A fe ilumina dunha forma definitiva os pasos das persoas

Un debate moi habitual desde fai máis de medio século é o que afecta ao papel da fe e a razón no coñecemento das verdades. Xoán Paulo II xa escribira unha encíclica dedicada a este tema, a Fides et Ratio, e a mesma teoloxía ocupouse amplamente deste asunto.

O papa Francisco no número 4 da Lumen Fidei dinos que “a fe non habita na escuridade, senón que é luz nas nosas tebras”.

Ás veces existe a falsa crenza de que a razón se dedica ás cousas que vemos e tocamos, que podemos medir, experimentar… e que a fe se encarga das cousas ocultas, e que se move, por tanto, na incerteza e na escuridade.

Pero a verdade é outra. A fe é a que, precisamente, ilumina as escuridades da nosa vida, e que, por certo, son moitas. A fe é unha luz e, para os cristiáns, fai referencia a Cristo, o Sol que nace do alto, que ilumina dunha forma definitiva os pasos das persoas, para saír do pecado e da escuridade do sepulcro á que nos leva a morte.

Sobre a relación entre fe e razón volverá tratar máis adiante a primeira encíclica do papa Francisco.

A Palabra de Deus desafíanos, e nunca mellor dito, a ter fe en que o Señor escoita sempre as oracións dos seus fillos. Así o lembrabamos no domingo XIX do Tempo Ordinario.

Miguel Ángel Álvarez

José Pena Mouriz: A fe non a temos, tennos ela a nós

A fe non a temos como unha posesión, como unha propiedade, como algo estático. A fe tennos ela a nós: dános unha maneira de ser, de actuar, de sufrir, de amar e de esperar. É un don de Deus, para a acción: para a realización do proxecto existencial que somos.

A fe é como unha espiral en crecida, como unha semente; se non se coida, morre. Ten un sentido dinámico, e o movemento demóstrase andando. Alguén nos interpela e axúdanos a camiñar e a superar as nosas limitacións. Non ten un sentido estático como os que din que teñen fe, pero que non practican. Son ateos prácticos, pois non teñen trato con Deus, que é a maneira de coñecer de primeira man a unha persoa e de amala. É coma se dixesen: á miña esposa quéroa moitísimo, pero hai tempo que non o trato. Considéranse os únicos artistas de si mesmos, sen Deus.

Ler máis

Xornada de formación permanente no Seminario sobre o Ano da Fe

20121228-130338.jpg

Mons. Alfonso Carrasco, Bispo de Lugo dirixiu unha xornada de Formación Permanente para sacerdotes centrada na celebración do ano da fe. Na primeira sesión da mañá constatou que a reflexión sobre a fe é algo que xa non se formula nunha sociedade onde a razón enmarca toda norma de comportamento. Fixo tamén un percorrido pola historia do cristianismo e polos problemas na vivencia da fe ao longo dos séculos, na súa relación coa razón e as desviacións motivadas pola inclinación de moitos autores polo camiño da razón sen ter en conta a revelación. Despois do Vaticano II, proseguiu o Bispo, a teoloxía católica centrou os seus esforzos na centraliade da figura de Xesucristo como Revelación dun Deus – Amor. Enténdese así a fe, ademais do seu compoñente racional, como unha relación de comuñón. A fe preséntase así como un camiño de discipulado, de seguimento de Xesucristo, tal e como se presenta nos Evangelios.
A %d blogueros les gusta esto: