Fin de ano – aninovo

Aínda estamos en novembro. Pero o Ano Litúrxico termina e xa comezamos outro. Poderiamos pensar que estamos celebrando sempre o mesmo, como unha especie de espiral repetitiva da que nunca conseguimos saír. Pero non é así. En realidade celebrámolo cada vez dunha forma nova e cada ano máis preto de Xesucristo, ou, polo menos, así debe ser: cada ano máis santos.

O Ano Litúrxico é a celebración de todos os misterios da vida de Xesucristo e todas as súas etapas, desde o nacemento ata o envío do Espírito Santo.

Consta de 3 grandes momentos: nacemento de Xesucristo (Nadal), o tempo da predicación da boa nova co anuncio do Reino de Deus (Tempo Ordinario) e Paixón-Morte-Resurreción (Semana Santa e Pascua). Aos dous grandes acontecementos do Nadal e a Pascua precédenlles senllos tempos de preparación: Advento e Coresma, respectivamente. Ademais, están todas as festas da Virxe María e dos santos distribuídas durante todo o ano.

Coñecemos ben o ano civil, escolar, xudicial, deportivo etc. e tamén existe o ano cristián ou litúrxico. Comeza co primeiro domingo de Advento e termina o día de Cristo Rei do Universo, normalmente a finais de novembro, dependendo do día que coincida Nadal.

Celebrar o Ano Litúrxico sempre é unha nova oportunidade de conversión e de dar pasos no camiño de configuración con Cristo. Celebrando os misterios da súa vida e escoitando a súa Palabra El vai transformando a nosa vida. Cada día deste novo ano será un don de Deus ata que un día nos atopemos con El cara a cara e posuamos todo o tempo e toda a inmensidade de Deus no ceo.

Celebrar o Ano Litúrxico é facer presente o Reino de Deus na terra. Un reino xa comezado porque o Rei da Gloria dignouse vir a inauguralo para que xa podamos gozalo desde agora. Celebrar o ano litúrxico é anunciar e facer realidade xa desde agora a novidade do ceo e lograr que todos-todos podamos vivir xa no ano de graza do Señor.

Celebrar o Ano Litúrxico é celebrar que Xesucristo é o centro da historia e da nosa vida, porque todo vira en torno a El e todo se fundamenta nel.

Miguel Ángel Álvarez

Ellacuría, vinte e cinco anos despois

XXV aniversario mártires xesuitas UCA

Vinte e cinco anos despois da morte martirial de Ignacio Ellacuría, cos seus compañeiros e dúas mulleres traballadoras na UCA (Universidade Centroamericana), o seu pensamento segue fecundando a filosofía e a teoloxía. O seu legado, sobre todo a súa vida e as súas razóns, son unha clave válida de interpretación para comprender a misión da Igrexa hoxe no mundo, analizar as estruturas socio-políticas e económicas e suxerir canles sobre a dirección na que deberían ser transformadas.

Vinte e cinco anos sepárannos daquel vil asasinato perpetrado polo exército salvadoreño na madrugada do 16 de novembro de 1989, no campus da UCA do Salvador. Con Ellacuría, o xesuíta vasco nacionalizado salvadoreño, morreron tamén os seus compañeiros Segundo Montes, Ignacio Martín-Baró, Amando López e Elba e Celina Ramos, traballadoras domésticas refuxiadas xunto á residencia dos Padres xesuítas durante aqueles días de toque de queda.

Nos anos 60 e 70 do século pasado, en América Latina había, e segue habendo, grandes desigualdades económicas froito de séculos de colonialismo con ditaduras militares que abortaban calquera intento de cambio estrutural. Os movementos pacíficos alentados pola Igrexa, así como a forza da Teoloxía da Liberación que invitaba ás comunidades cristiás a loitar por cambiar as estruturas de opresión e participar na transformación da sociedade, recibiron como resposta sanguentas represións.

Ignacio Ellacuría, como Rector da UCA, defendeu, con coraxe, un modelo de universidade que fose capaz de analizar cientificamente a realidade histórica e que apoiase os procesos de transformación estructural desde a fe en Xesús de Nazaret, o Cristo Libertador. En coherencia coa súa fe, exerceu de mediador para lograr a paz ata o último día da súa vida. Paradoxicamente, a morte dos oito mártires da UCA, provocou que chegasen os Acordos de Paz, entre 1991 e 1992.

O pensador que invitaba a “facerse cargo da realidade”, a “cargar coa realidade” e a “encargarse da realidade”, segue anunciando hoxe que Deus é o Deus da vida, o Señor da historia e invitándonos a un cristianismo adulto, á refundación dunha vida relixiosa ao servizo da paz e da xustiza e a un novo xeito de facer teoloxía.

Na miña tese de doutoramento, citando a J. Moltmann, conto a anécdota, histórica por certo, de como o corpo do P. Ramón Moreno foi arrastrado polos soldados ata a habitación de J. Sobrino, que casualmente non estaba na casa. No medio do sangue atoparíase máis tarde un libro que caera da estantería, era un exemplar da obra de Moltmann: O Deus crucificado. Este libro sería recollido e conservado como expresión simbólica daquel martirio. Certamente, o Deus cristián, o Deus crucificado, segue morrendo nas vítimas da opresión, da violencia e da inxustiza, desgraciadamente, cada día no mundo.

J. Mario Vázquez Carballo

Miguel A. Álvarez: Como coñecín a novena da Medalla Milagrosa

Teño que comezar  facendo unha confesión que me avergoña bastante. Cheguei a Lugo no ano 1988, fun ordenado sacerdote no 1999, e ata fai 4 anos non sabía da existencia da novena da Medalla Milagrosa que congrega a unha cantidade considerable de devotos. Para min foi unha agradable sorpresa ver, aos poucos días de estar na parroquia de San Froilán, como se enchía a igrexa de persoas para rezar o Santo Rosario e a Novena e celebrar a Eucaristía.

No longo, escuro e triste mes de novembro esta Novena da Milagrosa supón un foco de luz e alegría. Non en balde, a imaxe da Milagrosa irradia luz. Os raios que saen das mans da Virxe María son símbolos das grazas que María alcanza aos homes, Cristo mediador e salvador.

Lembro coma se fose hoxe que a primeira igrexa na que entrei na cidade de Lugo foi na da parroquia da Milagrosa. Tiña 9 anos e fora con motivo da voda da miña prima Nieves. E no 1988, cando xa viñen definitivamente para Lugo, a primeira igrexa na que entrei foi tamén a da Milagrosa. Pero non remata aquí a historia. Ordenáronme de presbítero nesta mesma igrexa. E a miña primeira parroquia non foi a Milagrosa, como poderían estar esperando, senón a de San Froilán, que no seu día foi a nai da parroquia da Milagrosa, cando fai 50 anos a cidade de Lugo expandíase cara á zona norte. E como na parroquia de San Froilán venerábase a Virxe da Medalla Milagrosa, por influencia das Fillas da Caridade, púxose baixo o seu patrocinio a nova parroquia que despois deu nome a ese extenso novo barrio da cidade. Como ven, a miña vida en Lugo está moi marcada pola Milagrosa, aínda que non soubese da existencia da súa novena tan popular ata hai pouco tempo.

Todos necesitamos que Deus faga algún milagre en nós ou en alguén a quen coñecemos. Hoxe preséntolle ao Señor por medio da súa Nai, a Virxe María da Medalla Milagrosa, todas as intencións dos que están lendo isto e necesidades. Pido tamén polas parroquias de San Froilán e da Milagrosa, polas Fillas da Caridade e polos alumnos e profesores do seu colexio. !¡

O María sen pecado concibida! Roga por nós que recorremos a ti.

Miguel Ángel Álvarez

Cáritas colabora cos enfermos de ébola. A Diocese de Lugo felicita a Teresa Romero

A Diocese de Lugo fai público o seguinte comunicado:

“A Diocese de Lugo quere expresar a súa alegría sincera pola curación de Teresa Romero, orixinaria dunha das nosas parroquias, na que segue tendo fortes vínculos familiares. Con ela, tamén nós damos grazas a Deus pola súa recuperación e seguirémola tendo presente nas nosas oracións.

Así mesmo, queremos manifestar a importancia de seguir apoiando a todos os que necesitan a nosa axuda nos países azoutados pola epidemia do ébola. Alí, a falta de recursos e a ausencia de suficientes infraestructuras sanitarias fan moi dificil, senón imposible, atallar esta enfermidade que se está cobrando miles de vidas.

Non podemos reaccionar só cando nos sentimos en perigo nós mesmos, nin escudarnos na lonxanía dos afectados para non ocuparnos deles. Teresa lembrounos que este non é un problema alleo a ninguén nin, en realidade, tampouco aqueloutros que afectan ao destino dos nosos irmáns.

O xesto da nosa Igrexa, a través de Cáritas Española cunha nova achega económica a Liberia, para apoiar os programas sanitarios de control da propagación do virus, acompañar aos enfermos e facilitar alimentos e artigos de primeira necesidade (que se suma á xa enviada ás Cáritas de Sierra Leona e Guinea Conakry), é expresión dunha fraternidade imprescindible, que supera fronteiras.

Enviamos o noso afecto e oración a todos os afectados, así como aos sanitarios, voluntarios, institutos relixiosos e asociacións que non están escatimando esforzos para socorrer aos nosos irmáns máis necesitados e enfermos”.

JUAN DE DIOS LARRÚ: “Identificar amor con emoción impide a maduración da persoa”

O sacerdote e teólogo Juan de Dios Larrú será o relator da 5ª xornada do Curso de formación en matrimonio e familia que se celebra en Silleda. A súa intervención leva por título “A familia e a educación en virtudes”. Juan de Dios Larrú é Doutor en Teoloxía e Decano do Instituto Juan Pablo II en España.

-Na sociedade actual fálase moito de valores. Son o mesmo cás virtudes?

– Virtudes e valores non son sinónimos. As virtudes son hábitos operativos bos e configuran a fisonomía moral da persoa que actúa. O valor é un concepto vinculado á motivación. É un contido esencial do acto humano dentro da súa dimensión de especificación. Por iso, máis que unha definición do mesmo, existe unha caracterización dos seus elementos definitorios mediante unha vía máis descriptiva da experiencia.

– Que son as virtudes e que importancia teñen na educación dos fillos?

– As virtudes son os modos de recibir os dons de Deus. Indican, pois, a inmensa capacidade receptiva humana, que fai crecer e madurar ás persoas. Teñen unha estrutura comunional, pois a plenitude á que apuntan é a comuñón das persoas.

– A cultura na que vivimos condiciona o modo en que pensamos, vivimos e nos relacionamos cos outros. Por que é negativo identificar amor e emoción?

– Porque é unha redución do amor, que impide o crecemento e a maduración da persoa no espazo e no tempo. O amor atópase na orixe dos afectos, e tamén é unha virtude e unha acción de toda a persoa. Ninguén nega a importancia do sentir, pero a persoa é máis grande cás súas emocións.

– Realmente ten a familia capacidade para influír na educación dos fillos ou son outros os que educan (medios de comunicación, amigos…)?

– A educación no uso dos medios de comunicación é singularmente relevante e delicada, pois estes medios cambiaron o noso modo de relacionarnos. A familia, indubidablemente protagoniza a tarefa educativa, e é preciso que aprenda a introducir prácticas concretas que axuden a usar estes medios segundo a idade e madurez dos fillos, dun modo virtuoso.

Ler máis

A %d blogueros les gusta esto: