Non teñades medo!

Fálase pouco de fe nestes tempos de zozobra a non ser para afirmar que ao final venceremos nestas circunstancias que estes días nos toca vivir. Con todo, o pobo de Deus segue afirmando que, “se Deus quere”, gañaremos e que o final será feliz.

En calquera caso, a fe é o mellor paraugas no medio das tormentas. «Non teñades medo» (Mc 6, 45; Lc 12, 1), dixo Xesús aos seus discípulos no medio da tempestade no lago de Galilea. Se é importante unha vacina para o virus, tamén é boa unha para o medo, para o pánico e a desesperación. Son tempos estes para espertar a nosa conciencia sobre a fraxilidade do noso ser e estar no mundo; sobre o valor da saúde máis aló da economía e o diñeiro e sobre a necesidade do coidado esencial e incondicional para protexernos e protexer aos máis débiles e fráxiles. Son tempos para a prudencia, a calma, a serenidade, a paz interior. Son tempos coresmais, de deserto, para pensar e rezar, para dialogar e escoitar, para a quietude e a paz interior.

Fai case cinco anos, con motivo da publicación da encíclica Laudato si’ do Papa Francisco escribía que a actual crise ecolóxica afunde as súas raíces en formas culturais de relacionarnos coa divindade, desprezándoa; connosco mesmos, autoadorándonos; cos demais, marxinándoos e coa natureza, explotándoa incondicionalmente. Os valores da Laudato si’, por desgraza non sempre practicados, poderían axudar a un cambio de mentalidade e a novas praxes nas nosas relacións. Valores que atopamos na tradición cristiá e no humanismo pero que poden e deben ser compartidos por moitas tradicións éticas e relixiosas.

Fronte á mal chamada cultura do «benestar», pensar nas xeracións futuras con xenerosidade transmitíndolles o amor ao próximo, regra de ouro das grandes tradicións relixiosas, así como as virtudes cardinais e os mellores valores tradicionais sempre permanentes (a verdade, o ben e a beleza).

Fronte aos individualismos, debemos apostar por un crecemento responsable e universalizable vivindo a nosa existencia como un don, como un obsequio de Deus do que temos que coidar, especialmente a vida dos máis vulnerables. O que gratis recibimos dámolo gratis. Os demais, a natureza, non son cousas ou obxectos que podemos manipular ao noso antollo; debemos aprender a apreciar as ricas dimensións da felicidade que non poden reducirse ao ter ou posuír, vivindo na sobriedade fronte á ebriedade, na austeridade fronte ao malgaste insaciable e voraz. Deixémonos guiar polo principio da precaución que permite a protección dos máis débiles que dispoñen de poucos medios para defenderse e unamos na nosa existencia as cuestións sanitarias, sociais e ecolóxicas xa que non hai crises separadas (sanitaria, ambiental e social) senón unha única e complexa crise interrelacionada e integral. Desde a opción de fe nun Deus que salva e acompáñanos no noso devir, recuperemos nas nosas vidas a sacralidade da existencia, dos demais e da natureza fronte ás visións antropocéntricas. Fronte ao consumismo tecnoeconómico que tende a entristecernos polo que non posuímos, fixar no valor dos pequenos xestos cotiáns e das boas accións que producen froitos máis aló da evidencia. Finalmente, valoremos o descanso e a dimensión celebrativa da vida que é distinto do non facer nada.

E fronte ao activismo baleiro procuremos a contemplación reflexiva que xera alegría e chea de gozo a existencia humana.

Mario Vázquez Carballo

Vigairo Xeral da Diocese de Lugo

[Texto en castellano]

“Rezade uns polos outros para que vos curedes”

Queridos irmáns:

Moitos, ademais da incomodidade e problemas que xera esta situaciónde confinamento, están a sufrir a enfermidade en primeira persoa ou están a facer grandes esforzos para loitar contra ela e en ben dos demais. Todos temos presente ao persoal sanitario, nos seusdiferentes niveis, incluídos os nosos capeláns hospitalarios e tamén a todos os que seguen traballando por facer posible a vida nesta circunstancia. Quen sofre máis directamente a enfermidade, quen afronta os seus riscos e consecuencias en primeira persoa, merecen todo o noso apoio e agradecemento. Pero os cristiáns debemos tamén facer algo especial e propio: rezar por eles, polas súas persoas e os seus esforzos, polo seu acerto nas decisións e tamén polas súas familias. A Palabra de Deus dínolo: “rezade uns por outros para que vos curedes. Moito pode a oración insistente dun xusto” (St 5,16). Tamén a Escritura ensínanos que o Señor acolle a oración do pobre e do desvalido, de quen necesita protección; que El non despreza ao corazón contrito que non pode argumentar as súas peticións máis que coa súa humildade e a súa necesidade grande de ben.

Por outra banda, sempre soubemos que gran forza de intercesión ten a oración da persoa enferma, a ofrenda do seu sufrimento posto nas mans do Pai. Con canto amor recibirao! Xesús mesmo díxoo falando da ofrenda da viúva pobre: deu máis que ninguén porque botou todo o que tiña para vivir. Máis aínda, El mesmo púxoo en práctica na súa Paixón, na ofrenda de si mesmo ao Pai para a salvación de todos.

Completemos coa nosa oración as súplicas dos nosos enfermos, que moitas veces non terán a capacidade ou as forzas de facela en primeira persoa! Isto é tamén ser Igrexa: unha inmensa comunidade de oracións nas que Xesús mesmo intercede ante o Pai como a nosa Cabeza e na que se unen as oracións dos que seguimos estando na terra, as dos que chegaron ao Ceo, as da Santísima Virxe María, San Xosé, os santos e tantos fieis, mesmo amigos e familiares nosos, que están xa ante o Señor. O exemplo vivo máis palpable disto son as nosas comunidades de vida consagrada, especialmente contemplativa, chamadas e entregadas á oración ante Deus polo ben de toda a Igrexa e do mundo. Alegrémonos e agradezamos a súa presenza na nosa diocese pois rezan en primeiro lugar por nós. Confiemos en que o fagan agora para que o Señor nos líbre do mal e, se é posible, acurte o tempo desta pandemia.

A oración verdadeira brota do noso corazón e diríxese ao de Deus e por iso non deixa de estar sempre no corazón da Igrexa. Feita con alma e de verdade -en espírito e verdade- ten unha forza grande ante o Señor quen, na súa misericordia, acóllea tanto máis prontamente canto máis humilde e confiada é. E Deus axuda e alégrase deste xesto primeiro de fe e de caridade, de poder vir no noso auxilio por medio tamén das nosas súplicas, de contar coas nosas forzas -aínda que sexan poucas-, co noso corazón. Pidamos ao Señor con sinxeleza, reconciliados cos irmáns, certos de que nos escoita como un Pai.

A Igrexa universal, por medio da súa cabeza visible, o noso Papa Francisco, confírmanos a todos na fecundidade da oración, concedendo a indulxencia plenaria aos fieis enfermos de coronavirus, aos que os coidan, expóndose ao risco de contaxio e a todos os que rezamos para implorar o fin da pandemia, o alivio dos aflixidos e a salvación eterna dos que Deus chamou a si. [Concesión da Penitenciaría Apostólica]

A eficacia da oración demostrouse moitas veces; tamén hoxe renovará as enerxías máis íntimas, sosterá a fe e a esperanza dos nosos enfermos e de quen os coidan, de todo o persoal sanitario e de todos os que se preocupan e traballan polo ben común.

Non esquezamos presentar cada un as nosas súplicas a Deus. É algo que todos podemos facer como contribución persoal, como unha palabra propiamente nosa que só cada un pode dicir. Podería ser, como están a facer xa moitos fogares, ás 12h. da mañá co Ángelus; cando se fai un momento de oración nas parroquias; seguindo a retransmisión da Misa; rezando o Rosario ás 20h… Pero o máis importante é que recemos nós, que acudamos persoalmente a presenza do noso Pai e expresemos con sinxeleza as dores e os desexos deste momento. Pidámoslle a saúde do corpo e da alma; pidámoslle que nos garde na súa paz e que non dubidemos do noso destino bo nin de que en todo momento podemos facer o ben estando atentos ás necesidades do próximo.

Que a Virxe María volva a nós os seus ollos misericordiosos e ampare as nosas casas, familias e hospitais, especialmente estes días.

Co meu afecto e bendición,

+ Alfonso,

Bispo de Lugo

[Texto en castellano]

Recomendacións da Hospitalidade Diocesana de Lourdes

 Un dos fins principais da Hospitalidade de Lourdes é  estar a carón dos enfermos, sobre todo os que viven no seu domicilio; persoas que viven soas ou persoas que teñen máis dificultade en comunicarse e relacionarse cos demais. Por iso, e tendo en conta a situación actual, dirixímonos a toda persoa de boa vontade e sobre todo e dun xeito especial aos miles de peregrinos a Lourdes da provincia e da Diocese lucenses.

Son moitos, en circunstancias normais, os que durante o ano están en contacto co resto dos peregrinos, sobre todo cos que viven polas súas limitacións máis illados con visitas; axudas; chamadas por teléfono etc.

Estamos nuns momentos en que por necesidade, solidariedade e legalidade, hai que permanecer nas casas. Este illamento físico (para moitos máis doloroso e duro) pode levarnos por desgraza mesmo a un illamento sentimental ou espiritual. Debemos todos acompañarnos, se cabe con máis entusiasmo e ilusión, facendo da necesidade virtude: máis unidos e prestar máis as axudas que podemos realizar; e aceptar con máis benevolencia a axuda que outros nos prestan, dentro das súas posibilidades tan limitadas, pero cun maior esforzo de amor e caridade da súa boa vontade. Porque todos podemos axudar e todos necesitamos axuda, todos somos caídos na viaxe e todos podemos ser samaritanos.

Recomendamos:

1) Estar máis en contacto por teléfono ou calquera outro medio sobre todo cos que viven sós, tamén co resto dos peregrinos que se coñezan e por suposto co resto da familia.

2) Rezar por todos, sobre todo polos peregrinos. Pídeselles aos sacerdotes que peregrinan a Lourdes (máis dun centenar), que lembren dun xeito especial a todos os peregrinos.

3) Se é  posible, seguir a Misa polos medios de comunicación. Agora cada domicilio pode converterse en templo de oración.

4) Que María a nosa Nai, baixo a advocación de Lourdes; de Fátima; da Saúde, sexa nestes momentos: modelo, intercesora e que nos una como só o sabe facer unha nai! Que o Señor, conceda luz e inspire a todos os que se esforzan por vencer ao inimigo común e así a humanidade poida volver á súa vida normal!

Como persoas de Fe, esta pode ser unha invitación ou ocasión máis, para recoñecer a debilidade e limitación do ser humano e o poder infinito do Señor, que para nós sempre é Pai.

Lugo, 19 de marzo de 2020

A Xunta Directiva da Hospitalidade de Lourdes de Lugo

A Coresma

Cando comezou o ano creo que ningún eramos conscientes da revolución que ía supor o coronavirus para a nosa vida. Parecíanos algo afastado -no tempo e o espazo- e alleo ás nosas persoas.

Creo que vai ser unha ocasión de ouro para vivir a Coresma. Si, todo ten o seu punto positivo. Pasamos da queixa máis común do noso día a día -non teño tempo- a poder compartir quince días coas nosas familias, amigos, compañeiros ou con quen sexa que fagamos o confinamento. De súpeto vimos como o noso tempo detíñase e que aquilo máis esencial para nós podería ocupar todo o noso tempo. É, en definitiva, o que sucede na Coresma: Deus quere ser o protagonista do noso corazón neste tempo. Xa non pode haber queixas de que nos falta tempo! Podemos orar, ler o Evanxeo diario ou algunha lectura espiritual, rezar o rosario en familia (unha tradición tan común e preciosa no noso país hai unhas décadas), etc.

Priváronnos da comuñón! Pero creo que nos vai levar a valorala e a desexala, a descubrir o que significa que nas misións estean un mes sen celebrarlles a Misa e que privilexio temos nós de poder actualizar o memorial do Sacrificio do Señor. Aínda que xa non é algo tan afastado porque me sucede que eu vou a cada parroquia unha vez ao mes a celebrar a Misa, salvo na principal. Aprender a dar grazas pola Eucaristía e polos sacerdotes.

Pero a nós tamén nos doe celebrar a Misa “sós” (porque sós nunca estamos). Por iso rezamos por cada un de vós, polas vosas familias, polos enfermos, e damos grazas a Deus por todo o persoal sanitario, os transportistas, os que traballan en supermercados, restaurantes, gasolineiras, forzas e corpos de seguridade, e calquera outro tipo de servizo que hoxe se brinda ao noso país neste momento. E imos aproveitar todos os medios de comunicación social para transmitir online a Santa Misa ou unha adoración do Santísimo Sacramento.

E ai, a Semana Santa! Serviranos para unirnos máis á Paixón do Señor. Supoño que será en grao sumo estraño cando nos atopemos só os sacerdotes para celebrar os distintos oficios. Pero viviremos nós tamén o gozo de poder celebrar a Eucaristía, unirémonos ao sufrimento do Señor en Xetsemaní, deixarémonos tocar polo silencio do Calvario e con esperanza camiñaremos no medio da noite guiados pola Luz pascual, sabendo que a Resurrección de Cristo marcará o fin deste tempo.

Certamente paréceme que Deus quixo pór ante nós un símil moi fermoso. Do mesmo xeito que o tempo de Coresma está marcado pola penitencia, a oración e o xaxún que dispoñen o noso corazón para os Misterios da vida de Xesús que imos celebrar, así tamén a Pascua irrompe no medio da noite para encher as nosas vidas coa Luz que iluminará os nosos pasos e depositará no corazón a Paz que nace da Resurrección. Porque é a certeza da nosa vida: Cristo resucitou e vive por amor a nós. E deste xeito, pasaremos do confinamento que o coronavirus nos está ofrecendo, levándonos a vivir unha insospeitada penitencia, oración e xaxún, para que podamos logo estalar de gozo coa Pascua da Resurrección, onde Cristo dá luz ás nosas tristezas e convérteas en verdadeiras alegrías.

Ler máis

Non perder a confianza

Non quero insistir no que xa sabemos todos dabondo. Os medios de comunicación e as redes sociais téñennos abundantemente informados.

Á maioría de nós os que se nos pide, ademais de estar na casa e obedecer as demais indicacións, é manter a confianza nos técnicos que están a xestionar esta crise, ao mesmo tempo que nos poñemos nas mans de Deus, o noso Pai, ao que lle pedimos que nos axude a saír desta crise, especialmente aos infectados, e que conceda en descanso eternos aos falecidos.

Estes días lembro moito a seguinte pasaxe evanxélica:

E cando chegaron a onde estaba a xente acercóuselle un home, que de xeonllos lle suplicou:

-Señor, ten compaixón do meu fillo, porque é lunático e sofre moito; xa ten caído no lume e na auga. Presentéillelo aos teus discípulos e non o deron curado.

Respondeu Xesús:

-Xeración incrédula e perversa! Ata cando vos terei que soportar? Traédemo aquí!

Entón Xesús increpou ao demo e saíu del. E desde aquela hora ficou curado o rapaz. Entón achegáronselle os discípulos e preguntáronlle en privado:

-Por que non o demos botado nós?

El respondeulles:

-Pola vosa pouca fe. E asegúrovos que se tivesedes sequera unha fe coma un gran de mostaza, diriádeslle a este monte: “vai de aquí para alá”, e o monte había ir. E nada sería imposible para vós. [Esta clase (de demos) só se expulsa coa oración e o xaxún]» (Mt 17, 14-21)

O xaxún xa o temos dalgún xeito na necesaria corentena con confinamento domiciliario. Se cadra só falta a oración. Ámbalas dúas cousas son necesarias.

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Texto en castellano]

A %d blogueros les gusta esto: