Miguel Ángel Álvarez: Visita Ad Limina, a proximidade do Papa

Bispo Lugo con Papa

Foi noticia. A finais de febreiro e comezos de marzo os bispos españois fixeron a Visita Ad Limina. É a visita que, periodicamente, fan todos os bispos do mundo ás tumbas dos apóstolos Pedro e Paulo, para atoparse co Papa e informalo da situación das dioceses que teñen encomendadas.

Non é algo novo, faise desde sempre. Pero na actualidade, e grazas á globalización dispoñemos de imaxes e detalles case ao instante en calquera lugar do planeta.

Independentemente dos formalismos, este tipo de actos, mostran de forma afable a unidade da Igrexa, así como a proximidade afectuosa do Papa con todos os fieis do mundo a través dos nosos pastores diocesanos.

Pola súa banda, os bispos, que viaxan á Cidade Eterna, lévanlle ao Santo Padre toda a vida diocesana: o bo e o malo. Por suposto, que tamén lle levan o afecto e a proximidade de cada un dos católicos que peregrinamos baixo a guía do Bo Pastor, do que o Papa é o seu vicario.

Hoxe dunha forma especial, do mesmo xeito que facemos sempre na celebración da Eucaristía, pedimos polo Papa, e polos nosos bispos. É bo para nós ter pastores santos, por iso encomendámolos ao Señor, para que todos, eles e nós, vivamos na perfección da caridade.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Miguel Ángel Álvarez: A fe en Deus dá estabilidade ao mundo

A cita da Lumen Fidei escollida para comentar nesta ocasión refírese á necesidade dunha sociedade máis fiable. É do número 55 e di:

“Se fixesemos desaparecer a fe en Deus das nosas cidades, debilitaríase a confianza entre nós, pois quedariamos unidos só polo medo, e a estabilidade estaría comprometida”. (LF 55).

A miúdo pénsase que a fe é algo que só necesitamos para cando queremos falar de Deus. É verdade que coñecemos a Deus pola fe, pero tamén é verdade que, grazas á fe, coñecemos unha boa parte das cousas do mundo. Sen a fe, sen fiarnos dos demais, non poderiamos saír á rúa, comer fóra de casa, ir á barbaría, ao médico, subirnos nun ascensor, nin ir á escola.

Pero, todas estás cousas non son das que está a falar o Papa cando di que sen a fe en Deus comprometeríase a estabilidade do mundo.

O que nos quere dicir o Papa Francisco é que sen fe en Deus, ou o que é o mesmo, sen un lugar para Deus no mundo, erixímonos en deuses de nós mesmos. Se é así, cada un imporá aos demais as súas propias leis, será imposible un criterio unánime sobre o que está ben e mal, e, o medo ao que poida facerche o outro será o único que teñamos en común.

Entre outras cousas, poderiamos dicir que Deus pon obxectividade no mundo, dándonos así unha estabilidade necesaria. Non é casualidade que canto menos espazo lle deixamos a Deus máis aumenta a violencia, e, por tanto, o medo.

O mundo necesita estabilidade, a fe en Deus dánola.

Miguel Ángel Álvarez

Miguel Ángel Álvarez: A fe axuda a conseguir unha sociedade máis fiable

No último comentario, mencionamos a diferenza de formulacións que hai entre unha persoa que non cre en Deus e unha que está aberta ao transcendente. Dicía o Papa que a fe é como unha edificación onde o home pode convivir cos demais (cfr. LF 50)

No número 50 da Lumen Fidei, vén concretar un pouco máis os beneficios que achega a fe á convivencia das persoas.

Di o Papa : A fe revela ata que punto poden ser sólidos os vínculos humanos cando Deus se fai presente no medio deles. Non se trata só dunha solidez interior, unha convicción firme do crente; a fe ilumina tamén as relacións humanas, porque nace do amor e segue a dinámica do amor de Deus. O Deus digno de fe constrúe para os homes unha cidade fiable. (LF 50).

A estas alturas da historia da humanidade algúns aínda non teñen claro o que é evidente. E resulta evidente que Deus, para ser Deus, ten que ser o absolutamente intelixente e bo, e que, por tanto, o único que pode achegar á humanidade son cousas boas.

Dun Deus que é amor non se pode esperar nada malo e, na medida que nós somos capaces de manternos unidos a El, e vivir na dinámica do amor, seremos quen de facer cousas boas, das que, por outra banda, serán beneficiarios os demais.

Por iso é polo que, se teño un trato persoal e sincero con Deus, estarei a facer unha moi boa achega á sociedade, porque contribúo a que as relacións humanas sexan mellores.

Necesitamos unha sociedade máis fiable. A nosa fe en Deus axudaranos a conseguila.

Miguel Ángel Álvarez Pérez
Párroco de San Froilán

Miguel Ángel Álvarez: A fe fai que a nosa vida sexa plena

A fe non só se presenta como un camiño, senón tamén como unha edificación, como a preparación dun lugar no que o home poida convivir cos demais”

Así di a cita do número 50 da Lumen Fidei. Certamente, con frecuencia, falamos da fe como un camiño e, como tal, así tratamos de facelo: camiñar ata o encontro definitivo con Deus. Un camiño que, por outra banda, comezamos cando o mesmo Deus quixo chamarnos á existencia.

Pero o Papa, ademais, convídanos a ver a fe tamén como unha edificación, como un “lugar” no que o home poida “vivir” e “convivir” cos demais. Efectivamente, esta é a gran achega da fe, non só algo que nos sirva para despois da morte, senón como algo que, xa desde agora, fai que a nosa vida, e a dos demais, sexa auténtica, sexa unha VIDA con maiúsculas.

Como case sempre, as aparencias enganan. Mirando fría e materialmente a vida dun cristián e a dun non cristián non se distinguen en nada. Ambos teñen que comer e traballar, ambos terán momentos alegres e tristes, éxitos e traballos, enfermidade e saúde… pero, non podemos confundir vivir con sobrevivir. Os animais sobreviven, as persoas tratamos de vivir. A fe fai que a nosa vida sexa plena. Un non crente non pode esperar nada máis aló da morte, un cristián pódeo esperar todo.

Nós, os que tentamos seguir a Cristo no camiño da fe, vivimos cunha esperanza que non se esgota nunca, e isto é, precisamente, o que nos fai vivir, xa desde agora, coma se estivésemos no mesmo ceo. De nós depende que edifiquemos ben “esta casa” para convivir como irmáns.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Miguel Ángel Álvarez: Os sacramentos, algo máis que un acto social

Falar de sacramentos non é algo estraño na maioría da poboación. Así, dicimos: “O domingo é o bautizo do meu sobriño”, “este ano teño dúas vodas”, “o domingo teñen os nenos catequese de Primeira Comuñón”, “pasadomañá son as confirmacións”, ou “o día da miña voda”…

Son expresións que se oen a calquera hora, e que reflicten como os sacramentos están presentes na vida das persoas e da sociedade, e, tamén, como condicionan aos “convidados” a estas celebracións.

Pero, a abundancia non é sinónimo de calidade, nin de que esteamos a facer ben as cousas. Por iso, a miúdo, os sacramentos quedan reducidos só a un acontecemento social.

Vaiamos, un día máis, ás palabras do Papa na encíclica Lumen Fidei, que nos di no número 40: “O espertar da fe pasa polo espertar dun novo sentido sacramental da vida do home e da existencia cristiá, no que o visible e material está aberto ao misterio do eterno”.

Dicimos ás veces que o urxente non é sempre o importante, pero neste caso, é urxente tomarse en serio o importante. E importante é a vida sacramental dos cristiáns.

Os sacramentos son para transformar nosa “vida vella” nunha “vida nova”. Posiblemente esteamos durmidos e por iso necesitamos espertar a un novo sentido sacramental da nosa existencia.

Sen este espertar, seguiremos facendo festa cada vez que celebramos un sacramento, pero, sen dúbida, non estaremos a aproveitar todos os beneficios que o Señor trata de darnos a través destas accións salvíficas.

Miguel Ángel Álvarez Pérez, Párroco de San Froilán – Lugo

A %d blogueros les gusta esto: