias existenciais, que a axude a ser a nai fecunda que vive da doce e confortadora alegría de evanxelizar”.

 A seguinte pregunta é: onde queda, entón, o exercicio da caridade?. O exercicio da caridade na Igrexa é unha consecuencia directa da súa misión evanxelizadora e non ao contrario.

Os cristiáns temos que movernos cunha actitude conxuntiva e non disxuntiva. Non é cuestión de escoller unha dimensión e rexeitar a outra, senón de integrar as dúas, porque unha leva necesariamente á outra.

 A salvación que nos trae Xesucristo é unha salvación integral. Por iso tratamos de adiantar a este tempo as condicións de vida perfecta que esperamos gozar na eternidade.

Fai poucos días o Rei Felipe VI, na visita á Conferencia Episcopal, recoñecía a achega social da Igrexa. Noutros tempos os sacerdotes tiveron que construír estradas e traídas de auga, que era o máis necesario e urxente.

 Pero a misión da Igrexa segue sendo necesaria hoxe. É importante que as persoas poidan alimentar e cultivar os seus desexos de transcendencia. Isto só será posible con Xesucristo e nunha comunidade eclesial na que nos podamos atopar con El.

 Se claudicamos desta misión evanxelizadora, pasaranos algo similar ao que dicía un médico ao constatar a desproporción entre o diñeiro destinado á investigación do alzheimer e os tratamentos estéticos. Cando pasen uns poucos anos, na Igrexa e na sociedade presumiremos dunhas catedrais e museos de arte relixiosa espectaculares, pero ninguén saberá o que significa o seu contido nin cal é a súa orixe.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco de San Froilán

 

A %d blogueros les gusta esto: