Celebración do 14º aniversario da ordenación episcopal de Mons. Alfonso Carrasco

O mércores 9 de febreiro cúmprense 14 anos da ordenación episcopal e toma de posesión de Mons. Alfonso Carrasco Rouco como bispo de Lugo. O devandito día, Mons. Alfonso Carrasco presidiu na Catedral a Eucaristía e na homilía indicou que “a sucesión apostólica é un signo de como imos de xeración en xeración enxertándonos na mesma Igrexa, no mesmo Pobo de Cristo, recibindo o mesmo espírito, o mesmo Evanxeo, escoitando ao mesmo Mestre, alimentándonos co mesmo Pan. A sucesión apostólica dinos que o Señor é quen está no medio de nós, a pedra angular, o fundamento. A isto pertencemos en cada xeración e concretamente cada un de nós, que non somos estranxeiros senón que estamos na casa do Señor”.

Finalmente, dixo Mons. Alfonso Carrasco: “Hoxe deamos grazas ao Señor porque nos chamase a ser parte do seu pobo, poque nos uniu. Cando celebramos días como este, agradecemos ao Señor por todas as persoas que nos puxo no camiño, coas que nos fixo partícipes da súa sabedoría e da súa graza. Porque por medio de moitos o Señor acompañounos sempre. Podemos dar grazas pola súa Igrexa, que camiña ao longo dos séculos. Celebramos un aniversario; moitos viñeron antes”.

A nosa indiferenza condénaos ao esquecemento. Carta pastoral do Sr. Bispo

O lema da campaña de Mans Unidas deste ano pon o acento na indiferenza como actitude que posibilita o crecer e perpetuarse de inxustizas, pobrezas e desigualdades extremas.

En efecto, a indiferenza é moitas veces condición para que poidan establecerse dinámicas, que contradín os bens e dereitos máis fundamentais das persoas, tanto nas relacións persoais e familiares, como, máis facilmente aínda, nos ámbitos sociais e económicos. O silencio, o deixar facer, a non asunción da propia responsabilidade, é condición para que poidan establecerse socialmente formas de acción das que se sabe perfectamente que son inxustas e, de por si, inaceptables.

A esta indiferenza egoísta, que acala ao propio corazón e esquece o rostro do próximo, contraponse sen dúbida a caridade verdadeira, nacida da fe que recoñece a Deus como Pai e a toda persoa como creada por El con igual dignidade, como irmán.

A campaña de Mans Unidas pode axudarnos a non caer nesta tentación, neste individualismo radical ao que é fácil tender na nosa sociedade, en especial ao saír desta crise sanitaria que puxo en cuestión a vida de cada un. Porque podería parecernos que, ao final, só importa ocuparse de si mesmos, que non vale a pena correr ningún risco polo ben doutros, que o esencial é saber adaptarse ao que se considera socialmente correcto, aínda á conta da propia conciencia.

Poñendo ante os nosos ollos os rostros de quen sofre fame de pan e de dignidade, Mans Unidas estanos pedindo que vivamos segundo a lei verdadeiramente humana, dada por Deus a todos, do amor ao próximo e da fraternidade.

Saberemos entón que non estamos sós, que formamos parte dun mesmo gran Pobo de Deus, que camiñamos xuntos tamén nestes tempos de pandemia, sostendo a esperanza e a caridade os uns dos outros, como fillos dun mesmo Pai.

E seremos máis capaces de responsabilidade nas nosas vidas, nas nosas relacións sociais e económicas. Saberemos optar pola verdade e a xustiza, pola defensa do débil e do oprimido, construiremos unha sociedade máis xusta. A indiferenza e o egoísmo condenan ao esquecemento ao pobre, pero tamén aos nosos seres máis cercanos e a nós mesmos; e constrúen unha cultura, unha economía e unha sociedade cada vez menos humanas, menos atentas ao ben das persoas concretas e ao da nosa terra.

Mans Unidas é, un ano máis, signo de canto ben podemos facer permanecendo unidos, de como crece a nosa conciencia, a nosa capacidade de actuación, a nosa humanidade, camiñando xuntos, vencendo indiferenzas e esquecementos, permitindo que o alento da fe e da caridade guíen as nosas vidas.

Pidamos sempre para iso a intercesión e o amparo da Santísima Virxe María, nai de Deus e nai nosa, cuxos ollos están sempre atentos ás necesidades e sufrimentos dos seus fillos.

+ Alfonso,

Bispo de Lugo

Día da Igrexa Diocesana: Carta do Sr. Bispo

Queridos diocesanos: a experiencia que fixemos nos tempos máis duros desta pandemia da COVID-19 nos permitiunos descubrir con claridade que non estabamos sós, mesmo no noso illamento forzoso, que nos axudabamos uns a outros a ser e a vivir nas dificultades da nova situación.

Alegrarse desta axuda sinxela, feita de presenza, de coñecemento mutuo e apoio cotián, dunha palabra e unha oración, de xestos de axuda e de compañía, foi ocasión de descubrir o máis fondo: que o noso ser, a nosa existencia, ten fundamento sólido, sostense sobre o chan firme dunha unidade profunda, edificada polo Señor. “Somos o que ti nos axudas a ser”; dicímolo ante todo ao Señor Xesús e, grazas a El, á comuñón dos irmáns, na que vivimos como cristiáns.

Puidemos ver neste tempo de pandemia que non está no noso poder darnos o ser e a vida, que unha forza cega da natureza deixábanos sen defensa nun momento. E puidemos aprender mellor, con todo, que existimos grazas a Deus, que El nos axuda a ser, fainos posible realizar o ben na vida, axudarnos como irmáns dunha gran familia, que esteamos ante a morte con esperanza de vitoria.

Ser persoa é ser así, relación viva con Deus e cos irmáns. Somos unha gran familia, con raíces no máis fondo, habitada pola unidade e o amor máis radical, e que chega da terra ao ceo. Non somos menos: esa é a nosa familia, sempre confiada na vontade do Pai, con Xesús como Señor da casa. Aquí somos axudados a ser e axudámonos uns a outros a ser. Fixémolo no confinamento, e temos que facelo todos os días, polo ben da nosa vida, polo dos nosos seres queridos, pola nosa dignidade e destino persoal e como sociedade.

Desde o inicio os cristiáns vivimos así: tiñan un só corazón e unha soa alma, di san Lucas, perseveraban unánimes na oración e na doutrina dos apóstolos, puñan os seus bens en común, axudábanse nas necesidades.

Alegrémonos da nosa fe, de Deus o noso Pai e da vitoria do Resucitado. Miremos con ollos de fe e agradecemento á particular Igrexa diocesana en que estamos, na que somos axudados e axudámonos a ser e a vivir.

A achega de cada un é un tesouro precioso, que enriquece a todos, que nunca se pode dar por descontado, que constrúe o ser xuntos unha gran familia: cunha palabra ou un xesto, coa xenerosidade de quen pon a disposición o seu tempo ou as propias calidades, con apoio e compañía na discreción do cotián.

Así, na proximidade, na fe e a caridade, no compartir e o axudarse nas dificultades da alma e do corpo, somos Igrexa. Na nosa casa, na nosa terra, en Lugo, somos Igrexa diocesana. Deus gárdenos nela, permítanos ser perseverantes, ensínenos a amala, a axudala e a axudarnos a ser e a vivir. E que no seo desta gran familia da Igrexa lucense, Xesús sacramentado déanos a graza da verdadeira comuñón, de permanecer sempre xuntos, cada día e todos os días: SomosIgrexa24Sete.

Mons. Alfonso Carrasco

Bispo de Lugo

[Ver carta en castellano]

Rolda de prensa sobre o Pacto Educativo Global e a lexislación educativa española

O secretario xeral da Conferencia Episcopal (CEE), Mons. Luis Argüello e o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura, Mons. Alfonso Carrasco, ofreceron o 23 de outubro unha rolda de prensa para informar sobre a recepción do Pacto Educativo Global nun contexto español de cambios lexislativos.

Mons. Luis Argüello presentou o Pacto Educativo Global que ofrece o Papa Francisco e sobre España afirmou que “hai unha base importante para o Pacto Educativo co artigo 27 da Constitución Española”.

O presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura, Mons. Alfonso Carrasco, bispo de Lugo, presentou a proposta entregada ao Goberno. “Nós procuramos buscar un diálogo coas autoridades educativas para abrir camiños e ancorar ben todo o que significa a educación moral da persoa e a súa dimensión relixiosa. A idea é que todos os alumnos teñan unha área, un espazo para a dimensión persoal e de moralidade” subliñou Carrasco Rouco.

A proposta “é sinxela e pode permitir un diálogo. É o desexo de abrir camiños para saír dunha situación de dificultade e discusión perpetua sobre como situar unha materia de relixión católica. Ten que haber un ámbito referido á persoa na que pode haber varios itinerarios, pero un ten que ser o que respecta a educación católica”, comentou Mons. Alfonso Carrasco.

Para o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura “a proposta integra a dimensión educativa no seu conxunto. No fondo a idea principal, na que eu creo que podemos concordar todos, é que no ámbito educativo debe haber un espazo específico para o estudo da dimensión persoal que afecte á comprensión dos valores, da moralidade, das crenzas, ao desenvolvemento da persoa como tal. Excluír un ámbito referido aos valores morais sería un grave erro”.

Queremos integrar un ámbito de educación, en primaria e secundaria, relativo a todo este mundo de valores persoais. Non ten sentido unha educación utilitarista pero que non educa á persoa” continuou o presidente da Comisión Episcopal para a Educación e cultura da CEE. Deste xeito, os bispos propuxeron “integrar un espazo obxectivo, un ámbito, igual que hai en Ciencias Naturais, en Primaria e Secundaria”, onde se expoñan os distintos “horizontes de crenzas”, no “respecto da conciencia dos nenos e da súa identidade, a súa cultura e tradición”.

Unha fe operativa na caridade, por Mons. Alfonso Carrasco

Estar unidos na mesma fe e como membros dunha familia máis grande ten unha dinámica propia: é caridade operativa. Agora, tras a experiencia feita e ante as expectativas que abre o novo curso, será particularmente necesario potenciar esta dimensión esencial da experiencia cristiá.

Sabemos ben, tras os difíciles días da pandemia, que non podemos fiarnos só de nós mesmos e da nosa boa vontade, que se nos esgotarían rapidamente as forzas e as respostas. Que a fonte inesgotable da caridade está na nosa participación no amor sen límites do Señor, na plenitude da súa entrega ao Pai e a todos os seus irmáns, na nosa comuñón eucarística con El.

Recuperar a vida das nosas parroquias, coidar nelas a experiencia de unidade –na fe e nos sacramentos– fará posible responder a este outro gran desafío do próximo curso: a caridade, o acento posto na fraternidade vivida, na compañía, na axuda mutua, consciente, querida.

A comunidade parroquial “é con frecuencia o primeiro lugar de encontro humano e persoal dos pobres co rostro da Igrexa” (Congregación para o Clero, Instrución “A conversión pastoral da comunidade parroquial ao servizo da misión evanxelizadora da Igrexa”, 33). Será tarefa irrenunciable este ano saír ao encontro das necesidades das nosas familias, ofrecéndolles soporte e axuda cando a crise, que xa asoma no horizonte, afecte o traballo e ao sustento. E ocuparnos de tantas outras situacións de persoas que, apremadas polo peso da vida, as circunstancias económicas ou outros problemas, esperarán atopar na familia dos discípulos do Señor un xesto de alento e unha man tendida.

Por iso, este curso terá prioridade para nós a existencia e o bo funcionamento das nosas Caritas parroquiais, así como da diocesana; ben sabendo que son só expresión de todo o tecido de cercanía, axuda e amor ao próximo que dá forma á vida das nosas comunidades. Neste mesmo sentido, será importante seguir apoiando o noso Comedor San Froilán –que, desde o inicio da crise, enfróntase a necesidades crecentes–, como sempre recoñeceu a fe sinxela do noso Pobo crente, que fai posible a súa subsistencia cotiá, xunto co labor constante e gratuíto das Fillas da Caridade, de responsables e colaboradores.

Tamén a iniciativa da que nace o Fondo diocesano Sempre Xuntos foi signo desta mesma caridade vivida de cerca nas parroquias, en particular polos presbíteros. Está destinado a ser apoio ás nosas Caritas, cando os seus recursos sexan insuficientes; pero é ao mesmo tempo testemuño da nosa unidade diocesana, que atopou esta forma de expresión ante os sufrimentos da pandemia, e pola que debemos dar grazas a Deus. Xa que a caridade é un xesto supremo da liberdade do corazón, nunca é debida nin pode ser obrigada, aseméllanos a Deus mesmo, que ama ao que dá con alegría (2Co 9,7).

Mons. Alfonso Carrasco

A %d blogueros les gusta esto: