Vacacións – convivencia na Costa Brava para os maiores de Samos

Desde que en 1989 a Fundación O Noso Lar organiza as vacacións – convivencia para os maiores de Samos, con respecto ao litoral, tan só quedaba por visitar a Costa Brava. Lugar no que se estará este ano, concretamente en Platja d’Aro, do 14 ao 21 de abril. Aproveitarase o itinerario ata a cidade de Girona para coñecer Logroño e o Pilar en Zaragoza. Desde Platja d’Aro serán visitados os seguintes lugares de interese: Figueres, Sant Feliu de Guíxols, Pals, Palamós, Ampuries, Girona.

Trátase dunhas vacacións-convivencia nas que hai un clima de amizade, humor e alegría. Son momentos entrañables que axudan a cultivar e compartir o mellor de cada un.

Viaxe a Zamora para participar no Memorial Luis de Trelles

O Consello Diocesano da Adoración Nocturna Española organiza para o sábado, 11 de abril, unha viaxe a Zamora para participar nos actos do “Memorial Luís de Trelles” que organiza a súa Fundación e que, este ano, con motivo da recente asinatura polo Papa do decreto no que se declara Venerable ao fundador, terán unha brillantez especial.

A saída será ás nove e media da mañá do citado día 11, desde a Mosquera, realizando paradas na Ronda da Muralla diante do edificio da Xunta, e en “Fonte dos Ranchos”.

Peregrinación diocesana a Ávila

image1

O programa foi o seguinte:

Día 17 de abril: Chegada ao hotel en Salamanca. Distribución de habitacións e tempo libre. Cea e aloxamento

Día 18: Pola mañá visita da histórica cidade de Salamanca co guía oficial. Trala comida, partiuse rumbo Alba de Tormes, localidade na que se visitou a Basílica de Santa Teresa e o Mosteiro da Anunciación (onde se conserva o corpo incorrupto de Santa Teresa de Xesús). Celebración da Eucaristía. Regreso ao hotel para cear e descansar.

Día 19: Visita da exposición “Las Edades del Hombre”. Eucaristía do V Centenario de Santa Teresa na Catedral de Ávila. Trala comida visitáronse os diversos lugares teresianos e os principais monumentos da cidade de Ávila. Regreso a Lugo

O Ano Xubilar Teresiano (15 / X / 2014 – 15 / X / 2015) faise para todas as dioceses de España con ocasión do V Centenario do nacemento de Santa Teresa de Xesús. Os fieis poden lucrarse da Indulxencia Plenaria unha vez ao día para si mesmos ou aplicalas polas almas dos fieis aínda no Purgatorio se asisten a algún rito sagrado, ou polo menos oran ante unha imaxe de Santa Teresa, rematando esta oración co Nosopai, o Credo e invocando a Virxe María e Santa Teresa de Xesús. Ademais de Ávila, pode lucrarse a indulxencia nos seguintes lugares da diocese lucense:

Santa Igrexa Catedral Basílica de Lugo.

Mosteiro da Santa Trindade das Monxas Carmelitas Descalzas de Muxa.

Santuario da Nosa Señora do Corpiño.

Capela da Nosa Señora do Carme de Melide.

Igrexa parroquial de San Xoán de Becerreá.

Celebración da Misa Crismal o Mércores Santo

crisma oleos

O Mércores Santo 1 de abril, ás 11 h na Catedral de Lugo, o Bispo da Diocese, Mons. Carrasco Rouco, presidiu a Misa Crismal. Trátase dun dos acontecementos introductorios ao Triduo Pascual e ten dúas peculiaridades:

1. O Bispo, consagra o “Santo Crisma” (de aí o nome de “Misa Crismal”) mestura de aceite de oliva e bálsamo e bendí o óleo dos catecúmenos e dos enfermos.

2. Tamén teñen lugar a renovación das promesas sacerdotais. Por iso, de ser unha celebración prevista para o Xoves Santo pola mañá, poñendo fin ao tempo litúrxico da Coresma, pasou a celebrarse o Mércores Santo, coa idea de que participen o maior número de sacerdotes posibles.

Os elementos constitutivos do crisma tamén son dous: aceite, que é o ingrediente preponderante e principal e bálsamo. Esta é unha sustancia aromática e resinosa que se extrae da madeira de certas plantas. No caso da Diocese de Lugo, o aceite provén de Quiroga.

OS  SANTOS  ÓLEOS  SON  TRES

O Santo Crisma

A palabra grega “crisma” provén de chrio, ‘unxir’, que deu orixe ao termo Cristos que significa ‘O Unxido’. De aí deriva a palabra Cristo. Co crisma únxese a cabeza do bautizado, a fronte da persoa confirmada, a cabeza e as mans dun Bispo na súa consagración e as mans dun sacerdote na súa ordenación. Tamén as paredes e altares das igrexas, que son solemnemente consagradas, e as partes dos vasos sagrados utilizados na Misa que entran en contacto coas sagradas especies, como a patena e o cáliz. Ademais, utilízase na bendición solemne das campás e da auga bautismal.

O Oleo dos Catecúmenos, usado para unxir aos que están preparándose para o Bautismo. Os bautizandos reciben forza para renunciar ao diaño e ao pecado, antes de que se acheguen e renazan da fonte da vida.

O Oleo dos Enfermos, usado no Sacramento da unción dos enfermos

CERIMONIAL

O aceite e o bálsamo son levados en procesión solemne ata o presbiterio logo da Comuñón, e colócanse sobre unha mesa. A continuación, bendíse o bálsamo, que se mantén nunha bandexa, e do mesmo xeito que o aceite de oliva, que se reserva nun envase. Logo disto o bálsamo mestúrase co aceite. Entón, o crisma, perfeccionado cunha oración final, recibe a homenaxe de todos os ministros sagrados presentes. Logo da cerimonia lévase de novo á sancristía, e distribúese entre os párrocos que custodiarán dignamente os santos óleos para o seu uso nos sacramentos.

Os óleos do ano anterior deben queimarse ou se sobran en gran cantidade poden consumirse nalgunha lámpada. O sacerdote encargado da súa custodia debe velar para que se renove cada ano, aínda que se non houbese dispoñible o do ano, o sacramento impartido con el sería válido.

O crisma conságrase (faise sagrado) e os outros óleos soamente se bendín. A consagración do crisma é de competencia exclusiva do Bispo

SIGNIFICADO

O aceite de oliva, sendo pola súa propia natureza rico, difusivo e durable, é apto para representar a efusión abundante da graza sacramental, mentres que o bálsamo, que lle dá os aromas máis agradables e fragantes, representa o suave cheiro da vida cristiá, a dozura innata da virtude. O aceite tamén lles dá forza e flexibilidade ás extremidades, mentres que o bálsamo preserva da corrupción. Así, a unción co crisma significa a plenitude da graza e a fortaleza espiritual polas cales somos capaces de resistir o contaxio do pecado e producir as doces flores da virtude.

A unción co crisma representa a plena difusión da graza. Significa que os cristiáns, polo bautismo, participan do sacerdocio real e profético de Cristo, e reciben pola confirmación a unción espiritual do Espírito Santo, que se lles dá.

A Semana Santa

Domingo de Ramos

O Domingo de Ramos abríronse as portas á celebración dos grandes misterios do cristianismo: paixón, morte e resurrección de Xesucristo. Fundamentalmente, isto é a Semana Santa e precisamente por isto e non por outras cousas. É Semana Santa polo gran acontecemento de Cristo na historia, e por iso, o mundo énchese de posibilidades de santidade e bondade, de riqueza, de valores, de referencias relixiosas, de tradicións inigualables, de arte, de confrarías e irmandades, de relixiosidade popular, de tempo de descanso.
Porque Cristo quixo encarnarse na historia e dar sentido ao amor no mundo instituíndo a Eucaristía, o sacerdocio e o mandamento da caridade (Xoves Santo), é Semana Santa; porque Cristo quixo dar sentido de transcendencia á morte morrendo na cruz (Venres Santo), é Semana Santa; e porque a morte non triunfou nin triunfará nunca sobre a vida, é Semana Santa (Pascua de Resurrección).
Estas cuestións, que parecen tan obvias, son a esencia do cristianismo. E convén recordalas porque esquecemos fácilmente o esencial. As vacacións de primavera sono porque é Semana Santa e non ao revés. E se hai un rico patrimonio en España, que  ha ir sucedéndose de xeración en xeración, con referencias á Semana Santa, o é como consecuencia da relixiosidade popular e da multicultural riqueza da fe dos nosos pobos e non ao revés.
E o é, sobre todo, porque máis aló das expresións e manifestacións externas das nosas crenzas, hai unha vida interior fundamentada na adhesión incondicional ao Deus de Xesucristo.
Existe unha fe que se celebra na liturxia e exteriorízase na arte e nas fraternidades. E iso, porque o cristianismo foi acollido nunha pluralidade multiforme de comunidades cristiás estendidas polo mundo (a Igrexa), que fan posible a continuidade da presenza do Amor de Deus e que enchen de obras de ben e de caridade fraterna as sociedades.
Leo que o pleno do Senado aprobou por unanimidade unha moción presentada polo grupo parlamentario popular pola que se insta ao Goberno a que defenda ante a Unesco a inclusión da Semana Santa española na lista do Patrimonio cultural inmaterial da Humanidade. Vale. De acordo. Pero resulta que, e miren vostedes que estraño, o feito do fenómeno relixioso na moción presentada, cítase de paso, coma se fose algo engadido: «Aínda que, a Semana Santa ten que ver co fenómeno relixioso» -din-. O que a algúns dos nosos senadores impórtalles verdadeiramente é que é unha gran exhibición de riqueza cultural, musical e artística, que hai unhas tradicións que crean vínculos entre os pobos e que se xeran miles de empregos, xa que o turismo relixioso que move ten unha gran repercusión no mercado laboral. É certo. Pero as formulacións son erróneas.
Que pasaría se perdésemos a esencia do cristianismo? Para que así non suceda, invítolles a participar con gozo nestas grandes celebracións. Na súa terra ou de viaxe, sempre atoparán en calquera lugar das nosas hispanas terras, en calquera pobo ou cidade, en capelas, templos ou catedrais, unhas comunidades que acollen, celebran a súa fe e confratemizan gozosamente porque hai un Deus que se nos manifesta sempre, de novo, como fascinante.

Mario Vázquez Carballo

Vicario Xeral da Diocese

A %d blogueros les gusta esto: