Alegrádevos no Señor

Hai alguén que non busque a felicidade ou non queira vivir alegre? Todos buscamos vivir alegres e felices. O mesmo desexamos para todo o mundo, especialmente para os que están ao noso carón e para as persoas ás que queremos.

Buscamos a felicidade onde sexa e facemos todo o que está nas nosas mans para escapar da tristeza e vivir digna e alegremente.

Pero, algunha vez ocorréusenos buscar a alegría en Cristo? Acudimos a Deus para pedir saúde, traballo, etc. Repito a pregunta: pedímoslle a Xesucristo que nos faga persoas alegres? Dito doutro xeito: Cristo é a nosa alegría?

Quizais, se fracasamos en todos os intentos anteriores de buscar a alegría, agora poidamos tentalo en Cristo. Como dicimos moitas veces: por probar non imos perder nada.

Pois ben, neste camiño do Advento estamos a chegar ao domingo da alegría ou Gaudete. Chámase así porque o nacemento do Fillo de Deus xa está preto. Isto ten que provocar en nós unha alegría sen medida. Primeiro, porque un nacemento sempre é unha alegría. Segundo, porque é Deus o que nace. E terceiro, porque o Deus de Xesucristo vén salvar as nosas vidas da tristeza eterna.

“Neste tempo de Advento, a Palabra de Deus convídanos a esperar a vinda gloriosa do noso Salvador, cunha conduta santa e relixiosa, procurando vivir en paz con Deus, limpos e irreprensibles ante El”. (Bieito XVI. Ángelus 7 de decembro de 2008)

A palabra “alegría” é a que máis se vai a repetir na liturxia do terceiro domingo de Advento.

Así que, xa o sabemos: “Alegrádevos sempre no Señor; repítovolo, alegrádevos. O Señor está preto“ (Flp 4, 4-5).

Miguel Ángel Álvarez

Párroco da Fonsagrada

[Artigo orixinal]

Encontro de Nadal do profesorado de Relixión

José Antonio Adrio

O sábado 15 de decembro a partir das 11 h terá lugar o Encontro de Nadal do profesorado de Relixión da Diocese. No salón de actos do Seminario iníciase a xornada cunha charla reflexión de José Antonio Adrio Carballude. Na súa condición de Delegado de Mocidade, José Antonio informará aos asistentes sobre a vindeira Xornada Mundial da Xuventude, entre outras cuestións. Na capela do Seminario celebrarase a Eucaristía e a continuación haberá un xantar de irmandade, no que se homenaxeará ao profesor que se xubila, este ano é Mario Vázquez Carballo.

Polifonía por quilos

As Corais de Lugo, convocadas polo Orfeón Xoán Montes, participan nos Concertos Solidarios “Polifonía por quilos”. As actuacións realizaranse nas distintas igrexas da cidade de Lugo e pídese a doazón duns quilos de alimentos, non perecedoiros, para que as propias parroquias repartan entre os máis necesitados.

Programa:

Sábado 15/12/2018.- Parroquia San Antonio de Padua 19.30

–Orfeón Xoán Montes (Misa)

–Coral Xolda (Concerto)

Sábado 15/12/2018.- Parroquia Santiago A Nova/ centro parroquial Fontiñas 18.30

–Schola Gregoriana Lucensis (Misa e Concerto)

Sábado 15/12/2018.- Parroquia Santiago A Nova 20.00

–Cantar Delas e Solo Voces (Misa e Concerto, conxuntamente)

Domingo 16/12/2018.- Parroquia Sagrado Corazón 12.00

–Coral Xeral Calde e Coral Lugh (Misa e Concerto, conxuntamente)

Domingo 16/12/2018.- Parroquia A Milagrosa 12.30

–Coral Ecos do Miño Astelu (Misa)

–Coro San Antonio (Concerto)

Domingo 23/12/2018.- Parroquia San Lorenzo de Albeiros 12.00

–Coro da Asociación de Amigos do Camiño de Santiago (Misa e Concerto)

Tan pouco vale a vida humana?

Cada poucos días e cada vez con máis frecuencia sae á escena pública o tema da eutanasia. Úsase para iso unha linguaxe  eufemística e politicamente correcta, pero todo o mundo sabe do que se trata: acabar cunha vida que consideramos xa inútil.

Aos poucos imos afacéndonos a este “ run  run”, como o fixemos no seu día co aborto, ata que o vemos como algo normal que xa non nos escandaliza. Unha película, unha moción no Congreso, unha entrevista… Pasa o mesmo que co noso coche, empeza a facer un ruído, que ao principio nos alarma pero que aos poucos días xa nos afacemos, mesmo se vai en aumento, ata que nos sorprende unha gran avaría, cando xa non podemos facer nada por evitala.

Un pode entender que algunhas persoas debido á súa situación estean angustiadas, de tal forma que o seu ánimo decaia e desexen que chegue a morte dunha vez para deixar de sufrir.

O que me custa máis entender é que haxa tanta xente nova, con saúde e con condicións de vida suficientemente dignas, para a que a vida non ten absolutamente ningún valor, que admitan como algo normal desfacerse do neno non nacido cando non interesa, vivir a vida cunha tremenda desgana e poñerlle fin cando as cargas empezan a ser pesadas.

Entendo que a cuestión non é “aborto si” ou “aborto non”, “eutanasia si” ou “eutanasia non”. Está claro que a ninguén se lle obriga, pero tamén é verdade que estas cousas teñen efecto chamada e contáxianse, ata parecer que son normais, cando non o son.

A cuestión primeira, desde o meu punto de vista, é saber por que a vida perdeu tanto valor ata este deprezo da mesma, precisamente cando máis deberiamos coidala: a indefensión dunha persoa non nacida e a da enferma ou anciá que se ve soa na súa situación.

De onde xorde este  fastío que invade a vida das persoas para que o seu valor descenda de tal modo que xa só pende dun fino fío? Que fixemos para que sexa precisamente nos países máis desenvolvidos, onde menos se desenvolva a vida, con máis abortos, menos natalidade, máis suicidios e agora a eutanasia? Que fixemos para que a vida humana valla menos cá dun can? Como chegamos a converter ao home no peor inimigo de si mesmo?

Parece que o  homo  homini  lupus do filósofo do século  XVIII  Hobbes faise realidade no século XXI. Claro que agora, máis ben, uns homes fan de lobos e outros de inocentes  cordeiros, sen posibilidade algunha de defenderse.

O aborto e a eutanasia son a expresión máis clara do baleiro que invade ás persoas cando só estamos cheas de materialismo. Rompemos coas nosas raíces créndonos froito dunha simple casualidade e frustramos as nosas ansias de  perpetuidade poñendo fin a unha vida da que descoñecemos a súa orixe. Non só acurtamos os días da nosa vida, senón que tamén reducimos á mínima expresión a súa dignidade, decidindo  arbitrariamente cando temos que morrer.

Estas “ideas suicidas” invalidan todas as palabras daqueles que se lles enche a boca falando de políticas sociais para axudar aos máis desfavorecidos.

Termino cunha oración do Papa Paulo VI, recentemente  canonizado: Oh Cristo, único mediador noso:/Necesitámoste, oh único e auténtico mestre/das verdades recónditas e indispensables da vida,/para coñecer o noso ser e o noso destino,/así como o camiño para alcanzalo.

Miguel Ángel Álvarez Pérez

Párroco da Fonsagrada

[Artigo orixinal]

Celebracións en honra da Inmaculada Concepción

Cando se aproximan as festas de Nadal, con celebracións tan entrañables para as familias, a Diocese quere ter presente esta realidade familiar, vivíndoa como algo gozoso, que nos constrúe na nosa vida persoal e na nosa vida de fe arredor da Virxe María. Para iso organízase a Vixilia da Inmaculada o venres 7 de decembro ás 19:30 h na Parroquia da Milagrosa. Estará presidida polo Bispo da Diocese.

O proprio día da Inmaculada, o 8 de decembro, ás 13h será a Eucaristía na Catedral, e ese mesmo día acudirán en peregrinación fregueses do Centro interparroquial San Xosé Obreiro de Oural.

A %d blogueros les gusta esto: