Carta enviada por Fr. Manuel Varela ofm, misioneiro en Venezuela, á Delegación Diocesana de Misións

fr-manuel-varela-sanchezEstamos na Semana Misioneira. Vivo na Diocese de Guanare, coa que colaboro no labor pastoral. Estou nunha Parroquia rural, de altas montañas, fundamentalmente produtores de café e plátanos. O territorio diocesano é maiormente plano. Estes días pasados o Sr. Bispo diocesano invitaba aos poucos sacerdotes da Diocese, que son todos novos, emular o espírito misioneiro de todos os anteriores sacerdotes. Cheguei aquí no ano 1997. Todo eramos estranxeiros: diocesanos de Colombia e Cuba, franciscanos de Galicia, Josefinos de México e Centroamérica, franciscanos conventuais de Italia. Eran nativos venezolanos o Bispo e o Vicario, pero nin sequera oriundos do territorio diocesano. Hoxe quedamos poucos de fóra e van xurdindo as vocacións sacerdotais autóctonas. Tamén entre nós os franciscanos ofm, que somos tres, queda só a miña persoa, chegado de Galicia. Para os que seguimos a chamada a romper fronteiras coa Palabra do Evanxeo, é unha alegría ver que o labor misioneiro consolida a vida a Igrexa, a nosa comunidade de fe ao servizo de calquera lugar do mundo e de todas as culturas. A experiencia persoal de vivir e contribuír a unha Igrexa local en formación, xunto con sacerdotes diocesanos misioneiros e frades de varias ordes e congregacións, lévame a dar grazas a Deus pola satisfacción dun labor que impulsou e tamén viu o resultado de toda a entrega e o esforzo por servir e amar ao pobo que busca a Deus, dentro de tan variados criterios. Hoxe estamos nunha situación moi precaria no económico, pero principalmente en gravísimo deterioro social e político, que compromete moito e delicadamente o noso labor. Temos que soster servizos de solidariedade e acompañar os sufrimentos, tamén as esperanzas, de quen esperan unha Venezuela nova. Oramos cada día para que o Señor nos ilumine, a fin acertar a colocar axeitadamente o Evanxeo ao servizo do diálogo, a convivencia e avanzar sen violencias extremas. Por outra banda, a a actividade de evanxelización e pastoral é apremiante. Por todo iso, creo que unha Igrexa que se considere misioneira, abrirá moitas novas realidades, e isto desexámolo tanto para os novos mundos, como para os territorios de tan vella data cristiá como pode ser a miña Diocese nativa, Lugo.

Imos terminar, imitando ao Papa Francisco: “recen por min”

Un fraternal abrazo

Saúdos de Paz e Ben

Fr. Manuel Varela ofm

Carta de Inés Fernández, Carmelita Misioneira Teresiana de orixe lucense en Filipinas

ines-fdez

Reproducimos a carta enviada á Delegación Diocesana de Misións pola irmá Ines, Carmelita Misioneira Teresiana:

 Con mirada retrospectiva e memoria agradecida polo longo camiño percorrido como misioneira peregrina, lixeira de equipaxe pero cargada de optimismo e esperanza, quero facervos participes do gozo da miña traxectoria vocacional como misioneira.

África foi o móbil da miña chamada vocacional como relixiosa- misioneira, pero como Deus ten os seus plans, fai 27 anos envioume a Asia, concretamente a Filipinas. Gran sorpresa! Non tiñamos presenza neste continente. Xunto con outra irmá, fomos elixidas e enviadas polos nosos superiores a roturar esta terra. Un 25 de xaneiro, día da conversión de San Paulo, “Ide por todo o mundo; predicade o Evanxeo a toda criatura” Mc 16:15, emprendemos voo cara ao descoñecido coa certeza e seguridade que El é fiel e coida aos que ama.

A aventura misioneira estaba cargada de incógnitas, cada día algo novo, a miña capacidade de asombro e admiración non daba abasto a asimilar tanta novidade e realidades diferentes (cultura, costumes, lingua…) Foron tempos recios, pero Deus manifestábase a cada paso de forma sorprendente, en persoas e circunstancias. É inexplicable a experiencia da acollida e proximidade da xente, a súa paciencia e compresión. O sentido de familia e comuñón fraterna vivida entre as distintas congregacións relixiosas fixo que nos sentísemos en casa e favoreceu positivamente nosa inmersión no pobo.

Despois de moitos anos aínda teño gravada nas miñas pupilas e corazón a imaxe que presenciei na miña primeira visita ao “smokey mountain”, lugar onde queimaban o lixo de Manila e mentres ardía a xente segregaba o reciclable. Ver isto lastimoume e dalgunha forma indignoume, non hai dereito a que uns despilfarremos tanto e outros carezan en grao sumo do elemental, experimentei unha gran impotencia. Por outra banda fascináronme os rostros riseiros desa xente sinxela, hospitalaria, que dá o que necesita, todas as familias invítannos a tomar algo, é incrible.

Na misión preséntanse dificultades de diferente índole, que esvaecen cando acollo co corazón desde a proximidade e a sinxeleza, envolvéndome na realidade da xente con aptitude de escoita e respecto. “Un misioneiro da misericordia consola coa forza da compaixón, non xulga, percibe a Xesús vivo con el no medio da tarefa misioneira”, dinos o papa Francisco.

A miña vida como misioneira compároa cun xardín con diversidade de plantas e flores, cada especie é única e ten a súa beleza propia, pero o conxunto de todas dá un aspecto e colorido ao xardín que o embelece e fai atractivo. Isto pasa na misión, unha enriquécese en contacto coas persoas que o Señor pon no seu camiño dando como resultado a beleza da Igrexa. “A miña misión redúcese a anunciar aos pobos que ti, Igrexa, es infinitamente bela e amable e a predicarlles que te amen” (Bto. Francisco Palau)

Conferencia sobre a misión nas grandes cidades latinoamericanas

conferencia-domund-copia

O 17 de outubro ás 20 horas no Seminario Diocesano o misioneiro en Perú José María Rojo falará sobre a misión nas grandes urbes latinoamericanas, nun acto organizado  pola Delegación Diocesana de Misións que se enmarca na campaña do Domund 2016.

José María Rojo García naceu en Villeza de las Matas (León) en 1946. Estudou nos seminarios de León e do IEME en Burgos e foi ordenado sacerdote o 6 de abril de 1975. Viviu máis de 30 anos como misioneIro en distintos lugares de Perú, onde caeu “por accidente” pois toda a súa preparación (durante catro anos) fora para ir a áfrica, onde nunca chegou a estar. O seu primeiro destino foi Huacho Chimbote (Perú). Tamén estivo en Juliaca e Ica. Na Diocese de Lurín-Lima Sur foi responsable da Comisión de Comunicación diocesana, trala súa graduación na U. Javeriana de Bogotá. En España formou parte do equipo de Animación Misioneira e actualmente está en Madrid como Director Xeral do Instituto Español de Misións Estranxeiras (IEME) para o período 2013-2018. Dentro do seu labor evanxelizador, José Mª Rojo é un loitador nato polos dereitos dos máis desfavorecidos.

Charla da misioneira Ana López Castaño

Ana Lopez Castaño

Ana López Castaño é misioneira de Misevi (Misioneiros Segrares Vicentinos) e o ano pasado deixou o seu destino en Bolivia (pastoral xuvenil e penitenciaria) para trasladarse a Barra Patuka (Honduras). Sobre esta nova experiencia entre os indios miskitos falará nunha charla – coloquio o 18 de xuño ás 12 h na Casa da Cultura de Pobra do Brollón.

Primeiras impresións de Patuka

 

Día do Misioneiro Diocesano

O Día do Misioneiro Diocesano foi o 7 de maio na parroquia San Francisco Xavier, de Lugo. Ana López, misioneira laica que leva un ano en Honduras, compartiu a súa experiencia do vivido neste tempo. A continuación fíxose unha homenaxe a Antonio Ónega, misioneiro natural da parroquia San Francisco Xavier, falecido recentemente en Costa Rica. Concluíuse coa celebración da Eucaristía ás sete da tarde.

dÍA MISIONEIRO DIOCESANO

A %d blogueros les gusta esto: