Encontro Diocesano de Laicos en Lugo

O sábado 16 de novembro tivo lugar en Lugo o Encontro Diocesano de Laicos de Pre-congreso “Pobo de Deus en saída”. Foi no Seminario desde as 10 h até as 17 h.
Trala acollida e un momento de oración, houbo catro representantes doutras tantas realidades diocesanas que expuxeron comunicacións relacionadas cos itinerarios do Congreso: primeiro anuncio (movemento neocatecumenal), acompañamento (pastoral da mocidade), procesos formativos (Acción Católica) e presenza na vida pública (HOAC). A continuación traballouse en grupos para despois poñer en común o tratado.
E concluíuse cunha celebración onde se visualizaron as achegas de movementos (Lexión de María, HOAC, UER, GOA, Hospitalidade Diocesana de Lourdes, Adoración Nocturna Feminina e Alianza en Xesús por María) e parroquias (A Fonsagrada, San Xosé das Gándaras, San Antonio de Padua de Lugo, Santiago A Nova, O Bo Pastor). Esta celebración fíxose seguindo os sucesivos momentos do episodio de Emaús.

Encontro Diocesano de Laicos

O sábado 16 de novembro ten lugar o Encontro Diocesano de Laicos de Pre-congreso “Pobo de Deus en saída”. Será no Seminario desde as 10h ás 17 h.

PROGRAMA

  • 10: 00 Acollida

  • 10: 30 Oración

  • 10: 45 Saúdo

  • 11: 00 Comunicacións. Itinerarios congreso: 1) Primeiro anuncio.

           2) Acompañamento. 3) Procesos formativos. 4) Presencia na vida pública

  • 12: 00 Traballo en grupos.

  • 13: 30 Comida

  • 15: 00 Posta en común

  • 16: 00 Celebración: apartacións traballo de movementos e parroquias. Partir do evanxeo de Emaús Lc 24, 13-35.

  • 17: 00 Fin da xornada

Día da Igrexa Diocesana

Este ano o Día da Igrexa Diocesana celébrase o 10 de novembro co lema Sen ti non hai presente. CONTIGO hai futuro.

Na súa Carta á Diocese, Mons. Alfonso Carrasco di que “sen esta «familia diocesana», sen ser comunidade real e palpable, a fe non sobrevive realmente. Isto significa tamén que, sen a persoa de cada un, sen a súa presenza e participación, sen compartir xuntos a fe e as necesidades de cada día, esta «familia» non se fai real entre nós.

E o Bispo da Diocese propón “coidar este ser «familia» da nosa Igrexa diocesana en Lugo, achegando ante todo esa gran riqueza –aínda que estea escondida– que é a nosa persoa, o noso corazón e as nosas mans. E esteamos sempre seguros de que o Pai, que é bo, saberá colmar de bens aos seus fillos que lle piden pan, e sen tardar”.

[Ver texto completo e datos estatísticos da Diocese]

Acompañar feridas interiores

Sen dúbida resultaralles rechamante saber que tras o 90% dos malos resultados académicos dos alumnos non se atopan dificultades intelectuais senón emocionais. E tras o 95% dos fracasos matrimoniais non se atopan problemas de incompatibilidade, infidelidades, senón que son manifestacións de feridas emocionais anteriores nunca resoltas. As nosas feridas emocionais e interiores, que proceden de non ser queridos, aceptados ou valorados, de que non se cubriron as nosas necesidades interiores, son a causa da maior parte dos problemas da vida adulta (laborais, de parella, de convivencia, sufrimentos persoais).

Somos feridos cando se produciu unha agresión ou unha carencia respecto da necesidade máis profunda que temos: a necesidade de amor. Necesitabamos de pai, nai, irmáns, profesores, amigos, amor, atención, respecto, agarimo, pero nalgunha ocasión recibimos desatención, burla, agresión, desprezo, acusación… Isto é o que produce a ferida.

Profesores, psicólogos, médicos, terapeutas, pais, nais e toda persoa que fai acompañamento a outras persoas, atopa unha situación á que debe dar resposta: as feridas interiores.

Dado que, en realidade, a saúde non é un concepto meramente biolóxico nin psíquico, quen acompaña a outros ha de saber como afrontar as feridas persoais do outro.

Igual que facemos cursos de primeiros auxilios para saber como afrontar feridas físicas, resulta imprescindible que fagamos algún tipo de formación en primeiros auxilios interiores, que nos permitan axudar ás persoas á súa recuperación e ao seu restablecemento integral.

Para a sanación afectiva das nosas feridas cómpre levar a cabo previamente un exercicio de fortalecemento, de coidado dun mesmo. Afrontar feridas é un traballo duro, polo que é necesario lograr unha certa fortaleza persoal que permita afrontar sufrimentos e reconstruír a vida. Unha parte importante do curar consiste en coidar. Unha maneira de curarse consiste en coidarse.

Por iso, é bo saber como favorecer o autocoidado, como recuperar o amor a un mesmo, como sandar as relacións cun mesmo e cos demais e como lograr fortalecernos o suficiente para poder ver os problemas como oportunidades para o crecemento.

E isto, que nos vén ben a todos, resulta urxente a quen se adicase ao acompañamento doutros, por traballo ou por vocación. A maior parte das nosas reaccións inaxeitadas, dos nosos medos, compulsións e bloqueos proceden de feridas que seguen presentes, de feridas ocultas que nunca dixerimos.

Xosé Manuel Domínguez

[Artículo original en castellano]

 Xosé Manuel Domínguez é un dos responsables do Encontro de pais que comeza o mércores 13 de novembro en Lugo (nas instalacións do colexio Divina Pastora) cos temas e a metodoloxía do Encontro de pais iniciado o pasado mes.

Seminario sobre “O sentido relixioso” (Luigi Giussani)

O luns 11 de novembro ás 20:30 h no Salón de actos do Seminario ten lugar a primeira asemblea sobre O sentido relixioso (Luigi Giussani). Trátase dun seminario dirixido por Ignacio Carbajosa e Alfonso Calavia e que se retransmite “en diferido”.

O luns 25 de novembro, no mesmo lugar e á mesma hora, exponse a segunda premisa “Responsabilidade” e a asemblea sobre o tema será o 16 de decembro.

Luigi Giussani, fundador do movemento Comuñón e Liberación, marcou unha época na educación cristiá, e o Curso Básico de Cristianismo foi e é un punto de referencia decisivo para miles e miles de persoas en todo o mundo.

Segundo Giussani o sentido relixioso sitúase no nivel da experiencia elemental de cada persoa, na que o eu faise preguntas sobre o significado da vida, da realidade, de todo o que sucede. Giussani fai descubrir o sentido orixinal de dependencia, que é a maior evidencia para o home de todos os tempos. O cristianismo ten que ver co sentido relixioso porque se propón como resposta imprevisible, pero plenamente razoable, ao desexo do home de vivir descubrindo e amando o seu propio destino.

A %d blogueros les gusta esto: